Μήνυμα εβδομάδας

13/10/2019
Κυριακή των Πατέρων 13/10/2019
ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ

Οι Πατέρες μας, οι κατ’ εξοχήν εκφραστές αυτής της συνάντησης Εκκλησίας και κόσμου, αγάπησαν και έδωσαν μαρτυρία λόγου ή και αίματος, στον κόσμο του καιρού τους. Με αυτήν την έννοια ανήκουν στην ιστορία. Τόσο πολύ, όμως, η αγάπη απάλλαξε την ύπαρξή τους από τα μεταπτωτικά στίγματα των πταισμάτων, ώστε έσπασαν τους φραγμούς του παρόντος τους ούτως ώστε να φαντάζουν ολοζώντανοι μέχρις εμάς. Με αυτήν την έννοια ανήκουν στην αιωνιότητα. Συνεπώς δεν υπάρχει τέλος της «εποχής των Πατέρων». 

«Άλλαξε ποτέ το ήθος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σε μία ορισμένη ιστορική στιγμή ή χρονολογία…..;» αναρωτιέται ο π. Γεώργιος Φλορόφσκι. 

Όχι, αδελφοί μου! Υπάρχει το παρόν των Πατέρων, υπάρχει το μέλλον των Πατέρων. Αλλά, πέραν τούτου, υπάρχει και κάτι θεμελιώδες, όπως σημειώνει σύγχρονος ορθόδοξος Ιεράρχης: «Ενώ η ουσία της πατερικής Θεολογίας παραμένει αναλλοίωτη, οι άνθρωποι κάθε εποχής και κάθε πολιτισμού βιώνουν με τρόπο διαφορετικό τα υπαρξιακά προβλήματά τους. Χρέος της Ορθόδοξης θεολογίας είναι να προσπαθεί να απαντά διαρκώς στο ερώτημα, όχι τί είπαν οι Πατέρες στην εποχή τους (αυτό είναι έργο των ιστορικών), αλλά τί θα έλεγαν σήμερα, αν βρίσκονταν αντιμέτωποι με τα προβλήματα ενός συγχρόνου δυτικού ανθρώπου ή Αφρικανού κτλ. Αυτό θα αποτελούσε ‘προδοσία’ των Πατέρων; Κάθε άλλο. Προδοσία θα αποτελούσε, αντιθέτως, η μετατροπή των Πατέρων σε αρχαιολογικούς θησαυρούς, που τους φυλάσσουμε στο μουσείο, χωρίς να τους αφήνουμε να μιλήσουν τη γλώσσα της εποχής μας». 

Η αναφορά σ’ αυτούς όχι μόνον δεν αποτελεί παρελθοντολογία, αλλά, αντίθετα, αποτελεί και εγγύηση διαρκούς ανάδειξης των Πατέρων. Η πατερική χορεία δεν έχει κλείσει. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε, πρώτα απ’ όλα, αμφισβήτηση της διαρκούς παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία. Τολμώ να πω, όμως, πως θα αποτελούσε και προδοσία του πνεύματος των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Διότι αυτοί,, ουδέποτε φιλοδόξησαν να αποτελέσουν «πηγή» ή δεξαμενή παραπομπών. Ζώντας ανάμεσά μας, ακόμη και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, δεν ξεφυλλίζουν ενώπιόν μας συγγράμματα και τόμους. Προτιμούν να δείχνουν με το δάκτυλο μία διαδρομή, που ξεκινά από το «σήμερα», το δικό μας «σήμερα», και τερματίζει στην πύλη της αιωνιότητας. Όχι αντιγραφείς τους, όχι μελετητές τους μας προτρέπουν να γίνουμε, αλλά μιμητές τους, «καθώς εκείνοι Χριστού» (σύνδεσμος μηνύματος)

06/10/2019
Γ. Κυριακή Λουκά 2019
Στην καθολικότητα της Εκκλησίας λύνεται η οδυνηρή διττότητα και ένταση μεταξύ της ελευθερίας και της αυθεντίας. Μέσα στην Εκκλησία δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει εξωτερική αυθεντία. Η αυθεντία δεν μπορεί να είναι πηγή πνευματικής ζωής. Έτσι και η χριστιανική αυθεντία στρέφεται προς την ελευθερία. Αυτή η αυθεντία πρέπει να πείθει και όχι να εξαναγκάζει. Η τυπική υποταγή με κανένα τρόπο δεν προωθεί την αληθινή ενότητα του νου και της καρδιάς.Αυτό δεν σημαίνει ότι ο καθένας έχει λάβει απεριόριστη ελευθερία προσωπικής γνώμης. Ιδιαίτερα στην Εκκλησία αυτές οι «προσωπικές γνώμες» δεν πρέπει και δεν μπορούν να υπάρχουν. Κάθε μέλος της Εκκλησίας αντιμετωπίζει ένα διπλό πρόβλημα. Εν πρώτοις πρέπει να κυριαρχήσει στην υποκειμενικότητά του, να ελευθερωθεί από ψυχολογικούς περιορισμούς, να υψώσει το επίπεδο της συνείδησής του στο πλήρες καθολικό μέτρο. Και δεύτερον, πρέπει πνευματικά να συμμερίζεται και να κατανοεί την ιστορική πληρότητα της εμπειρίας της Εκκλησίας. Ο Χριστός αποκαλύπτεται όχι σε κεχωρισμένα άτομα, ούτε καθορίζει το ατομικό τους πεπρωμένο. Ο Χριστός δεν ήρθε προς τα διασκορπισμένα πρόβατα, αλλά προς όλο το ανθρώπινο γένος και το έργο του εκπληρώνεται στην πληρότητα της ιστορίας, δηλαδή την Εκκλησία.

Κατά κάποιο τρόπο ολόκληρη η ιστορία είναι ιερή ιστορία. Ταυτόχρονα όμως η ιστορία της Εκκλησίας είναι τραγική. Η καθολικότητα έχει δοθεί στην Εκκλησία , η επίτευξή της είναι έργο της Εκκλησίας. Η αλήθεια επιτυγχάνεται με αγώνα και μόχθο. Δεν είναι εύκολο να ξεπεράσουμε την υποκειμενικότητα και την ιδιορρυθμία. Η θεμελιώδης προϋπόθεση του χριστιανικού ηρωισμού είναι η ταπείνωση μπροστά στο Θεό, η αποδοχή της Αποκάλυψής Του. Ο Θεός έχει αυτοαποκαλυφθεί στην Εκκλησία. Αυτή είναι η τελική και αιώνια Αποκάλυψη. Ο χριστός μας αποκαλύφθηκε όχι στην απομώνωσή μας, αλλά στην αμοιβαία καθολικότητά μας, στην ένωσή μας. Αποκαλύπτεται ως Νέος Αδάμ, ως η κεφαλή της Εκκλησίας, η Κεφαλή του σώματος.

Επομένως, με ταπείνωση και εμπιστοσύνη πρέπει να μπούμε στη ζωή της Εκκλησίας και να προσπαθήσουμε να βρούμε τους εαυτούς μας μέσα σε αυτή. Πρέπει να πιστέψουμε ότι μόνο στην Εκκλησία εκπληρώνεται η πληρότητα του Χριστού.Ο καθένας από μας έχει να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και τις αμφιβολίες του. Αλλά πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι με ενωμένες καθολικές ηρωικές προσπάθειες και άθλους αυτά τα προβλήματα θα λυθούν. Κάθε έργο άλληλεγγύης και ομόνοιας αποτελεί οδό προς την πραγματοποίηση της καθολικής πληρότητας της Εκκλησίας. Αυτό είναι θεάρεστο στον Κύριο:«Όπου γαρ εισίν δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών».
Από το βιβλίο του π. Γεωργίου Φλορόφσκι, Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοση, εκδ. Αθ. Αλτιτζή, Θεσσαλονίκη 2018, σ. 107-108 (σύνδεσμος μηνύματος)

29/09/2019
Β. Κυριακή Λουκά 2019
Όπως θεωρούσαν τον εαυτό τους οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης και όλοι οι όσιοι της Εκκλησίας, έτσι να τον θεωρείς και συ. Να μη νομίζεις ότι είσαι κάτι. Ούτε να αντιμετωπίζεις τον κόσμο, με πρίσμα τον εαυτό σου, μη θέλεις οι άλλοι να βλέπουν εσένα. Όσο προσέχεις ένα μυρμηγκάκι, που περπατάει κάπου εκεί στο χώμα, και όση σημασία δίνεις σε ένα σκουλήκι βρόμικο και σαλιάρικο, τόση να δίνεις και στον εαυτό σου. Να θεωρείς τον εαυτό σου μυρμήγκι και σκουλήκι εν πάση αισθήσει, εν πλήρει συνειδήσει. Να το λες και να το πιστεύεις με όλη σου την αίσθηση. Διότι εάν δεν το λες, δεν έχει καμιά ελπίδα ότι θα ζήσεις πνευματική ζωή. Εάν δεν το πιστεύεις, δεν έχεις τη δύναμι να πραγματοποιήσεις αυτό που θέλεις. Στο σημείο αυτό χρειάζεται κάτι να προσέξουμε. 

Όταν κρίνομε τον εαυτό μας εν σχέσει προς τον άλλον, συνήθως βγάζουμε καλύτερο τον εαυτό μας. Όταν όμως παραστούμε ενώπιον του Θεού, θα είμαστε εγώ και ο Θεός. Παρ’ ότι θα υπάρχουν και αναρίθμητοι άλλοι άνθρωποι, όλοι όσοι έζησαν ανά τους αιώνες, ο καθένας μας δεν θα κοιτάζει τους άλλους, αλλά τον Χριστόν. Θα κοιτάζει εάν έχει θέση ενώπιόν Του. Επομένως, θα κρίνουμε τον εαυτό μας κατά το μέτρο της πνευματικής ηλικίας και της θεότητος του Χριστού μας. Ως εκ τούτου, και πανάγιος να είμαι, εάν κρίνω τον εαυτό μου εν συγκρίσει με τον Θεόν, είμαι μηδέν. 

Είναι αναγκαίο να βλέπουμε με θεολογική αίσθηση τον εαυτό μας, για να μπορούμε να τον θεωρούμε μυρμήγκι και σκουλήκι. Όταν το λέμε αναγκαστικά, χωρίς να το ζούμε, μας πιάνει μειονεξία, κατωτερότητα και μελαγχολούμε, αντιδρούμε, γινόμαστε παράξενοι.

Όταν μας περιφρονήσουν, γινόμαστε θηρία. Εάν δεν μας προσέξουν, σηκωνόμαστε και φεύγουμε και πάμε στο δωμάτιό μας και μένουμε μόνοι μας. Όταν βλέπουμε πως ο άλλος έχει μία επιτυχία, εμείς πέφτουμε σε μιζέρια, σε κατάθλιψη, γινόμαστε ακοινώνητοι άνθρωποι. Αντί να είμαστε ωραίοι, χαριτωμένοι, όπως λέγει το απόφθεγμα «ὡς χαρίεν ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ», εμείς γινόμαστε αρρωστημένες υπάρξεις. Όταν λοιπόν η αυτογνωσία μας δεν είναι αληθινή, εν πάση αισθήσει, τότε καταντάμε σε χειρότερα αποτελέσματα, γι᾽αυτό λέμε: καλύτερα να είναι κανείς εγωιστής, παρά να νοιώθει πως είναι άχρηστος, ανίκανος, αδύνατος. Χρειάζεται να είναι πραγματική και πνευματική η ταπείνωσή μας και η αίσθηση περί του εαυτού μας, και όχι να είναι αίσθημα κατωτερότητος. 

Από το βιβλίο του Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Θεία Ανάβασις, Ίνδικτος, σ.26-27 (σύνδεσμος μηνύματος)

22/09/2019
Α´Κυριακή Λουκά 2019 
Η πληρότης κάθε αρετής στην Εκκλησία 
Με την πίστη στον Χριστό συμβαδίζει πάντοτε και η αγάπη προς Αυτόν. Όταν αυξάνεται η πίστη μας στον Χριστό, ταυτοχρόνως αυξάνεται και η αγάπη μας. Η πίστη αποκαλύπτει αδιάκοπα, νέα, όλο και νεώτερα πλούτη, τελειότητες και κάλλη του Χριστού, εξ αιτίας των οποίων Τον αγαπούμε όλο και περισσότερο. Και όπως δεν υπάρχουν σύνορα στην πίστη μας προς τον Χριστό, έτσι δεν υπάρχουν σύνορα ούτε στην αγάπη μας προς Εκείνον. Μόνον οι άνθρωποι που έχουν μεγάλη πίστη είναι «εν αγάπη ερριζωμένοι και τεθεμελιωμένοι», και όποιος έχει ριζώσει και έχει θεμελιωθεί στην αγάπη του Χριστού αυτός αναπτύσσεται σε όλη την θεία απεραντοσύνη, αυτός όντως «αύξει την αύξησιν του Θεού», «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» και γίνεται ζωντανός ναός της Υπεραγίας Τριάδος, γιατί ο Χριστός «κατοικεί στις καρδιές, οι οποίες πιστεύουν και έχουν ριζωθεί στην αγάπη Του και δεν μεταβάλλονται».

Από το βιβλίο: Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς), Δογματική. Ορθόδοξη Φιλοσοφία της Αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2019, σ.161 (σύνδεσμος μηνύματος)

15/09/2019
Κυριακή μετά την Ύψωση
«Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδίσῃ  τόν κόσμον ὅλον καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ, ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;»

Αποτέλεσμα της προσκολλήσεως του ανθρώπου στα αισθητά ήταν η εγκατάλειψή του από τον Θεό, που έθετο σκότος την αποκρυφήν αυτού, χάθηκε δηλαδή από το οπτικό πεδίο της ψυχής του ανθρώπου μέσα στο σκοτεινό πέπλο του μυστηρίου. Ο άνθρωπος, βέβηλος τώρα, δεν είχε θέση στο χώρο του αγίου. Αγάπησε τα αισθητά και παραχωρήθηκε να ζή μ᾽αυτά έχοντας πιά ως κύριο ή μάλλον κυρίαρχο όργανο όχι τον νου του, αλλά τις αισθήσεις, στις οποίες υποδουλώθηκε ο νους. Τα αισθητήρια του νου αμβλύνθηκαν ως προς τα νοητά και η προσπάθεια προσεγγίσεώς τους έγινε πιά προβληματική για τον άνθρωπο. 

Το πρώτο λοιπόν αποτέλεσμα της στάσεως αυτής του Πρωτοπλάστου ήταν η φυλάκισή του στα αισθητά, η απώλεια του πνευματικού του ορίζοντα, η αναγωγή στον οποίο θα αποτελούσε απ᾽εκεί και πέρα απραγματοποίητο πιά όνειρο και με την πιο καλή διάθεση. Ακριβώς δε αυτή η πρώτη κίνηση του ανθρώπου προς τα αισθητά ως απόλυτα υποκατάστατα του υπέρ τα νοητά και υπέρ πάσαν νόησιν Δημιουργού του ήταν η πρώτη παρά φύσιν ενέργειά του. Και η ενέργεια αυτή του ανθρώπου σήμαινε την εμφάνιση στην ψυχή του της παρά φύσιν, της αντίθετης προς τη φυσική του κατασκευή και δημιουργία, ηδονής και της σύστοιχής του ταυτόχρονα, αντίρροπης όμως ως προς αυτήν, οδύνης. 

(ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει): 
Ο πρώτος άνθρωπος είχε ενεργούμενη μέσα του κατά την ίδια του πρώτη κίνηση προς τα αισθητά δια μέσου των αισθήσεών του την παρά φύσιν ηδονή. Φροντίζοντας στοργικά για τη σωτηρία μας ο Θεός φύτεψε δίπλα της σαν κάποια αντίρροπή της δύναμη την οδύνη. Με την οδύνη ριζώθηκε με πολλή σοφία στη σωματική φύση ο νόμος του θανάτου περιορίζοντας έτσι την παρά φύσιν έφεση και την όλη μανία του νου στην κίνησή της προς τα αισθητά. 

Από το βιβλίο του π. Ευσεβίου Βίττη, Ηδονή Οδύνη. Ο διπλός καρπός της αισθήσεως, Ακρίτας, Αθήνα 2005(δ έκδ), σ.38-39 (σύνδεσμος μηνύματος)

08/09/2019
ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 2019

«Το Πνεύμα το Άγιον μας μεταδίδει την «σταυροφόρον δύναμιν», όπως θα έλεγε ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος, η οποία αχρηστεύει όχι μόνον τας μαγγανείας του πονηρού δαίμονος, αλλά και ό,τιδήποτε θα ήτο δυνατόν να χωρήσει ημάς από του σταυρού. Τα ορμέμφυτα της βασανισμένης ψυχής μου, της κουρασμένης εκ των αμαρτιών όλης της ανθρωπίνης φύσεως, τα αντιστρατευόμενα τω Θεώ και απωθούντα εμέ από του σταυρού, αποκαλύπτονται, εξέρχονται, ερεύγονται και ημπορώ να αναγνωρίζω την απατηλότητά των. Αι δικαιολογίαι καταισχύνονται. Η βούλησις του ανθρώπου μένει ελευθέρα, δια να δύναται να ακολουθεί αβιάστως και μετά ζεούσης καρδίας τον Θεόν. Αναθάλλει ο άνθρωπος ο εγκαταλείπων εαυτόν εις την δύναμιν του σταυρού. Αποκτά μίαν ζωήν εύρωστον. Δεν φοβείται να αντιμετωπίσει πάντα ακούσιον πειρασμόν και να υποστεί προς τούτο πάντα εκούσιον πειρασμόν, πάσαν άσκησιν και κακουχίαν, ζων ακόμη και ως σαρκοφόρος άγγελος. Αναλαμβάνει ο πιστός τα μεγαλύτερα κατορθώματα, διότι ο σταυρός είναι ο ενεργών. Το σώμα του, το κατοικητήριον αυτό του Θεού, φθάνει εις το σημείον να αναδίδει ωραιοτάτην, άγνωστον φυσικώς, πνευματικήν ευωδίαν, η ψυχή του να κελαηδεί, οι οφθαλμοί του να αστράπτουν φωτοειδείς.

Βεβαίως δεν είναι μόνον τα εκούσια ταύτα κατορθώματα της εσταυρωμένης ζωής. Δεν είναι όσα συνειδητά καθ᾽ημέραν πραγματοποιούμεν. Δεν είναι το κατόρθωμα της αλλοιώσεώς μου, της καινούργιας μου ζωής εις την πνευματικήν μου πορείαν. Ο σταυρός είναι κάτι επιπλέον. Είναι η προετοιμασία δια να προχωρήσω έτι περαιτέρω και υψηλότερον. Είναι εκείνο το οποίο μου χαρίζει την αγόγγυστον και φαιδροποιόν υπομονήν των ακουσίων θλίψεων, τας οποίας όλως απροσδοκήτως συναντώμεν εις την καθημερινήν μας πορείαν. Πόσες φορές θα παράλυον οι πόδες μας, θα ελύγιζον αι καρδίαι μας, αν ο σταυρός δεν προελάμβανε να εμφυτεύσει εις ημάς υπομονήν!».

Από το βιβλίο του Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Κατηχήσεις και Λόγοι, Σταθμοί στην πνευματική ζωή. Από την πτώση στην αιωνιότητα, σ. 8-9 (σύνδεσμος μηνύματος)

01/09/2019

1η Σεπτεμβρίου, αρχή της νέας Ινδίκτου. Αρχή της νέας εκκλησιαστικής χρονιάς. Ας αναλογιστούμε τί μπορεί να σημαίνει για τον καθένα μας μία καινούργια αρχή. Όλοι έχουμε ανάγκη για διόρθωση, για μετάνοια, για αισιοδοξία στο όνομα του Χριστού, για βελτίωση του αγώνα μας με περισσότερη άσκηση στην καθημερινότητα, με περισσότερη πίστη, με καλύτερη υπακοή στις ευαγγελικές προτροπές. Ό,τι χωράει στο «κατά δύναμιν» του καθενός ας το επιχειρήσουμε. Μόνον ωφέλεια μπορεί να προκύψει.
Με πολλές ευχές
Καλή δύναμη π. Αθανάσιος  
(σύνδεσμος μηνύματος)

29/07/2019
Αύγουστος ο μήνας της Παναγίας μας.

«Η Θεοτόκος έκρυψε και κρύβει μέσα της τον συγκαταβάντα Θεόν, γίνεται το όργανο που μας ανοίγει «οπές», δια των οποίων εισέρχεται το άκτιστο φως στην καρδιά μας και στον νου μας. ¨Ετσι μας χαρίζει ουράνια δωρήματα και βιώματα και μας κάνει μετάρσιους, ώστε να έχωμε την δύναμι να πορευόμεθα στην ζωή. Στο έργο της όμως συναντά την ανθρώπινη βούληση, καρδιά και αίσθησι, τον ατελή και επισφαλή ανθρώπινο παράγοντα. Σήμερα ίσταμαι και αύριο πίπτω, σήμερα συγκλονίζομαι από έναν θάνατο και λέγω θα μετανοήσω, και μετά από δύο ημέρες δεν θυμάμαι τίποτα και συνεχίζω τα ίδια. Σήμερα τα μάτια μου δακρύζουν μπροστά στον Χριστόν, ο οποίος σταυροῦται ή ανίσταται ή αναλαμβάνεται ή αποστέλλει το Πνεύμα το Άγιον, μεθαύριο όμως, μόλις χρειασθή να έλθωμε εγώ και Εκείνος σε αντίθεσι, ευθύς αμέσως υψώνω το δικό μου ανάστημα. Εμείς οι άνθρωποι αυτό κάνομε ημέρα και νύκτα. Τί κάνομε όταν φιλονικούμε; Τί κάνομε όταν ραθυμούμε; Τί κάνομε όταν την νύκτα δεν αγρυπνούμε; Υψώνομε τον εαυτό μας μειώνοντας το ύψος του Κυρίου και Θεού μας. 

Παρ᾽ όλα αυτά, η Παναγία καταφέρνει να χαρίζη φως στις ψυχές μας και βαθύτατα βιώματα στο σῶμα της Εκκλησίας. Δια της αγάπης του Υιού της καθαγιάζει προφήτες και ασκητές στην καθημερινή ζωή, και γενικώς καθιστά όλη την Εκκλησία ένα πλήρωμα. Οι άγιοί της, η ιστορία της, ο μοναχισμός της, οι δογματικοί αγώνες της, τα σπήλαιά της, τα πάντα είναι γεμάτα από τέτοια βιώματα, από καθόδους του Θεού στην ανθρώπινη κοινωνία. Με τον τρόπο αυτό και αυτή η ανθρώπινη συσκηνία γίνεται τόπος συγκαταβάσεως, κρυψώνας του Κυρίου. 

Αλλά και το μαφόριο της Παναγίας μας, ο μανδύας της, έκρυβε την θεότητα, την οποία προηγουμένως είχε κρύψει στα σπλάχνα της, και τώρα κρύβεται μέσα στα δικά μας ιμάτια. 

Καλό Δεκαπενταύγουστο 

16/06/2019
ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Ζούμε μαζί με τον Χριστόν αυτήν την περίοδο σημαίνει κατανοούμε τον Χριστόν έτσι, ως τον προσωπικόν μας Θεόν. Και εάν περιμένωμε το Πνεύμα το Άγιον, ένας λόγος υπάρχει μονάχα: το Πνεύμα το Άγιον να αποκαλυφθεί εν ημίν. Να αποκαλυφθεί ο καινούργιος αυτός άνθρωπος, ο σύμμεικτος άνθρωπος εκ γης και εκ θειότητος, «εάν τε αποθνήσκωμεν». Αυτό σημαίνει. 

Είναι δυνατόν να γίνει άλλο τίποτε μέσα στον άνθρωπο; Είναι η μόνη περίπτωσις. Όλα τα χωρία από την αρχή-αρχή που εποίησεν ο Θεός τον ουρανό και την γη- «η δε γη ήν αόρατος και ακατασκεύαστος»-, μέχρι το τελικό «Αμήν» της Αποκαλύψεως, του τελευταίου βιβλίου της Καινής Διαθήκης, όλα αποκαλύπτουν τον Θεόν. Το ένα χωρίο αποκαλύπτει το άλλο. Το άλλο εμπνέει το άλλο, και όλα αυτά μαζί και το καθένα ξεχωριστά τον Χριστόν. Όπως ακριβώς όλος ο Αμνός είναι ο Χριστός και η τελευταία μερίδα του είναι ο Χριστός, έτσι ακριβώς είναι και μέσα στην Αγία Γραφή. (σύνδεσμος μηνύματος)

09/06/2019

Κυριακή των αγίων Πατέρων 

Οι γιορτές βέβαια συνεχίζονται, το Πεντηκοστάριο υπάρχει, το διαβάζομε κάθε ημέρα. Θα ήθελα, όταν φθάσωμε στην ημέρα της Πεντηκοστής, όταν θα πούμε εκείνα τα ωραία τροπάρια, όταν θα γονατίζωμε ενώπιον του Πνεύματός του, να έχωμε ζήσει αυτήν την στιγμή. Όταν θα έχωμε εκείνες τις τρείς γονυκλισίες τις μεγάλες σε χρόνο-και είναι υπέροχα τα νοήματα των ευχών- και θα μιλάμε σαν ζωντανοί και σαν πεθαμένοι και για ζωντανούς και για πεθαμένους -ζώντας όλους εν Χριστώ- , τότε να μπορούσαμε κάτι τέτοιο να κάνωμε. Να είχαμε απολαύσει αυτές τις στιγμές, και το γονάτισμά μας εκείνο να μην είναι μια στιγμή πόνου διότι δεν γευθήκαμε τίποτε, αλλά να είναι ένα γονάτισμα «έλα, Πνεύμα Άγιον, ελθέ και σκήνωσον σε μένα».

Και όταν θα λέμε «έλα, Πνεύμα Άγιον, ελθέ και σκήνωσον», να ξέρωμε πιά τί είναι το Πνεύμα το Άγιον, να εγνωρίσαμε το Πνεύμα το Άγιον, να ακούσαμε το Πνεύμα το Άγιον, να είδαμε το Πνεύμα το Άγιον, να εκαλλιεργηθήκαμε από το Πνεύμα το Άγιον, να ζυμωθήκαμε από το Πνεύμα το Άγιον, να πλασθήκαμε από το Πνεύμα το Άγιον, να κατακτηθήκαμε από το Πνεύμα το Άγιον.

Πέστε μου τί κάναμε, τί κάναμε, εάν δεν κάναμε κάτι τέτοιο. Τί κάναμε για να μπορεί να σταθεί ο Θεός ενώπιόν μας και με χαρά να πει: «Τότε γιατί σε γέννησα, τότε γιατί προέγνων για σένα, τότε γιατί σε προώρισα, τότε γιατί σε βάπτισα, γιατί σε κάλεσα, γιατί σε δόξασα; -Το βάπτισμά μας και η καθημερινή μας ζωή εν Χριστώ είναι μία δόξα.- Τότε γιατί όλα αυτά;».

Αντί να λέγει έτσι παραπονεμένα ο Θεός, ας μπορούμε να πούμε εμείς με τον δικό μας τρόπο. «Γιατί όλα αυτά, Θεέ μου, πάλι; Όλα αυτά, πώς μου τα έκανες εμένα! Τίς ειμί εγώ;».

Όταν είμαι μόνος μου την νύκτα, αυτό επιθυμώ για σας. Πρώτα για τον εαυτό μου και μετά για σας. Αλλά ένας πατέρας ποτέ δεν νιώθει ανεξάρτητα από τα παιδιά του. Όταν σας βλέπω, αυτό νιώθω αυτό σκέφτομαι. Όταν σας μακαρίζω, όταν σας επιπλήττω, όταν σας χτυπώ, όταν σας επαινώ, όταν σας θωπεύω, όταν σας ομιλώ, όταν σας έχω μπροστά στα μάτια μου, όταν σας έχω μέσα στην καρδιά μου, όταν σας έχω ενώπιόν μου στην προσευχή μου, όταν χωρίς την απουσία κανενός, σας ενώνω στο θυσιαστήριο μέσα στο άγιον ποτήριον, όταν εκχύνω την καρδίαν μου στον Θεόν, έτσι μόνον σας βλέπω.

Κάθε άλλη σκέψις, κάθε άλλη προόρασις θα ήταν μία απογοήτευσις για μένα. Ουδέποτε απογοητεύθυκα, γιατί ουδέποτε πίστεψα ότι οι άνθρωποι που μου χάρισε ο Θεός, δεν ζουν για τέτοια και δεν θα ζήσουν τοιαύτα».

Από το βιβλίο του Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, Ζωή εν πνεύματι, «Ει Πνεύμα Άγιον ελάβετε», σ.169-171 (σύνδεσμος μηνύματος)

02/06/2019
Κυριακή του Τυφλού

Ένα δεύτερο στοιχείο (το οποίο δείχνει εάν έχουμε λάβει το Άγιο Πνεύμα) που θα ήθελα πάλι με τη γραφική ορολογία να το ονομάσω αλλοίωση των νεφρών. Τί είναι τα νεφρά; Τί είναι αι «ψόαι» του ανθρώπου; Ένα οργανικό μέλος του σώματος. Αυτό δεν σημαίνει τίποτε, απλώς είναι κάτι που υποδηλοί το άδηλο. Υποδηλοί εκείνο που το καταλαβαίνει ο Θεός. Αλλοίωσις των νεφρών. Τα νεφρά του ανθρώπου, αι ψόαι του ανθρώπου, δείχνουν τα αισθήματά του, δείχνουν τους πόθους του, εκφράζουν τους πόθους του, εκφράζουν το βαθύτερο είναι του ανθρώπου, εκφράζουν αυτό που έχει, που πλάθεται εκ της ενεργείας του ιδίου του Θεού. Λέγει τόσα πολλά χαρακτηριστικά ο ψαλμωδός δια τας ψόας του ανθρώπου: πώς πονούν, πώς θλίβονται, πώς ξεσχίζονται, πώς χαλαρούνται. Γεμάτη είναι η Γραφή από τέτοιες εκφράσεις. Πότε; Όταν αμαρτάνει ο άνθρωπος, δηλαδή όταν φεύγει το Πνεύμα το Άγιον. 

Αντιθέτως, ηρεμούν αι ψόαι, αντιθέτως γαληνεύουν, αντιθέτως υγιαίνουν, όταν ξαναρχίζει πάλι να ενεργεί ο Θεός εν τω ανθρώπω. Επομένως, η αλλοίωσις των νεφρών σημαίνει την εσωτέρα αναγέννηση, ανάπλαση, επενέργεια, και τα βαθύτερα αποτελέσματα που επιφέρει στον άνθρωπο, στο εσώτερο του ανθρώπου το Πνεύμα το Άγιον, πέραν αυτής της αισθήσεως που λέγαμε προηγουμένως. 

Τί αλλοιώσεις κάνει το Πνεύμα όλοι μας γνωρίζουμε. Χωρίς αλλοιώσεις δεν είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς τον άνθρωπο τον έχοντα Πνεύμα Άγιον. Πώς σε φυσάει ο αέρας και νιώθεις τα χτυπήματά του επάνω σου και αναλόγως ζεσταίνεσαι ή κρυώνεις ή μετά ζεσταίνεσαι περισσότερο και ακόμη περισσότερο, έτσι ακριβώς είναι και το εσώτερο του ανθρώπου, όταν πνέει ο αήρ του Πνεύματος. ….. 

Επομένως αλλοίωσις των νεφρών σημαίνει το άλλαγμα, την μεταβολή την οποία υφίσταται ο άνθρωπος δια των επικαθισμάτων, άς πούμε, του Πνεύματος. Αυτό είναι ξένο από εκείνο που υπήρχε προηγουμένως, είναι καινούργιο εν συγκρίσει με το προηγούμενο. Εγώ μεν ως ουσία είμαι ο ίδιος, αλλά η υπόστασίς μου τώρα έχει αλλάξει. Εγείρεται μία πνευματική υπόστασις, μεταλαμβάνω του Πνεύματος, των χαρισμάτων του Πνεύματος…….. 

Εγώ τότε γίνομαι χαρισματούχος, διότι προσλαμβάνω το Πνεύμα το Άγιον, και ταυτόχρονα εγώ γίνομαι το χάρισμα, το αποτέλεσμα της θείας χάριτος. Εγώ γίνομαι προφήτης, διότι το Πνεύμα το Άγιον είναι το καθιστών εις την Εκκλησία προφήτας, και ταυτόχρονα εγώ είμαι επαλήθευσις των προφητειών του Πνεύματος του Αγίου. Εγώ είμαι πλέον ό,τι είναι το Πνεύμα. Εγώ έχω όλες τις δωρεές του, εγώ είμαι ένας πλούσιος, εγώ είμαι ένας μέθης, εν όσω είμαι ταπεινός, εν όσω είμαι πτωχός. Πτωχός, ταπεινός, μικρός κατά την ουσία μου αλλά μέγας βασιλεύς αθάνατος και αιώνιος κατά την υπόσταση, η οποία πλέον δημιουργήθηκε κατ᾽ αυτήν την συνάφεια του Αγίου Πνεύματος…… 

Από το βιβλίο του Γέροντος Αιμιλιανού, Ζωή εν Πνεύματι, σ. 151-153 (σύνδεσμος μηνύματος)


26/05/2019
Κυριακή Σαμαρείτιδος 2019

Μπορεί κάποτε μετά από χρόνια να ανακαλύψωμε ότι δεν ελάβομεν το Πνεύμα το Άγιον. Είναι φοβερό, μα είναι αληθινό, είναι αληθές. Γι’ αυτό ακριβώς θέλω να πω πολύ απλά, στις εξωτερικές μας εκδηλώσεις, στην καθημερινότητά μας πως μπορούμε να κρίνωμε εάν έχωμε το Πνεύμα. 

Θέλω να πω τρία-τέσσερα μονάχα πράγματα, όχι βαθειά, όχι εσωτερικά αλλά πάρα πολύ απλά. Θα χρησιμοποιήσω ως εκφράσεις, ως λέξεις που θα αποδίδουν τα στάδια αυτά, τα οποία το ένα με το άλλο συμπλέκονται, θα χρησιμοποιήσω λέξεις που υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή, και αυτό οπωσδήποτε είναι το καλύτερο. 

Ένα σημάδι, το οποίο δείχνει ότι το Πνεύμα υπάρχει εν ημίν, είναι εκείνο που το λένε αγαλλίασις της καρδίας. Τι σημαίνει αγαλλίασις της καρδίας; Βεβαίως θα λέγαμε εξωτερικά χαρά˙ θα λέγαμε ευτυχία˙ θα λέγαμε πανήγυρις˙ πανήγυρις σαν την πανήγυρι των πρωτοτόκων. Είναι˙ αλλά λέμε αγαλλίασις της καρδίας με την έννοια του πνεύματος του ανθρώπου το οποίο επιποθεί τον Θεόν και εν τη επιποθήσει αυτή αισθάνεται το έγγισμά του και επί τούτω, επί τη αισθήσει ταύτη, αγαλλιάται, τουτέστι κοινωνεί, κοινωνεί τω Θεώ. 

Αγαλλίασις της καρδίας είναι όλη εκείνη η αίσθησις που έχει ο άνθρωπος ότι είναι μαζί του ο Θεός˙ όλη εκείνη η πληροφορία, όλη εκείνη η πλήρης εμπιστοσύνης εναπόθεσις του εαυτού του˙ είναι όλη εκείνη η μεγαλειώδης άπλα – άπλα, όταν νοιώθει κανείς ότι ξεκουράζεται-, όλο εκείνο το ξεκούρασμα, λοιπόν, το οποίο έχει ο άνθρωπος, διότι είναι βέβαιος ότι εκεί που είναι αυτός, εν ταυτώ είναι και ο Θεός. 

Αγαλλίασις της καρδίας˙ δεν μπορεί κανείς να την ονομάσει παρά μόνον με την εικόνα που θα μπορούσαμε να σκεφθούμε του ανθρώπου, ο οποίος κατάλαβε ότι δεν υπάρχει στιγμή γι’ αυτόν που είναι μόνος του. Αγαλλίασις της καρδίας, λοιπόν, τι είναι: το αίσθημα, το βαθύτερο βίωμα, που έχει ο άνθρωπος που ξέρει ότι ανά πάσαν στιγμή είναι μαζί με τον Θεόν. Εκείνο που λέγει ο ψαλμωδός ότι «του Κυρίου η αντίληψις και του αγίου Ισραήλ βασιλέως ημών». 

Η αντίληψις δεν θέλει να πει η βοήθεια, αλλά θέλει να πει ότι Κύριος είναι εδώ, μαζί μου, είναι πλάι μου˙ και το χαρακτηριστικό, λέγει «του Κυρίου η αντίληψις και του αγίου Ισραήλ βασιλέως ημών». Πως τοποθετεί τον εαυτόν του μέσα εις το σύνολον και μπροστά εις τον Θεόν. Θα λέγαμε εμείς, μέσα στην Εκκλησία και μέσα στα άδυτα του Θεού. 

Όταν κανείς ξέρει ότι είναι ο βασιλιάς του αυτός, έχει μίαν βεβαιότητα, έχει μίαν ασφάλεια˙ είναι ο βασιλιάς του. Δεν είναι μονάχα ο βασιλιάς του, αλλά είναι και ο βασιλιάς του Ισραήλ, είναι ο βασιλιάς όλων μας. επομένως, η ασφάλειά του αυτή είναι μέσα στην ασφάλεια του σώματος του Χριστού. Ζει όχι την δική του την βεβαιότητα αλλά την βεβαιότητα της Εκκλησίας˙ όχι την δική του την χαρά αλλά την χαρά της Εκκλησίας˙ όχι την δική του την αιωνιότητα αλλά την αιωνιότητα της Εκκλησίας. είναι αυτός ό,τι είναι, διότι είναι ήδη συσσωματωμένος μέσα στην Εκκλησία˙ διότι είναι εν τω Ισραήλ αυτός, και εν τω Ισραήλ είναι ο βασιλεύς. Δεν μπορεί να νοηθεί διαφορετικά το «Ισραήλ βασιλέως ημών». 

Σκεφθείτε πόσο ωραία το παρουσιάζει. Ο Κύριος είναι μαζί μου, ο Κύριος είναι εδώ. Γιατί; Διότι εδώ είναι ο Ισραήλ˙ και όπου είναι ο Ισραήλ, εκεί είναι ο βασιλιάς – «βασιλέως ημών» -, ο δικός μας βασιλιάς. Πόση υπερηφάνεια, τι τιμή, τι βεβαιότητα! Θα ήθελε να αποθάνει, να εξαφανισθεί από το μέγεθος αυτό της βεβαιότητος, διότι ο θάνατος δεν θα εσήμαινε τίποτε. Διότι δεν υπάρχει θάνατος, δεν υπάρχει χωρισμός, αφού είναι και αυτός εν τω Ισραήλ, εφ’ όσον και αυτός είναι εν τω βασιλεί, εν τω Θεώ. 

Η αγαλλίασις της καρδίας, λοιπόν˙ της καρδίας της σπωμένης, της σπώσης εαυτήν, της καρδίας που σπάει τον εαυτόν της απ’ όλο αυτό το μεγαλείο το οποίο νοιώθει. Όταν κανείς ζει αυτή την εκκλησιαστικότητά του, διότι μετέχει σ’ αυτήν την Εκκλησία, την οποίαν όλες οι πύλες του άδου δεν μπορούν να την νικήσουν, όταν ζει αυτήν την μεγαλειότητά του, τότε αυτός έχει την ολοκλήρωσή του και έχει την έκφραση του εαυτού του, την αποκάλυψη του εαυτού του. Αποκαλύπτεται ο άνθρωπος μόνον μέσα σ’ αυτήν του την εκκλησιαστική συνείδηση. Αυτή του η συσσωμάτωσις και αυτή του η βεβαιότης, του Θεού, είναι κάτι που τον κάνει και δεν έχει καμίαν διακύμανση, καμίαν στεναχωρία, καμίαν λύπη ποτέ του˙ τα πάντα περνούν σαν κύματα που δεν τον θίγουν. Όπως μένει εντελώς αμέτοχη στα κύματα της θαλάσσης η ακρογιαλιά, η οποία τα δέχεται μεν, αλλά αυτή μένει ακρογιαλιά και δεν φοβάται, έτσι ακριβώς γίνεται και ο άνθρωπος. Το μόνο που έχει γι’ αυτόν σημασία είναι ότι χτυπάει το κύμα της εισροής του Αγίου Πνεύματος μέσα σ’ αυτόν. 

Οι θλίψεις του δεικνύουν αυτόν που είναι υπεράνω των θλίψεων˙ και οι χαρές – κύματα και αυτές – του δείχνουν εκείνον που είναι πάλι ο αρχηγός της χαράς, και τα πάντα γενικώς του αποκαλύπτουν τον Θεόν. Αγαλλιάται, λοιπόν, η καρδία, διότι οτιδήποτε και αν συμβαίνει, οτιδήποτε και αν πιάσει, οπουδήποτε και αν βρεθεί, παντού ανακαλύπτει τον ίδιο τον βασιλέα, τον ίδιον τον Ισραήλ, τον Κύριον. Το κάθε τι γίνεται αφορμή να ξαναβρίσκει και να ξανα-ανακαλύπτει τον Θεόν. 

Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, έχει την αγαλλίαση, και αυτή η αγαλλίασις είναι αμετεώριστος. Δεν χάνεται. Όταν χάνεται, σημαίνει απομάκρυνση από τον Θεόν, σημαίνει ζωντάνευση του εαυτού μας, απώλεια Εκείνου. Αλλά είναι αυτό ένα μαρτύριο, το οποίο έχει μίαν αντίστροφο ροπή, είναι ένα μαρτύριο, είναι μία κόλασις, που ο Θεός την επιτρέπει, για να ξαναμνησθώμεν του παραδείσου τον οποίον εχάσαμε, του παραδείσου εκείνου της αγαλλιάσεως που είχαμε προηγουμένως. Μία αμαρτία είναι δυνατόν να μας φέρει αυτήν την κόλαση, αυτό το μαρτύριο, αυτήν την απουσία της αγαλλιάσεως. Γι’ αυτό, όπως έχουμε πει και άλλες φορές, χαίρεται αυτή η καρδιά, όταν λέγει «απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου». 

Χάνοντας την αγαλλίαση κανένας χάνει την όψη του Θεού, χάνει την αίσθηση της αντιλήψεώς του˙ επομένως χάνει την συνείδηση της εκκλησιαστικότητός του. Γίνεται αμέσως το μηδενικό, γίνεται ο διχασμένος, γίνεται ο απομονωμένος, γίνεται ο ανύπαρκτος μπροστά στον Θεόν. Ο Θεός δεν μπορεί να φθάσει μέσα εκεί˙ είναι το βαθύτατο σκοτάδι που απλώνει το πολύ φοβερό σύννεφο. Αλλά τέτοιες μαρτυρικές στιγμές όταν περνάει ο άνθρωπος και δεν ξεχνάει και δεν παύει να λατρεύει τον Θεόν, τον οδηγούν πάντοτε σ’ αυτόν τούτον τον Θεόν. 

Γι’ αυτό και εκ των βαθυτάτων αυτής της κολάσεως, όπως και εκ των βαθυτάτων της αμαρτίας μας και του πόνου που μπορεί να έχει η ψυχή, όταν δεν έχει τον Θεόν, μπορούμε να κράξωμε και μπορεί να μας ανάγει τότε Εκείνος πάλι εις την προτέρα θέση και να μας αποκαθιστά και να μας βάζει πάλι το δαχτυλίδι και να μας δίνει πάλι τον αρραβώνα του Πνεύματος, ο οποίος αρραβών μας εγγυάται την ανάκτηση της αγαλλιάσεως της καρδίας. 

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Ει πνεύμα Άγιον ελάβετε, Ζωή εν Πνεύματι, Ορμύλια 1998 (σύνδεσμος μηνύματος)

19/05/2019
Κυριακή του παραλύτου
Ο Θεός είναι πέραν του γνωσιολογικού μας πεδίου, αλλά προσλαμβάνεται από μας κατά τη γνώση μας και κατά την αντίληψή μας. Γι’ αυτό και λέγει ότι είναι η «αλήθεια». Γι’ αυτό και λέγει ότι πρέπει να γνωρίσωμε, να γινώσκωμε τί εστι φως. Γι’ αυτό και όσο κανείς καλλιεργεί μέσα του την αγωγή και τη γνώσι του Θεού, τόσο περισσότερο τον δέχεται εν αληθεία, εν πληρότητι, εν τελειότητι. Όσο χωράνε, λοιπόν, οι καρδιές μας, όσο χωράνε τα μυαλά μας, όσο χωράει η ύπαρξίς μας, όσο χωράει το βουλητικό μας. Είμαστε και οι δυό και οι τρείς και οι είκοσι τρείς μπροστά στην πηγή, αλλά πίνομε διαφορετικό νερό, ανάλογα με τη δίψα μας. Έτσι ακριβώς είναι και εδώ. Όσο χωρούσαμε.

Και αυτή η χώρησις εξαρτάται πάρα πολύ από την απλότητα της καρδίας μας, από την αγνότητα της νύχτας μας, της μελέτης μας, από το άδειασμα του εαυτού μας. Εξαρτάται από το κένωμα της υπάρξεώς μας, από αυτήν ταύτην την υπόστασί μας. Είναι το μεγάλο μυστήριο της ελευθερίας του ανθρώπου, το οποίο φαίνεται σ’ αυτή τη χώρησι, και την οποία ελευθερία δεν την παραβιάζει ποτέ ο Θεός. Γι’ αυτό ακριβώς και λέγω όσο εχωρούσαμε.

Ακόμη, επήραμε και όσο επονέσαμε, όσο πονούσαμε στις εορτές. Διότι ήταν πάθη αυτά τα οποία υφίστατο ο Θεός. Και μόνον πάσχοντες άνθρωποι είναι δυνατόν να κατανοήσουν αυτά τα πάθη του Θεού και να συμμετάσχουν σ’ αυτά και να συμπληρώσουν τα παθήματα του Κυρίου, ο οποίος ημίν άφησε εαυτόν «υπογραμμόν» δια των παθών, τα οποία εκείνος έζησε.

Και ακόμη παίρναμε όσο αγαπούσαμε. Αυτή η αγάπη είναι πλέον συνδεδεμένη με το βαθύτερο είναι μας και έχει σχέσι και με τους πόνους μας, διότι ο πόνος μας αποκαλύπτει την αγάπη μας. Αλλά έχει σχέσι ακόμη και με τον αμετεώριστο εκείνον μετεωρισμό της ψυχής, η οποία πάσχουσα θέλει να ανέρχεται προς τον Θεόν και δεν αναπαύεται σε τίποτε άλλο παρά μόνον όσο απολαύει της αγάπης και της παρουσίας και της δόξης του Θεού, όσο στέφεται υπ’ αυτής και όσο ενούται με αυτήν. Η αγάπη του Θεού είναι αποτέλεσμα της γνωριμίας του Θεού.

Επομένως, όσο εγγύτερον ίσταται κανείς εις τον Θεόν, τόσο περισσότερο τον αγαπά. Η αγάπη είναι κάτι το αμέθυστο, είναι κάτι το οποίο ποτέ δεν τελειούται, ποτέ δεν πληρούται. Είναι κάτι το οποίο τον τελειωμό του τον έχει στην άλλη ζωή. Και επομένως, όσο αγαπούσαμε σημαίνει όσο το πάν για μας ήταν ένα τέλειο ανικανοποίητο, που εξέφραζε την. Δική μας μήκυνση και το δικό μας το όριο εις αυτόν τούτον τον Θεόν...

Η αγάπη του ανθρώπου είναι μία πραγματική ένωσις, διότι είναι αποτέλεσμα της γνώσεως. Και η γνώσις του Θεού αποκτάται με την μετοχή, με το φάγωμα, με το πιώσιμο, με το δούλεμα του Θεού που κάνουμε εις την ύπαρξί μας. Επομένως, όσο εζυμώνετο η δική μας ύπαρξις με τον Θεόν, τόσο και εμείς τον αγαπούσαμε. Και όσο τον αγαπούσαμε, τόσο τον πέρναμε.

Όσο λοιπόν ετοιμάσαμε, όσο χωρέσαμε, όσο πονέσαμε, όσο αγαπήσαμε, όσο κλάψαμε οδυρόμενοι -αδίστακτα οδυρόμενοι-, τόσο περισσότερο πήραμε Θεόν. Και προφανώς, όλα αυτά κρυμμένα κάτω από το χαμόγελό μας, κάτω από την αυθεντική μας χαρά, κάτω από το περπάτημα του ανθρώπου, το οποίο μαρτυρεί τον Θεόν με την ειρήνη του, με την γαλήνη του, με την αληθινότητά του, διότι ξέρει ότι τα πάντα δι’ αυτόν είναι ο Θεός.

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Ει πνεύμα Άγιον ελάβετε, Ζωή εν Πνεύματι, Ορμύλια 1998, σ, 141-143 (σύνδεσμος μηνύματος)

12/05/2019
Μυροφόρες 2019
Οι γιορτές πέρασαν. Ευρισκόμεθα ακόμα κάτω από από τα απηχήματα των ύμνων των Παθών και κάτω, εν συνεχεία, από τις κραυγές τις ζωηρές των καρδιών που βγάζουμε ενώπιον του αναστάντος Κυρίου. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ήταν πολύ ωραίες και οι εορτές μας. Ήταν εορτές Θεού. Δεν ήταν εορτές από εκείνες που λέγει ότι «βδελύσσομαι τις εορτές σας». Ήταν εορτές που έκαναν εορτάζουσες τις καρδιές εν Χριστώ Ιησού. Ο καθένας μας, λίγο ως πολύ, γιόρτασε αυτές τις εορτές και πήρε. Τί πήραμε ο καθένας μας; Όσο και αν είναι η Εκκλησία μας μία σύναξις, εν τούτοις είναι μία σύναξις προσωπικοτήτων. Είναι μία παράστασις προσώπων ολοκλήρων ενώπιον του Θεού και όχι μιάς μάζης. Είναι δυνατόν να ιστάμεθα όλοι μαζί ή να ψάλλωμε όλοι μαζί, αλλ᾽ αυτό το οποίο δεχόμεθα να είναι εντελώς διαφορετικό του ενός από του άλλου. Τί πήραμε δεν το ξέρει κανείς παρά μονάχα ο ίδιος ο εαυτός του, «το πνεύμα του ανθρώπου το εν αυτώ» και ο Θεός, το Πνεύμα το οποίο ερευνά τα βάθη του δικού μας πνεύματος.

Επήραμε ο καθένας μας, πρώτα απ᾽ όλα, ότι ετοιμάσαμε για να πάρουμε. Ό,τι φαγητό ετοιμάσεις θα φας, ό,τι κρεβάτι θα ετοιμάσεις θα κοιμηθείς. Ό,τι θα σπείρεις στον αγρό σου, Θα το λάβεις. Σε τέτοιους λειτουργικούς χρόνους, που είναι εμβαθύνσεις μέσα στην αγάπη του Θεού, ο άνθρωπος παίρνει ό,τι ετοιμάζει. Ό,τι ετοιμάσαμε λοιπόν! Δεν είναι δυνατόν ο Θεός να μας δώσει παρά μόνον αυτό το οποίο προσδοκάμε. Αυτό το οποίο προσδοκάμε είναι αυτό το οποίο σπέρνουμε.

Επομένως, ό,τι κανένας προετοίμασε μέσα στην καρδιά του, αυτό και παίρνει. Ο ένας παίρνει Θεόν, ο άλλος παίρνει ψαλμωδία, ο άλλος παίρνει μερικά νοήματα, ο άλλος όμως παίρνει βασιλεία των ουρανών, ο καθένας ό,τι επιθυμούσε. Η ετοιμασία της καρδιάς είναι κάτι το βασικό πάντοτε. Δεν είναι κάτι που γίνεται προ των εορτών. Είναι κάτι αδιάλειπτο, το οποίο επιτυγχάνει η ψυχή εν εαυτή και επομένως καθίσταται αγία, εκλεκτή και ικανή για να λαμβάνει τον Θεόν ή ό,τι παρέχει ο Θεός. Όσο ανενδεής είναι Εκείνος, τόσο εμείς είμεθα ενδεείς, τόσο είμεθα οι έχοντες την ανάγκη του Θεού. Και όπως τον βλέπομε, έτσι τον μαθαίνομε. Όπως τον ζητάμε, έτσι τον ευρίσκομε. Γι᾽ αυτό λέγω: ό,τι ετοιμάσαμε. Μπορεί κανείς να ετοιμάσει ακόμα και άνεμο, και να τον θερίσει, μπορεί να ετοιμάσει οργή για να την απολαύσει. Είναι δυνατόν να απολαύσει όμως και Πνεύμα Άγιον, αναλόγως.

Από το βιβλίο του Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Κατηχήσεις και Λόγοι 2, Ζωή εν Πνεύματι, Ορμύλια 1998, σ. 139-140 (σύνδεσμος μηνύματος)

21/04/2019
Μεγάλη Εβδομάδα
Έπρεπε ο Υιός του ανθρώπου, ο Χριστός, να νικήσει τον διάβολο επί του ξύλου του Σταυρού. Έπρεπε να πεθάνει επί του σταυρού της κατάρας, εφόσον ήταν «επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου», και εκεί, επάνω στο σταυρό αυτός να λύσει τα έργα του διαβόλου και να συντρίψει όλες τις δαιμονικές δυνάμεις!

Και έτσι έγινε! Κατά τον απ. Παύλο, ενώ οι άνθρωποι, οι απόγονοι του Αδάμ, ήσαν νεκροί πνευματικά, ευρισκόμενοι αιχμάλωτοι στην αμαρτία, ο Χριστός τους χάρισε τις αμαρτίες του και τους ανέστησε μαζί του σε μία νέα ποιότητα ζωής, αφού πάνω στο σταυρό, με το θάνατό του, ξεγύμνωσε τις δαιμονικές αρχές και εξουσίες από τη δύναμή τους και τις καταντρόπιασε και τις εξαπέστειλε ταπεινωμένες σε μία πομπή, με φανερό το θρίαμβό του και τη δόξα του για τη νίκη του αυτή. Με το θρίαμβό του αυτό επί των δαιμονικών δυνάμεων εξαφάνισε και ακύρωσε το χειρόγραφο των αμαρτιών τους, οι οποίες είχαν προκύψει από τις ανεφάρμοστες από αυτούς διατάξεις του μωσαϊκού νόμου και το κάρφωσε, το χρεωστικό αυτό γραμμάτιο των αμαρτιών αυτών επάνω στο σταυρό, στον οποίο έχυσε το πανάγιο αίμα του.

Η νίκη του Χριστού εναντίον των δαιμονικών δυνάμεων επάνω στο σταυρό έγινε με τον εκούσιο θάνατό του. Με τον θάνατο αυτό έδωσε την ψυχή του χάρι της σωτηρίας των πολλών, ως λύτρον! Ελύτρωσε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, δηλαδή έδωσε πλέον τη δυνατότητα της σωτηρίας σε όλους εκείνους τους ανθρώπους, οι οποίοι θα θελήσουν εκουσίως να τύχουν της σωτηρίας αυτής και να γίνουν μέλη του σώματός του, μέλη της Εκκλησίας του, την οποία «περιεποιήσατο δια του ιδίου αίματος». Την ίδρυσε και την έσωσε και την κατέστησε κτήμα του, και την έκανε δική του με το δικό του αίμα! (σύνδεσμος μηνύματος)

07/04/2019
ΛΟΓΟΣ ΔΕΚΑΤΟΣ
  Περί καταλαλιάς
1. Κανείς από όσους σκέπτονται ορθά δεν θα έχει, νομίζω, αντίρρηση ότι η καταλαλιά γεννάται από το μίσος και την μνησικακία. Γι’ αυτό και την ετοποθετήσαμε στην σειρά της μετά τους προγόνους της. Καταλαλιά σημαίνει γέννημα του μίσους, ασθένεια λεπτή, αλλά και παχειά∙ παχειά βδέλλα, κρυμμένη και αφανής, πού απορροφά και εξαφανίζει το αίμα της αγάπης. Σημαίνει υπόκριση αγάπης, αιτία της ακαθαρσίας, αιτία του βάρους της καρδιάς, εξαφάνιση της αγνότητος. 

2. Υπάρχουν κόρες που διαπράττουν αίσχη, χωρίς να κοκκινίζουν. Υπάρχουν και άλλες οι οποίες φαίνονται ντροπαλές, και όμως διαπράττουν, κρυφά, χειρότερα αίσχη από τις προηγούμενες. Κάτι παρόμοιο παρατηρούμε και στα πάθη της ατιμίας. Τέτοιες κόρες είναι η υποκρισία, η πονηρία, η λύπη, η μνησικακία, η εσωτερική καταλαλιά της καρδιάς. Άλλη εντύπωση δημιουργούν εξωτερικά και άλλος είναι ο στόχος τους. 

3. Άκουσα μερικούς να καταλαλούν και τους επέπληξα. Και για να δικαιολογηθούν οι εργάτες αυτοί του κακού μου απήντησαν ότι το έκαναν από αγάπη και ενδιαφέρον προς αυτόν που κατέκριναν. Εγώ τότε τους είπα να την αφήσουν αυτού του είδους την αγάπη, για να μη διαψευσθεί εκείνος που είπε: «Τον καταλαλούντα λάθρα τον πλησίον αυτού, τούτον εξεδίωκον» (Ψαλμ. ρ΄ 5). Εάν ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς τον άλλον, ας προσεύχεσαι μυστικά γι΄ αυτόν και ας μη τον κακολογείς. Διότι αυτός ο τρόπος της αγάπης είναι ευπρόσδεκτος από τον Κύριο. 

4. Επί πλέον ας μη λησμονείς και τούτο, και έτσι οπωσδήποτε θα συνέλθεις και θα παύσεις να κρίνεις αυτόν πού έσφαλε: Ο Ιούδας ανήκε στην χορεία των μαθητών, ενώ ο ληστής στην χορεία των φονέων. Και είναι άξιο θαυμασμού πώς μέσα σε μία στιγμή ο ένας επήρε την θέση του άλλου! 

5. Όποιος θέλει να νικήσει το πνεύμα της καταλαλιάς, ας επιρρίπτει την κατηγορία όχι στον άνθρωπο που αμάρτησε, αλλά στον δαίμονα πού τον έσπρωξε στην αμαρτία. Διότι κανείς δεν θέλει να αμαρτήσει στον Θεό, μολονότι όλοι αυτοπροαίρετα αμαρτάνομε. 

6. Είδα άνθρωπο πού φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετενόησε. Και αυτόν πού εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον εθεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοιά του Τον είχε πλήρως εξευμενίσει. 

7. Αυτόν που σου κατακρίνει τον πλησίον, ποτέ μη τον σεβασθείς, αλλά μάλλον να του ειπείς: «Σταμάτησε, αδελφέ. Εγώ καθημερινώς σφάλλω σε χειρότερα, και πώς μπορώ να κατακρίνω τον άλλον»; Έτσι θα έχεις δύο οφέλη, με ένα φάρμακο θα θεραπεύσεις και τον εαυτό σου και τον πλησίον. 

8. Μία οδός, και μάλιστα από τις σύντομες πού οδηγούν στην άφεση των πταισμάτων, είναι το να μη κρίνωμε, εφ’ όσον είναι αληθινός ο λόγος του Κυρίου «μη κρίνετε, ίνα μη κριθείτε» (Λουκ. στ΄ 37). Όπως δεν συμβιβάζεται η φωτιά με το νερό, έτσι και η κατάκριση με εκείνον που αγαπά την μετάνοια. 

9. Ακόμη και την ώρα του θανάτου του, αν ιδείς κάποιον να αμαρτάνει, μήτε τότε να τον κατακρίνεις. Διότι η απόφαση του Θεού είναι άγνωστη στους ανθρώπους. Μερικοί έπεσαν φανερά σε μεγάλα αμαρτήματα, κρυφά όμως έπραξαν πολύ μεγαλύτερα καλά. Έτσι εξαπατήθηκαν οι φιλοκατήγοροι, και εκείνο πού εκρατούσαν στα χέρια τους ήταν καπνός και όχι ήλιος. 

10. Ας με ακούσετε, όλοι εσείς οι κακοί κριταί των ξένων αμαρτιών. Εάν είναι αλήθεια, όπως και πράγματι είναι, ότι «έν ώ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε» (Ματθ. ζ΄ 2), τότε ας είσθε βέβαιοι, ότι για όσα αμαρτήματα κατηγορήσαμε τον πλησίον είτε ψυχικά είτε σωματικά, θα περιπέσωμε σ’ αυτά. Και δεν είναι δυνατόν να γίνει διαφορετικά. 

11. Όσοι είναι αυστηροί και σχολαστικοί κριταί των σφαλμάτων του άλλου, νικώνται από αυτό το πάθος, επειδή δεν απέκτησαν ακόμη για τα ιδικά τους αμαρτήματα ολοκληρωτική φροντίδα (γνώσι) και μνήμη. Διότι όποιος αφαιρέσει «το περικάλυμμα της φιλαυτίας» και ιδεί με ακρίβεια τα ιδικά του κακά, για τίποτε άλλο δεν θα φροντίσει πλέον στην ζωή του, αναλογιζόμενος ότι ο χρόνος της ζωής του δεν του επαρκεί για να πενθήσει τις ιδικές του αμαρτίες, έστω και αν θα ζούσε εκατό έτη, και αν θα έβλεπε ολόκληρο τον Ιορδάνη ποταμό να βγαίνει από τους οφθαλμούς του ως δάκρυ. 

12. Περιεργάσθηκα καλά την κατάσταση του πένθους και δεν ευρήκα σ’ αυτήν ίχνος καταλαλιάς ή κατακρίσεως. 

13. Οι δαίμονες μας σπρώχνουν πιεστικά ή στο να αμαρτήσουμε ή, αν δεν αμαρτήσουμε, στο να κατακρίνουμε όσους αμάρτησαν, ώστε με το δεύτερο να μολύνουν οι κακούργοι το πρώτο. Ας γνωρίζεις ότι γνώρισμα των μνησικάκων και φθονερών ανθρώπων είναι και τούτο: Τις διδασκαλίες, τα πράγματα ή τα κατορθώματα του άλλου τα κατηγορούν και τα διαβάλλουν με ευχαρίστηση και ευκολία, (νικημένοι και) καταποντισμένοι άθλια από το πνεύμα του μίσους. 

14. Είδα μερικούς οι οποίοι μυστικά και κρυφά διαπράττουν σοβαρότατα αμαρτήματα, και στηριζόμενοι στην υποκριτική καθαρότητά τους, επιτιμούν με αυστηρότητα αυτούς που υποπίπτουν σε μερικά μικρά σφάλματα, τα οποία και φανερώνουν. 

15. Η κρίσις είναι αναιδής αρπαγή του δικαιώματος του Θεού, ενώ η κατάκρισις όλεθρος της ψυχής αυτού ο οποίος κατακρίνει. 

16. Όπως η «οίησις» και χωρίς να υπάρχει άλλο πάθος, μπορεί να καταστρέψει τον άνθρωπο, έτσι και η κατάκριση, εάν και μόνη υπάρχει μέσα μας, μπορεί να μας καταστρέψει ολοσχερώς, αφού άλλωστε και ο Φαρισαίος εκείνος της παραβολής εξ αιτίας αυτής κατεδικάσθη. 

17. Ο καλός «ραγολόγος» τρώγει τις ώριμες ρώγες των σταφυλιών και δεν πειράζει καθόλου τις άγουρες. Παρόμοια ο καλόγνωμος και συνετός άνθρωπος, όσες αρετές βλέπει στους άλλους τις σημειώνει με επιμέλεια, ενώ ο ανόητος αναζητεί τα ελαττώματα και τις κατηγορίες. Γι΄ αυτόν μάλιστα έχει λεχθεί: «Εξηρεύνησαν ανομίαν, εξέλιπον εξερευνώντες εξερευνήσεις» (Ψαλμ. ξγ΄ 7). 

18. Μη κατακρίνεις και όταν ακόμη βλέπεις κάτι με τους ίδιους τους οφθαλμούς σου, διότι και αυτοί πολλές φορές εξαπατώνται. Βαθμίς δεκάτη! Όποιος την κατέκτησε είναι εργάτης της αγάπης ή του πένθους. (σύνδεσμος μηνύματος)

31/03/2019
Γ´ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ
Με την σοφίαν του και με την απεριόριστον αγάπην του ο Κύριος, μη ευρίσκων κάτι το οποίον να είναι κατόρθωμα της ιδικής μας δυνάμεως, ώστε να μας αμείψη με την αιώνιον ζωήν του, ταπεινώνει την μεγαλειότητά του με ένα προσέτι τρόπον, δεχόμενος τα ελάχιστα δείγματα των πόνων και θυσιών μας ως άρσιν του σταυρού του. Ο Θεός δέχεται «το δίλεπτον» του πόνου αντί εκατομμυρίου. Τί να είπωμεν ημείς; Να είπωμεν όπως ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, «ο εμός έρως εσταύρωται». Και εγώ ζω μόνον σταυρούμενος. Αγαπώ μόνον σταυρούμενος……….

Πονούμεν και αυτό μας κάμνει εντύπωσιν. Ο πόνος όμως είναι σταυρός και ο σταυρός είναι ο ίδιος ο Θεός.

Προσκυνούμεν ιδιαιτέρως την Μ. Τεσσαρακοστήν το τίμιον Ξύλον.ας το προσκυνούμεν και νοερώς εν τη καρδία ημών, όταν οδυνώμεθα. Την οδύνην μας ας την κάμνωμεν ύψωσιν του οφθαλμού μας και της καρδίας μας προς τον ουρανόν, η δε ύψωσίς μας ας είναι μία μικρά ευχή προς τον Κύριον. Ας του ζητήσωμεν το έλεός του. Ξεύρει ότι το χρειαζόμεθα και ήδη είναι πλησίον μας, αλλ᾽ ημείς ας παίξωμεν τον ιδικόν μας ρόλον. Ας του ομιλήσωμεν την ώραν εκείνην και ας του είπωμεν όχι, όπως λέγουν οι άλλοι, «πού είναι ο Θεός», αλλά «Κύριέ μου και Θεέ μου, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Ημπορείς να αμφισβητήσης ότι ο Κύριος όχι απλώς εγγύς είναι αλλά εν σοι την στιγμήν κατά την οποίαν εξέρχονται αι λέξεις; Αι λέξεις εξέρχονται και εκείνος εισέρχεται εις την καρδίαν………

Δεύτε και ημείς εν τω σώματί μας, τω ποτιζομένω τω τιμίω αίματι του Χριστού μας, να εύρωμεν ψηλαφώντες τα στίγματα Αυτού, του προσελκύσαντος (τας αγίας ψυχάς) και αναστάντος δι᾽ ημάς, και να γευθώμεν τους καρπούς της ενδόξου αναστάσεώς του.

Γέροντος Αιμιλιανού, Σταθμοί στην πνευματική ζωή, Ο Σταυρός και το βίωμά του εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία, σ.22-24 (σύνδεσμος μηνύματος)

23/03/2019
Β´ Νηστειών ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
«….είναι αρκετά διαδομένη μεταξύ των Ορθοδόξων η άποψις ότι η παράδοσις αποτελεί παράγοντα αναχρονισμού και εμπόδιον δια την ανακαίνισιν και αλλαγήν του τρόπου σκέψεως και δράσεως των πιστών προς ουσιαστικόν διάλογον μετά του κόσμου και πραγματικήν αντιμετώπισιν των προβλημάτων αυτού. Ούτως η παράδοσις νοείται ως στείρα προσκόλλησις εις τα σχήματα, τους τύπους, τας συνηθείας και τας μεθόδους και ενεργείας της Εκκλησίας κατά τας παλαιοτέρας εποχάς, πάσα δε προσπάθεια ανακαινίσεως και εκσυγχρονισμού αυτών προς άμεσον αντιμετώπισιν της πραγματικότητος και παροχήν πληρεστέρας και ουσιαστικοτέρας μαρτυρίας της πίστεως εντός του κόσμου απορρίπτεται και κατακρίνεται ως νεωτερισμός.

Η τοιαύτη όμως περί παραδόσεως αντίληψις είναι αντίθετος προς αυτήν ταύτην την έννοιαν της παραδόσεως και μαρτυρεί την παρανόησιν της ζωής του παρελθόντος, αναισθησίαν ενώπιον του παρόντος και ανικανότητα προς δημιουργικήν αντιμετώπισιν του επερχομένου μέλλοντος.

Τον ορθόν τρόπον εντάξεως εις τον ρουν της παραδόσεως διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Η οργανική τοποθέτησίς του εις την παράδοσιν δίδει εις αυτόν την ελευθερίαν της θεολογικής δημιουργίας. Όπως σημειώνει ο βιογράφος του Φιλόθεος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο Γρηγόριος ανέπτυξε την δογματικήν του διδασκαλίαν «μετά πολλής της επιστήμης και της ελευθερίας».

Σήμερον συνηθίζεται να χαρακτηρίζονται οι θεολόγοι είτε ως παραδοσιακοί είτε ως νεωτερισταί, η δε θεολογία των είτε ως συντηρητική είτε ως φιλελευθέρα. Οιαδήποτε των κατηγοριών τούτων είναι μονομερής, η δε προτίμησις της μιάς ή της άλλης αποτελεί εν εσχάτη αναλύσει θέμα προσωπικής αρεσκείας. Η αληθής θεολογία ευρίσκεται υπεράνω των διακρίσεων τούτων. Αύτη εκτείνεται από του άκρου συντηρητισμού έως της άκρας ελευθερίας. Από του απολύτου σεβασμού και αυτού του γράμματος της παραδόσεως, μέχρι της απολύτου υπερβάσεως και αυτών των θεμελιωδών αρχών της. Διότι μόνον όταν ξεκινήσωμεν εκ του απολύτου σεβασμού του γράμματος της παραδόσεως, θα δυνηθώμεν να εισέλθωμεν εις το πνεύμα της. Και μόνον όταν ημπορέσωμεν να φθάσωμεν εις την υπέρβασιν και αυτών των βασικών αρχών της, θα δυνηθώμεν να εύρωμεν την αποφατικήν γνώσιν και να ζήσωμεν την μυστικήν εμπειρίαν της αμέσου παρουσίας του Αγίου Πνεύματος του Θεού, του μόνου διδασκάλου της Εκκλησίας και μυσταγωγού της παραδόσεως.

Αυτήν ακριβώς την σύνθεσιν πραγματοποιεί διά της θεολογίας του ο Γρηγόριος Παλαμάς, ο οποίος, αφενός μεν παραμένει πιστός εις το γράμμα και το πνεύμα της διδασκαλίας των Πατέρων, αφετέρου δε παραδίδεται εις την εμπειρίαν της μυστικής γνώσεως του Θεού, εκ της οποίας τρέφει και επί της οποίας οικοδομεί δημιουργικώς την θεολογίαν του».

Γεωργίου Ματζαρίδη, Παλαμικά, Πουρνάρας, Θεσσαλονίκη 1973. (σύνδεσμος μηνύματος)

17/03/2019
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 
Αρχικά η λέξη «Ορθοδοξία» είχε, σε σχέση με την Κυριακή αυτή, μία αρκετά περιορισμένη έννοια. Από την καθιέρωση της εορτής, το 842 μΧ, και μετά, σήμαινε την ήττα των εικονοκλαστών και τη διακήρυξη ότι η προσκύνησις των εικόνων ήταν καθόλα νόμιμη. Αργότερα η έννοια διευρύνθηκε, περιλαμβάνοντας το σύνολο όλων των δογμάτων που ομολογούν οι Εκκλησίες που βρίσκονται σε κοινωνία με την Κωνσταντινούπολη. Αυτή την Κυριακή σε όλες τις εκκλησίες διαβαζόταν ένα επίσημο έγγραφο, το λεγόμενο Συνοδικόν, το οποίο αναθεμάτιζε ονομαστικά όλους τους αιρεσιάρχες. Φαίνεται ότι στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Βυζαντινή Εκκλησία ένιωθε ως ανάγκη και καθήκον να ομολογήσει την πίστη της. Στις ημέρες μας ίσως θα έπρεπε να εκδηλώνουμε μεγαλύτερη μέριμνα στο να εκφραζόμαστε με φιλανθρωπία για όλους εκείνους που σφάλλουν και να φωτίζουμε τη σκέψη τους ως προς το τί ανήκει στην αλήθεια και τί είναι εσφαλμένο. Ήταν πάντως καλό και χρήσιμο το γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία επιβεβαίωσε με κάθε διαφάνεια τη δική της θέση. Οι «οικουμενικές» ανησυχίες, τις οποίες μοιράζεται σήμερα με άλλες Εκκλησίες, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να σημαίνουν εγκατάλειψη ή αποδυνάμωση των βασικών της πιστευμάτων. Εξάλλου, είναι ανάγκη να καθαριστεί ο αγρός της ορθοδοξίας από τα παράσιτα και να μη μολύνεται το επίθετο «ορθόδοξος» αποδιδόμενο εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά πρόληψη και υπερβολή.

Το Ευαγγέλιο της ημέρας (Ιω. 1,43-51) δεν έχει άμεση σχέση με τις εικόνες ή με την Ορθοδοξία. Βλέπουμε τον απόστολο Φίλιππο να οδηγεί στον Ιησού τον Ναθαναήλ, που και αυτός θα γίνει μαθητής. Ο Ιησούς λέει στον Ναθαναήλ: «Πρό τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι ὄντα ὑπό τήν συκῆν, εἶδόν σε». Ο Ναθαναήλ συγκλονισμένος από την αποκάλυψη αυτή, ομολογεί:«Ραββί, σὺ εἶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ». Ο Ιησούς απαντά ότι ο Ναθαναήλ θα δει πολύ πιο θαυμαστά από αυτά….«Μείζω τούτων ὄψει ……..ἀπ᾽ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεωγότα καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου».

Τα λόγια αυτά προσφέρουν ευρύ πεδίο στη σκέψη μας. Δεν γνωρίζουμε τί έκανε ο Ναθαναήλ κάτω από τη συκιά. Ζούσε μία στιγμή πειρασμού, αμηχανίας ή χάριτος; Ή απλώς ξεκουραζόταν; Φαίνεται όμως λογικό ότι ο Ιησούς δεν θα αναφερόταν σ᾽ αυτό το επεισόδιο, αν η στιγμή εκείνη δεν ήταν αποφασιστικής σημασίας, σημείο καμπής στη ζωή του Ναθαναήλ.

Στη ζωή του καθενός μας υπάρχει η στιγμή ή οι στιγμές που είμαστε «υπό την συκήν», στιγμές κρίσιμες, κατά τις οποίες ο Κύριος αοράτως παρακολουθεί και παρεμβαίνει. Αποδεχόμαστε ή απωθούμε την παρέμβασή Του; ας θυμηθούμε τις στιγμές αυτές …. Ας προσκυνήσουμε τις θείες παρεμβάσεις. Αλλά ας μη σταματήσουμε σ᾽ αυτές. Ας μη σταθούμε σ᾽ ένα όραμα του παρελθόντος. «Μείζω τούτων ὄψει..». Ας παραμένουμε έτοιμοι να δεχθούμε την καινούργια χάρη, την καινούργια έμπνευση. Διότι η ζωή του μαθητού, αν είναι αυθεντική, προχωρεί «από δόξης εις δόξαν». Μπορούμε να δούμε τους ουρανούς να ανοίγουν και τους αγγέλους να ανεβαίνουν προς τον Σωτήρα ή να κατεβαίνουν προς εμάς. Πρόκειται για την πολύτιμη ένδειξη αυτής της οικειότητας με τους αγίους αγγέλους, η οποία θα έπρεπε να μας είναι κάτι το σύνηθες. Ο κόσμος των αγγέλων δεν μας είναι ούτε λιγότερο κοντινός ούτε λιγότερο προσφιλής από τον κόσμο των ανθρώπων.
Lev Gillet, Πασχαλινή Κατάνυξη, Ακρίτας, Αθήνα 209, 32-36 (σύνδεσμος μηνύματος)

09/03/2019
Κυριακή της Τυρινής
Φεύγε την αμαρτία, επιμένει ο άγιος Ισαάκ, και θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη έμφαση στις τρεις αυτές λέξεις. Εάν πρόκειται να δούμε το πρόσωπο του Θεού αντανακλώμενο εντός μας, ο καθρέφτης πρέπει να καθαριστεί. Χωρίς μετάνοια δεν μπορεί να υπάρξει αυτογνωσία ή φανέρωση της εντός ημών βασιλείας. Όταν ακούμε, «επίστρεψε στον εαυτό σου: γνώθι σαυτόν» έχει σημασία να διερωτηθούμε: Ποιόν «εαυτό» μας ζητείται να ανακαλύψουμε; Ποιος είναι ο αληθινός εαυτός μας; Η ψυχανάλυση μας αποκαλύπτει, πράγματι, ένα είδος «εαυτού», πολύ συχνά, όμως, μας χειραγωγεί όχι στην «κλίμακα που οδηγεί στον ουρανό» αλλά στη σκάλα που κατεβαίνει σ᾽ ένα υπόγειο υγρό και γεμάτο φίδια.

«Γνώθι σαυτόν» σημαίνει «να γνωρίζεις τον εαυτό σου ως πρόσωπο που έχει τη ρίζα και την πηγή του στον Θεό. Γνώθι σαυτόν εν Θεώ». Από την οπτική γωνία της Ορθόδοξης πνευματικής παράδοσης, θα πρέπει να ειπωθεί με έμφαση ότι δεν θα ανακαλύψουμε τον αληθή «κατ᾽ εικόνα Θεού» εαυτό μας παρά μόνον μέσω της θανάτωσης του ψευδούς και πεπτωκότος εαυτού. «Όποιος εξαιτίας μου χάσει τη ζωή του, θα τη βρει»(Ματθ.16:25). Μόνον αυτός που βλέπει τον ψευδή εαυτό του ως αυτό που όντως είναι, και απορρίπτει αυτόν, θα είναι σε θέση να διακρίνει τον αληθινό του εαυτό, αυτόν που βλέπει ο Θεός.

Υπογραμμίζοντας αυτή τη διάκριση μεταξύ του ψευδούς και του αληθινού εαυτού, ο άγιος Βαρσανούφιος εντέλλεται: «επιλάθου[λησμόνησε] σαυτού και γνώθι σεαυτόν».

Καλλίστου Ware, Ο Ορθόδοξος Δρόμος, Εν Πλω, Αθήνα 2018, σ. 122-123. (σύνδεσμος μηνύματος)

03/03/2019
Κυριακή των Απόκρεω 

….Ξαφνικά, μέσα στο σκοτάδι του κόσμου, θα εμφανιστεί το σημείο του Υιού του Ανθρώπου, ένας λαμπρός και πανένδοξος σταυρός που θα εκτείνεται από την ανατολή ως τη δύση και από το βορά ως το νότο, με μία λαμπρότητα που ποτέ δεν είχε ο ήλιος που βρίσκεται από πάνω μας.

Και τότε θα ατενίσουν όλοι οι άνθρωποι τον Κύριο Ιησού «ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς». Ο χορός των αγγέλων θα σαλπίσει τις σάλπιγγες κι όλα τα έθνη της γης θα συναχθούν μπροστά Του. Η σάλπιγγα θα ηχήσει για να γίνει μία συγκέντρωση που δεν έχει προηγούμενό της από τη δημιουργία του κόσμου, για την κρίση που θα είναι και η τελική.

Όλα αυτά τα σημεία και τα γεγονότα που θα γίνουν στο τέλος του κόσμου και του χρόνου περιγράφονται σε άλλο σημείο του ευαγγελίου. Το ευαγγέλιο της κρίσεως που διαβάζεται την σημερινή μέρα περιγράφει την τελική ρύθμιση των γεγονότων ανάμεσα στο χρόνο και την αιωνιότητα, ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους. Περιγράφει την τελική κρίση και τον τρόπο που αυτή θα γίνει. Περιγράφει για μας τη φοβερή εκείνη στιγμή -την πιο ευτυχισμένη για τους δικαίους- που το έλεος του Θεού θα δώσει τη θέση του στη θεία δικαιοσύνη. Τότε θα είναι αργά πιά για καλές πράξεις, πολύ αργά για μετάνοια. Τότε ο θρήνος μας δε θα λάβει απάντηση και τα δάκρυά μας δε θα τα υποδέχονται πιά τα χέρια των αγγέλων.

«….Λοιπόν, ὦ ψυχή, ὁ χρόνος ἐφέστηκε. δράμε, πρόφθασον, πίστει βόησον. ἥμαρτον, Κύριε, ἥμαρτόν σοι, ἀλλ᾽ οἶδα, φιλάνθρωπε, τὸ εὔσπλαχνόν σου. Ὁ ποιμὴν ὁ καλός, μή χωρίσης με τῆς ἐκ δεξιῶν σου παραστάσεως, διὰ τὸ μέγα σου ἔλεος». (σύνδεσμος μηνύματος)

23/02/2019
Επιστροφή από την εξορία
…..
Η παραβολή τούτη μαζί με τους ύμνους της ημέρας αυτής μας παρουσιάζουν τη μετάνοια σαν επιστροφή του ανθρώπου από την εξορία. Ο άσωτος γιος, λέει το Ευαγγέλιο, πήγε σε μια μακρινή χώρα και κει σπατάλησε ότι είχε και δεν είχε.

Μια μακρινή χώρα! Είναι ο μοναδικός ορισμός της ανθρώπινης κατάστασης που θα πρέπει να αποδεχτούμε και να τον οικειοποιηθούμε καθώς αρχίζουμε την προσέγγιση μας στο Θεό. Ένας άνθρωπος που ποτέ δεν είχε αυτή την εμπειρία, έστω και για λίγο, που ποτέ δεν αισθάνθηκε ότι είναι εξόριστος από το Θεό και από την αληθινή ζωή, αυτός ποτέ δε θα καταλάβει τι ακριβώς είναι ο Χριστιανισμός. Και αυτός που νιώθει «σαν στο σπίτι του» σʹ αυτόν τον κόσμο και στη ζωή του κόσμου τούτου, που έμεινε άτρωτος από τη νοσταλγία για μια άλλη πραγματικότητα, αυτός δε θα καταλάβει τι είναι μετάνοια.

Η μετάνοια συχνά ταυτίζεται με μια «ψυχρή και αντικειμενική» απαρίθμηση αμαρτιών και παραβάσεων, όπως μια πράξη «ομολογίας ενοχής» ύστερα από μια νόμιμη μήνυση. Η εξομολόγηση και η άφεση αμαρτιών θεωρούνται σαν να ήταν δικαστικής φύσεως. Αλλά παραβλέπεται κάτι πολύ ουσιαστικό χωρίς το οποίο ούτε η εξομολόγηση ούτε η άφεση έχει κάποιο πραγματικό νόημα ή κάποια δύναμη. Αυτό το «κάτι» είναι ακριβώς το αίσθημα της αποξένωσης από το Θεό, από τη μακαριότητα της κοινωνίας μαζί Του, από την αληθινή ζωή όπως τη δημιούργησε και μας την έδωσε Εκείνος. Αλήθεια, είναι πολύ εύκολο να εξομολογηθώ ότι δεν νήστεψα τις καθορισμένες για νηστεία μέρες, ή ότι παράλειψα την προσευχή μου ή ότι θύμωσα. Αλλά είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να παραδεχτώ ξαφνικά ότι έχω αμαυρώσει και έχω χάσει την πνευματική μου ομορφιά, ότι είμαι πολύ μακριά από το πραγματικό μου σπίτι, την αληθινή ζωή και ότι κάτι πολύτιμο και αγνό και όμορφο έχει ανέλπιστα καταστραφεί στη δομή της ύπαρξής μου. Παρʹ όλα αυτά όμως, αυτό και μόνο αυτό, είναι μετάνοια και, επί πλέον, είναι μια βαθιά επιθυμία επιστροφής, επιθυμία να γυρίσω πίσω, να αποκτήσω ξανά τα χαμένο σπίτι.

Έλαβα από το Θεό θαυμαστά πλούτη: πρώτα απ’ όλα τη ζωή και τη δυνατότητα να τη χαίρομαι, να την ομορφαίνω με νόημα, αγάπη και γνώση: ύστερα — με το Βάπτισμα — έλαβα τη νέα ζωή από τον ίδιο το Χριστό, τα δώρα του Αγίου Πνεύματος, την ειρήνη και τη χαρά της ουράνιας Βασιλείας. Έλαβα τη γνώση του Θεού και μέσα απ’ αυτή, τη δυνατότητα να γνωρίσω καθετί και τη δύναμη να είμαι «τέκνον Θεού». Και όλα αυτά τα έχασα, τα χάνω καθημερινά, όχι μόνο με τις «συγκεκριμένες αμαρτίες» και τις «παραβάσεις» αλλά με την αμαρτία όλων των αμαρτιών: την απομάκρυνση της αγάπης μου από το Θεό, προτιμώντας την «μακρινή χώρα» από το όμορφο σπίτι του Πατέρα.

Η Εκκλησία όμως είναι εδώ παρούσα για να μου θυμίζει τι έχω εγκαταλείψει, τι έχω χάσει. Και καθώς μου τα υπενθυμίζει με το Κοντάκιο της ημέρας αυτής, αναλογίζομαι ότι: «Της πατρώας δόξης σου, αποσκιρτήσας αφρόνως εν κακοίς εσκόρπισα, όν μοι παρέδωκας πλούτον όθεν σοι την του Ασώτου φωνήν κραυγάζω. Ήμαρτον ενώπιον σου Πάτερ οικτίρμον δέξαι με μετανοούντα και ποίησαν με, ως ένα των μισθίων σου».

Και, καθώς αναλογίζομαι, βρίσκω μέσα μου την επιθυμία της επιστροφής και τη δύναμη να την πραγματοποιήσω: «αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου και ερώ αυτώ, πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου, ποίησόν με ως ένα των μισθίων σου».

Θα πρέπει εδώ να αναφέρουμε ειδικά μια λειτουργική λεπτομέρεια της Κυριακής του Ασώτου. Στον Όρθρο, μετά τον γιορταστικό και χαρούμενο ψαλμό του Πολυελαίου, ψέλνουμε τον λυπηρό και νοσταλγικό 136ο ψαλμό:

Επί των ποταμών Βαβυλώνος εκεί εκαθήσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών... πώς άσομαι την ωδήν Κυρίου επί γης αλλότριας; εάν επιλάθωμαί σου Ιερουσαλήμ, επιλησθείη η δεξιά μου˙ κολληθείη η γλώσσα μου τω λαρύγγί μου, εάν μη σου μνησθώ, εάν μη προανατάξωμαι τήν Ιερουσαλήμ ως εν αρχή της ευφροσύνης μου.

Είναι ο ψαλμός της εξορίας. Τον έψαλλαν οι Εβραίοι κατά τη βαβυλώνια αιχμαλωσία τους καθώς σκέφτονταν την ιερή πόλη τους, την Ιερουσαλήμ. Από τότε ο ψαλμός αυτός έγινε ο ψαλμός του ανθρώπου που συνειδητοποιεί την αποξένωση του από το Θεό και συναισθανόμενος αυτή την εξορία γίνεται πάλι άνθρωπος. Γίνεται εκείνος που ποτέ πια δε θα νιώσει βαθιά ικανοποίηση με τίποτε στον «πεπτωκότα» αυτόν κόσμο, γιατί από τη φύση και από την κλήση του είναι ένας αναζητητής του Τέλειου. Ο ψαλμός αυτός θα ψαλεί δύο ακόμα φορές: τις δύο τελευταίες Κυριακές πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή∙ και την παρουσιάζει σαν ένα μακρινό ταξίδι, σαν μετάνοια, σαν επιστροφή.

Alexander Schmemann, Μεγάλη Σαρακοστή, Πορεία προς το Πάσχα, Ακρίτας, Αθήνα 1984 (σύνδεσμος μηνύματος)

17/02/2019

Στεναγμούς προσοίσωμεν τελωνικούς τω Κυρίω και αυτώ προσπέσωμεν αμαρτωλοί τω Δεσπότη. Θέλει γαρ την σωτηρίαν πάντων ανθρώπων, άφεσιν παρέχει πάσι μετανοούσι. Δι᾽ ημάς γαρ εσαρκώθη, Θεός υπάρχων Πατρί συνάναρχος. Εαυτούς αδελφοί, άπαντες ταπεινώσωμεν. Στεναγμοίς, οδυρμοίς τύψωμεν την συνείδησιν, ίνα εν τη κρίσει τότε τη αιωνία εκεί οφθώμεν, πιστοί, ανεύθυνοι, τυχόντες της αφέσεως. Εκεί γαρ εστίν όντως η άνεσις, ήν ιδείν ημάς νυν ικετεύσωμεν. Εκεί οδύνη απέδρα, λύπη και οι εκ βάθους στεναγμοί, εν Εδέμ τη θαυμαστή, ής ο Χριστός δημιουργός, Θεός υπάρχων Πατρί συνάναρχος. Φαρισαΐζων, ιερού μακράν γίνου, Χριστός γαρ ένδον, ώ ταπεινοί δεκτέοι. Ο δημιουργός των άνω και των κάτω, τρισάγιον μεν ύμνον εκ των αγγέλων, τριώδιον και παρ᾽ ανθρώπου δέχου.
Κ Α Λ Ο    Τ Ρ Ι Ω Δ Ι Ο 
(σύνδεσμος μηνύματος)

27/01/2019

Επί βασιλείας του αυτοκράτορα Αλεξίου του Κομνηνού (1081 – 1118) ξέσπασε στην Βασιλεύουσα φιλονικία που διαίρεσε τους λογίους, τους καταρτισμένους στα ζητήματα της πίστεως και τους έμπλεους ζήλου για την αρετή, με θέμα τους τρεις αγίους ιεράρχες και μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας: τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Άλλοι έλεγαν ότι προτιμούν τον Μέγα Βασίλειο, γιατί ερμήνευε τα μυστήρια της φύσης όπως κανείς άλλος, και με τον ενάρετο βίο του συναγωνιζόταν τους αγγέλους…

Άλλοι, παίρνοντας το μέρος του ονομαστού αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, υποστήριζαν ότι ο Ιωάννης διόλου δεν υπολειπόταν σε ζήλο του Βασιλείου, είτε επρόκειτο για τον αγώνα κατά των παθών είτε για την καθοδήγηση των αμαρτωλών στην μετάνοια και την ανύψωση του λαού προς την ευαγγελική τελείωση…

Μια άλλη ομάδα υποστήριζε ότι ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ήταν ο ανώτερος, λόγω της κομψότητος, του εύρους και του βάθους του θεολογικού του λόγου…

Μια νύχτα, οι τρεις άγιοι ιεράρχες παρουσιάστηκαν σε ενύπνιο στον άγιο Ιωάννη Μαυρόποδα, μητροπολίτη Ευχαΐτων, αρχικά ένας ένας και ύστερα μαζί. Του είπαν με μια φωνή: «Καθώς βλέπεις είμαστε και οι τρεις κοντά στον Θεό και δεν μας χωρίζει ούτε διαφωνία ούτε αντιπαλότητα. Ο καθένας από εμάς ανάλογα με τις περιστάσεις και με την έμπνευση που είχε λάβει από το Άγιο Πνεύμα, συνέγραψε και δίδαξε για την σωτηρία των ανθρώπων. Δεν υπάρχει ούτε πρώτος, ούτε δεύτερος, ούτε τρίτος ανάμεσά μας κι αν καλέσεις τον ένα, πάραυτα θα παρουσιαστούν και οι δύο άλλοι. Γι’ αυτό πρόσταξε όσους φιλονικούν, να μην προξενούν διαιρέσεις στην Εκκλησία εξαιτίας μας… Μερίμνησε να εορτάζεται η μνήμη και των τριών μας την ίδια ημέρα, συνθέτοντας την ακολουθία και τους ύμνους που θα αφιερώσεις στον καθένα μας, με την τέχνη και την γνώση που σου έδωσε ο Θεός, και παρέδωσέ τα στους χριστιανούς με την εντολή να εορτάζουν την κοινή τιμή μας κάθε χρόνο. Εάν μας τιμήσουν κατ’ αυτό τον τρόπο, ως όντες ένα κοντά στον Θεό, υποσχόμαστε ότι θα μεσιτεύουμε στην κοινή μας προσευχή για την σωτηρία τους». Με αυτά τα λόγια οι άγιοι ανέβηκαν στον ουρανό μέσα σε άπλετο φως, αποκαλώντας ο ένας τον άλλο με το όνομά του.

Χωρίς να αργοπορήσει ο άγιος Ιωάννης συγκέντρωσε τότε τον λαό και μετέφερε το μήνυμα. Καθώς τον σέβονταν όλοι για την αρετή του και τον θαύμαζαν για την δύναμη του λόγου του, οι τρεις παρατάξεις ειρήνευσαν και όλοι τον παρακινούσαν να συνθέσει χωρίς χρονοτριβή την ακολουθία της κοινής εορτής. Με λεπτή διάκριση επέλεξε να αφιερώσει σε αυτό τον εορτασμό την τριακοστή ημέρα του Ιανουαρίου…

Κλείνοντας τον μήνα Ιανουάριο, κατά τον οποίο εορτάζουμε τόσους ένδοξους ιεράρχες, ομολογητές και ασκητές, με την κοινή εορτή των τριών μεγάλων Ιεραρχών, η Εκκλησία ανακεφαλαιώνει κατά κάποιο τρόπο την μνήμη όλων των αγίων που έδωσαν μαρτυρία της ορθοδόξου πίστεως με τα γραπτά και τον βίο τους.

Με την εορτή αυτή τιμούμε το όλον έργο διδασκαλίας και φωτισμού του νου και της καρδίας των πιστών διά του λόγου, το οποίο επιτελείται διά μέσου των αιώνων στην Εκκλησία. Η εορτή των τριών Ιεραρχών είναι επομένως ο συνεορτασμός όλων των πατέρων της Εκκλησίας, όλων αυτών των προτύπων ευαγγελικής τελείωσης, τους οποίους ανέδειξε το Άγιο Πνεύμα από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο, για να είναι νέοι Προφήτες και νέοι Απόστολοι, οδηγοί των ψυχών προς τον Ουρανό, παρηγορητές του λαού και πύρινοι στύλοι προσευχής, στήριγμα και εδραίωση της Εκκλησίας στην αλήθεια. (σύνδεσμος μηνύματος)

20/01/2019
Άγιος Ευθύμιος
... Ο Θεός του έδωσε ακόμη την χάρη να γνωρίσει από πριν την ημέρα του θανάτου του, αλλά δεν είπε τίποτα ως την ημέρα που, κατά την συνήθειά του και παρά την ηλικία του, έπρεπε να φύγει για να περάσει την μεγάλη Τεσσαρακοστή στην έρημο. Κατά την αγρυπνία της εορτής του αγίου Αντωνίου, συγκέντρωσε τους μαθητές του και τους παρέδωσε την ύστατη διδαχή του: «Να φυλάτε πάντα, ως αρχή και σκοπό κάθε καλής ενέργειας, την ειλικρινή αγάπη που είναι σύνδεσμος τελειότητος. Κάθε αρετή ενισχύεται με την αγάπη και την ταπεινοφροσύνη, με την βοήθεια της πείρας, του καιρού και της θείας χάριτος. Η αγάπη όμως υπερτερεί της ταπεινώσεως, γιατί από αγάπη ο Λόγος του Θεού ταπεινώθηκε για να γίνει άνθρωπος σαν εμάς». Τους σύστησε ακόμη να ευχαριστούν πάντοτε τον Θεό που τους έβγαλε από την τύρβη του κόσμου και τους ενέταξε σε αυτή την άγια πολιτεία, ως μιμητές των αγγέλων. ΄

Ύστερα τους είπε να εκλέξουν τον διάδοχό του, τους ανήγγειλε τον επικείμενο θάνατο του Δομετιανού και την μετατροπή της λαύρας σε κοινόβιο. Τους υπέδειξε το μέρος όπου έπρεπε να οικοδομηθεί ο ναός και τα κελλιά. Τους παρότρυνε να μην παραλείπουν την φιλοξενία, να παρηγορούν και να τονώνουν τους αδελφούς που δοκιμάζονται από πειρασμούς και να επιτελούν με αφοσίωση τις ιερές ακολουθίες για την δόξα του Θεού.

Αφού έμεινε τρεις ημέρες μόνος του στο ιερό, εκοιμήθη ειρηνικά στις 20 Ιανουαρίου 473, με γαλήνιο και κατάλευκο πρόσωπο, πιο πολύ αγγελικό παρά γήινο. Τον ακολούθησε επτά ημέρες αργότερα ο Δομετιανός, ο πιστός μαθητής του επί πενήντα χρόνια, ο οποίος είχε ευχηθεί να αφήσει την ζωή μια εβδομάδα μετά τον γέροντά του. Ένα απέραντο πλήθος μοναχών, κληρικών και λαϊκών συνάχθηκε για την κηδεία του «Πατρός της Ερήμου». Πολλά θαύματα επιτελέσθηκαν τότε και εξακολούθησαν για καιρό στον τάφο του, που σκάφθηκε στο σπήλαιό του. Ολόκληρη η Εκκλησία άρχισε τότε να τιμά τον όσιο Ευθύμιο ως έναν από τους μεγαλύτερους Πατέρες, επειδή, έχοντας περάσει όλη τη ζωή του στην ησυχία, δεν έπαυσε ποτέ να είναι υπέρμαχος της πίστεως, ιεραπόστολος, νομοθέτης της κοινοβιακής ζωής και οικονόμος της θείας χάριτος. (σύνδεσμος μηνύματος)

13/01/2019

Μια ημέρα, την ώρα της προσευχής, ο άγιος Αντώνιος ανηρπάγη εν πνεύματι και υψώθηκε σωματικά στον αέρα από αγγέλους που απομάκρυναν την ορδή των δαιμόνων οι οποίοι απαιτούσαν να απολογηθεί για όλη την διαγωγή του από τότε που γεννήθηκε. Το πρόσωπό του ακτινοβολούσε τέτοια λάμψη καθαρότητας, και όλες οι κινήσεις του σώματος πρόδιδαν τέτοια απάθεια ψυχής, ώστε καταύγαζε γύρω του φως ειρήνης, χαράς και πραότητας. Χωρίς να δηλώσει καν ποιος είναι, όλοι όσοι τον έβλεπαν ελκύονταν ακατάσχετα προς εκείνον. Μπορούσε να διαβάσει την καρδιά τους σαν ανοιχτό βιβλίο ωσάν έμπειρος ιατρός, και τους έδινε πάντα το κατάλληλο φάρμακο. Όλη η Αίγυπτος τον θεωρούσε πατέρα και ιατρό της, προσωπικότητες από τις πλέον υψηλά ιστάμενες έφτασαν στην μακρινή έρημο για να συνομιλήσουν μαζί του ή απλώς για να λάβουν την ευλογία του. Ακόμη και ο ίδιος ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος και οι γιοί του έγραψαν επιστολές στον ταπεινό μοναχό ωσάν προς τον πατέρα τους.

Ο άγιος Αθανάσιος παρέδωσε την μεγάλη αποστολική του ψυχή στον Κύριο στις 2 Μαῒου του 373 σε ηλικία εβδομήντα πέντε ετών, πεπεισμένος ότι έφερε εις πέρας τον καλόν αγώνα για την πίστη, την δικαιοσύνη και την αγάπη. Εξορίστηκε πέντε φορές και από τα σαράντα έξι χρόνια της αρχιερωσύνης του δεκαέξι χρόνια βρισκόταν μακριά από το ποίμνιό του. Ποτέ όμως δεν έπαυσε να είναι ο «επίσκοπος», δηλαδή ο «επιβλέπων», ανεπίληπτος υπερασπιστής της Πίστεως και ζώσα εικόνα του Χριστού, του Μεγάλου Αρχιερέα της ημών σωτηρίας. Η σταθερότητα και η ανένδοτη δράση του σε δογματικά ζητήματα δεν εμπόδιζαν διόλου αυτόν τον γενναίο στρατιώτη του Χριστού να είναι ο ταπεινός, πράος και οικτίρμων ποιμήν των πνευματικών του προβάτων, ο φιλομόναχος, ο πατέρας των ορφανών, ο βοηθός των πτωχών. Με τον θείο Λόγο που ενοικούσε μέσα του, γινόταν τα πάντα τοις πάσι. Τιμήθηκε αμέσως από ολόκληρη την Εκκλησία, ισάξιος με τους Πατριάρχες, τους Προφήτες, τους Αποστόλους και τους Μάρτυρες.
(σύνδεσμος μηνύματος)

06/01/2019
ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
Οι ημέρες που πέρασαν ήταν ευλογημένες, διότι ο Θεός ο Οποίος «ετάζει καρδίας και νεφρούς» βλέπει και γνωρίζει τους πόθους μας, τα σχέδιά μας και τους αγώνες μας. Έτσι ό,τι κάνομε ας αποτελεί εποικοδομητικό στοιχείο για τη νέα χρονιά. 

Όλο το δωδεκαήμερο περάσαμε τόσο όμορφα με τη βίωση των μυστηρίων του Χριστού, με την επιπόθησι και την κύκλωση του θυσιαστηρίου. Ζήσαμε όπως ο προφήτης του Ψαλτηρίου, ο οποίος, αν και ήταν βασιλεύς, εκύκλωνε όλον τον χρόνο την σκηνή του Θεού, προσφέροντας θυσίαν αινέσεως και αλαλαγμού. Η αγαλλίασις ήταν ο καρπός και η απόδοσις του Θεού στις ειρηνικές θυσίες, στις θυσίες υπέρ αμαρτιών και αγαλλιάσεως που προσέφερε, για να δείξη την πληρότητα με την οποία η καρδιά του πορευόταν γύρω από το θυσιαστήριο. ´Ετσι κάναμε και εμείς όλες αυτές τις ημέρες. 

Έτσι κάναμε και σήμερα, που ολοκληρώνονται οι εορτές των Χριστουγέννων, οι εορτές των Επιφανίων της Αγίας Τριάδος. Επεφάνη η Αγία Τριάς και, όσες φορές αν σκύψωμε τις κεφαλές μας, θα είναι πολύ λίγο στο μεγάλο αυτό γεγονός. Σαν σήμερα, ο άψυχος Ιορδάνης εστρέφετο οπίσω, τα ζώα κρύβονταν και μυστικώς προσπαθούσαν να διεισδύσουν στο μυστήριο το οποίο ετελείτο. Ακόμα και οι ουράνιες δυνάμεις έτρεμαν, όταν έβλεπαν τον Ιωάννη να ακουμπά το χέρι του επάνω στην κεφαλή του κτίστου ολόκληρης της ζωής. Εξέστησαν, λέγει, αι δυνάμεις των ουρανών. Τρομερά και μεγάλα γεγονότα συμβαίνουν μπροστά στις καρδιές μας, και όταν ακόμα αυτές είναι απασχολημένες με τα προσωπικά τους προβλήματα και όνειρα, ο Κύριος καταδέχεται να έρχεται και να ξαναέρχεται σαν φωνή και παρουσία. 

«Φωνή Κυρίου επί των υδάτων» λέγει ένα τροπάριο. ………Όπου είναι ύδατα, εκεί έρχεται ο Χριστός, για να τα αγιάσει. 

Μήπως δεν έρχεται ο Κύριος και στα ύδατα των δικών μας αμαρτιών, για να βροντήσει και, με τον συσσεισμό αυτό, να κάνει και εμάς να τρομάξωμε και, όπως εστράφη εις τα οπίσω ο Ιορδάνης, να στραφούν οπίσω τα παραπτώματά μας, τα αμαρτήματα, τα ανομήματα, οι λογισμοί και τα πάθη μας; Ύδατα, στα οποία έρχεται να περιπατήση ο Κύριος, δεν είναι οι σκέψεις μας οι όμορφες και πνευματικές; δεν έρχεται για να τις αγιάση; Ύδατα πολλά δεν είναι οι αγώνες μας, οι αγρυπνίες μας, δεν είναι όλες εκείνες οι προβολές και οι ανατάσεις της ψυχής μας προς τον Κύριον; δεν είναι τα κυκλώματα γύρω από το θυσιαστήριο ημέρα και νύκτα; Έρχεται ο Κύριος, να αγιάση και αυτά. Ό,τι βρίσκει εντός μας, ό,τι μας πλημμυρίζει, όπως τα ύδατα, το αγιάζει, το κάνει δικό του, το γεμίζει με τη δική του παρουσία………… 

Ο μελωδός απευθυνόμενος στον Χριστόν, του λέγει:«Οίκισον ψυχαίς ημετέραις σαυτόν φιλάνθρωπε». Κατοίκισε τον εαυτό σου, βάλε τον εαυτό σου μέσα στις δικές μας ψυχές, που είναι ξηρές και στυγνές, γιατί ζουν χωρίς εσένα. Γίνε το νερό που θα τις ποτίση, για να μην είναι ποτέ πιά διψασμένες.

23/12/2018
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Νύχτα Χριστουγέννων. Ἕνας ἅγιος καὶ σοφὸς ἀσκητὴς προσεύχεται ἀπὸ ὥρα γονατιστὸς μέσα στὸ ἅγιο Σπήλαιο, στὴ Βηθλεέμ. Στὸ σπήλαιο ποὺ πρὶν ἀπὸ περίπου 400 χρόνια εἶχε φιλοξενήσει τὸν νεογέννητο Χριστό μας. Ὁ ἀσκητὴς δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν ἅγιο Ἱερώνυμο, ποὺ κατέγραψε καὶ τὰ ὅσα συνέβησαν ἐκεῖ. Ἐκείνη τὴ νύχτα ὁ Ὅσιος εἶχε ἀφήσει τὸ ἀσκητήριο του, ποὺ ἦταν κοντὰ στὸ ἅγιο Σπήλαιο, καὶ εἶχε ἀποφασίσει νὰ τὴν περάσει ξάγρυπνος καὶ προσευχόμενος μπροστὰ στὴν ἁγία Φάτνη. Ἡ καρδιά του ἦταν γεμάτη εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴ μεγάλη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ: νὰ ἔλθει ὁ Ἴδιος στὴ γῆ, νὰ γίνει ἄνθρωπος, γιὰ νὰ μᾶς γλυτώσει ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας, ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου καὶ τὰ νύχια τοῦ θανάτου! Ἀπόλυτη σιωπὴ ἐπικρατοῦσε μέσα στὴ νύχτα στὸν ἱερὸ χῶρο... Ξαφνικὰ ἀκούστηκε νὰ προφέρει τὸ ὄνομά του μιὰ γλυκιὰ φωνή:
–Ἱερώνυμε!
Ξαφνιάστηκε ὁ Ὅσιος... Κοίταξε παραξενεμένος γύρω του... Τίποτε... Δὲν ὑπῆρχε κανείς.
–Ἱερώνυμε! ξανακούστηκε ἡ φωνή...
Ναί! Ἐρχόταν ἀπὸ τὴν ἁγία Φάτνη... καὶ ἔκανε τὴν καρδιά του νὰ τρέμει συγκλονισμένη.
–Ἱερώνυμε, τί δῶρο θὰ μοῦ κάνεις ἀπόψε στὴ γιορτή μου;
Ἦταν πράγματι ἡ γλυκιὰ φωνὴ τοῦ Ἰησοῦ.
Ξέσπασε σὲ λυγμοὺς ὁ Ἅγιος:
 –Ὦ Κύριε, τὸ ξέρεις ὅτι γιὰ Σένα τὰ ἄφησα ὅλα: τὸ παλάτι τοῦ αὐτοκράτορα, τὰ μεγαλεῖα τῆς Ρώμης, τὶς ἀνέσεις. Ἡ καρδιά μου, ἡ σκέψη μου, ὅλα σὲ Σένα εἶναι στραμμένα! Τί ἄλλο μπορῶ νὰ Σοῦ προσφέρω; Δὲν ἔχω τίποτε!
–Καὶ ὅμως, Ἱερώνυμε, ἔχεις κάτι ἀκόμα ποὺ μπορεῖς καὶ πρέπει νὰ μοῦ τὸ προσφέρεις... Αὐτὸ θὰ μὲ εὐχαριστήσει πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα, καὶ αὐτὸ θέλω...
Ἔπεσε σὲ συλλογὴ ὁ Ὅσιος... Πέρασαν λίγα λεπτὰ καὶ μετὰ τόλμησε νὰ ψελλίσει:
–Κύριε, δὲν βρίσκω κάτι... Πές μου, τί θὰ μποροῦσα ἀκόμη νὰ Σοῦ προσφέρω καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ σκεφτῶ;
Μεσολάβησε μικρὸ διάστημα σιγῆς καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ ξανακούστηκε:
–Ἱερώνυμε, τὶς ἁμαρτίες σου θέλω. Δῶσε μου τὶς ἁμαρτίες σου!
–Τὶς ἁμαρτίες μου; Τί νὰ τὶς κάνεις, Κύριε, τὶς ἁμαρτίες μου;
–Θέλω τὶς ἁμαρτίες σου γιὰ νὰ σοῦ τὶς συγχωρήσω, ἀφοῦ γι᾿ αὐτὸ ἦρθα στὸν κόσμο, ἀπάντησε ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐπικράτησε βαθιὰ σιωπή.
Συγκλονισμένος ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος ἄφησε τὰ δάκρυά του, δάκρυα εὐγνωμοσύνης, νὰ πλημμυρίσουν τὸν ἱερὸ χῶρο ὅλη τὴ νύχτα.

Ἄφησε καὶ σὲ μᾶς τὴν ἔμπρακτη παραγγελία νὰ μὴ λησμονοῦμε κάθε Χριστούγεννα τὸ ὡραιότερο δῶρο πρὸς τὸν Σωτήρα μας, τὴ μετάνοιά μας γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ καλύτερος ἑορτασμὸς τῆς μεγάλης ἑορτῆς...

Τί σοι προσενέγκωμεν Χριστὲ ὅτι ὤφθης ἐπὶ γῆς ὡς ἄνθρωπος δι᾽ ἡμᾶς. Ἕκαστον γὰρ τῶν ὑπὸ Σοῦ γενομένων κτισμάτων τὴν εὐχαριστίαν Σοι προσάγει. Οἱ ἄγγελοι τὸν ὕμνον, οἱ οὐρανοὶ τὸν ἀστἐρα, οἱ μάγοι τὰ δῶρα, οἱ ποιμένες τὸ θαῦμα, ἡ γῆ τὸ σπήλαιον, ἡ ἔρημος τὴν φάτνην, ἡμεῖς δὲ μητέρα Παρθένον. Ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.

16/12/2018
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ
Διανύομε την περίοδο της νηστείας των Χριστουγέννων και σήμερα εορτάζομε τους Προπάτορες -προφήτες, βασιλείς, αγίους, ποιμένες μεγάλους και μικρούς- οι οποίοι συνέβαλαν στο να φθάσει μέχρις εμάς ο Ιησούς Χριστός. Η εορτή των Προπατόρων είναι μία από τις ωραιότερες εορτές του χρόνου, διότι μας αποκαλύπτει ότι ο Χριστός, που ήταν ανενδεής των πάντων, έκανε τον εαυτό του να χρειάζεται εμάς, τους πανδεείς. Να δέχεται την δική μου καρδιά, τη δική σου φωνή, του τρίτου την ανάτασι, και του καθενός μας την μικρότερη δούλευσι, ακόμα και το κεράκι που θα του ανάψωμε. Η εορτή αυτή ευτρεπίζει τις ψυχές μας για να γιορτάσωμε όχι απλώς την γέννηση του Χριστού στον κόσμο, αλλά για να πανηγυρίσωμε την ένδον ημών χριστογονία, την έλευσι του Χριστού στην καρδιά μας, με βίωμα θεολογικό και φρόνημα εκκλησιαστικό.

Η νηστεία των Χριστουγέννων δεν είναι απλώς σαράντα νηστήσιμες ημέρες. Είναι μία παιδαγωγία να συγκεντρώσωμε τις δυνάμεις μας στην προσδοκία του Εμμανουήλ, του Θεού που ήταν, είναι και θα είναι μαζί μας, «ην, εστί και έσται». Μία παιδαγωγία, για να μπορέσωμε να του ανοίξωμε τα σπλάγχνα μας προσδοκώντας τον ως απόντα. Αυτό είναι το τραγικό πρόβλημά μας: Ο αόρατος, που θέλομε να είναι ορατός, μας φαίνεται τόσο απομακρυσμένος. Αυτός όμως είναι ο Θεός της καρδιάς μας, των παιδικών μας ονείρων, ο Θεός που μας χάρισαν οι γονείς μας από μικρά παιδιά.

Οι Προπάτορες συνήργησαν στην γέννηση του Χριστού. Δέχθηκαν την τιμή, ο Θεός να περιορισθή στα μέτρα τους, στις συνήθειές τους, στις ιδέες τους, στην ζωή τους, να μπεί μέσα στις αμαρτίες τους, στα όνειρά τους, και να τους καταστήση φορείς της θεότητός του.

Έχουν τόση σημασία για τη ζωή μας, ώστε η Εκκλησία μας τους αφιέρωσε δύο Κυριακές. Η πρώτη είναι η σημερινή, κατά την οποία διαβάζομε την ευαγγελική περικοπή του μεγάλου δείπνου. Το ανάγνωσμα είναι εσχατολογικό, φανερώνει ότι πρέπει να εισέλθωμε και εμείς στην ζωή των Προπατόρων, που βρίσκονται στην επουράνιο βασιλεία και συντρώγουν και συνευφραίνονται κάθε ημέρα με τον Χριστόν. Πρέπει να συμπεριληφθούμε και εμείς στο χορό των Προπατόρων, να συμφάγωμε μαζί τους και να γίνωμε ένα σώμα, αφού η Εκκλησία είναι μία.

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτιοι μυσταγωγικοί, Ίνδικτος, Αθήνα 2014, σ. 307-309 (σύνδεσμος μηνύματος)

09/12/2018
ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ
Ο όσιος πατήρ ημών Σπυρίδων ζούσε στην Κύπρο, στις αρχές του 4ου αιώνος, και ασκούσε ειρηνικά το επάγγελμα του βοσκού. Απλός στους τρόπους και ολιγογράμματος, δεν είχε όμως όμοιό του στην αγάπη για τον πλησίον, στην πραότητα, στην αγαθοεργία, στην ελεημοσύνη, στην φιλοξενία και στον ενάρετο βίο. Όπως ο πατριάρχης Αβραάμ, έτσι και ο Σπυρίδων έσπευδε να υποδεχθεί στην κατοικία του κάθε ξένο που εμφανιζόταν, και περιποιόταν τον επισκέπτη σαν να επρόκειτο για τον ίδιο τον Χριστό. Και δεν υπήρχε άνθρωπος φτωχός ή άπορος που δεν βρήκε στον Σπυρίδωνα κάποια βοήθεια.

Όταν ο άγιος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο (325) για να καταδικάσει την δυσσεβή αίρεση του Αρείου, ο Σπυρίδων πήγε και εκείνος στην Νίκαια φορώντας τα ταπεινά ρούχα του βοσκού, για να ομολογήσει και εκείνος την Αλήθεια πλάι στους αγίους επισκόπους και ομολογητές και στις πλέον επιφανείς προσωπικότητες της εποχής του. Κατά την διάρκεια των συζητήσεων, ένας ματαιόδοξος φιλόσοφος οπαδός του Αρείου προκάλεσε τους Ορθοδόξους σε μια συζήτηση περί Αγίας Τριάδος. Ο ταπεινός βοσκός προχώρησε και πήρε τον λόγο παρότι κάποιοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν φοβούμενοι την απαιδευσία του στην γλώσσα. Προς μεγάλη έκπληξη όλων, κατατρόπωσε τα σοφίσματα του αντιπάλου του με την απλότητά του και με την αυθεντία των λεγομένων του που εμπνέονταν από το Άγιο Πνεύμα. «Η Αγία Τριάς, αν και τρία Πρόσωπα και τρεις Υποστάσεις, είναι είς Θεός και μια ουσία άρρητος και ακατάληπτος, την οποία ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να χωρέσει και να καταλάβει» είπε. «Και μολονότι δεν θα έπρεπε να παρομοιάσουμε την άκτιστο και υπερούσιο Φύση με κτιστό και φθαρτό δημιούργημα, επειδή δεν πιστεύει κανείς εύκολα αν δεν δει με τους σωματικούς οφθαλμούς, θα σας αποδείξω την αλήθεια με την κεραμίδα αυτή που είναι επίσης τρισύνθετος και μιας ουσίας και φύσεως». Έκανε με το δεξί το σημείο του Σταυρού και στο αριστερό χέρι κρατούσε μια κεραμίδα. Είπε: «Εις το όνομα του Πατρός», και ευθύς το πυρ που είχε ψήσει την κεραμίδα ανέβηκε προς τα άνω˙ «και του Υιού», και ευθύς το νερό που έπλασε την κεραμίδα χύθηκε κάτω˙ «και του Αγίου Πνεύματος», και άνοιξε την παλάμη όπου είχε μείνει μόνο το χώμα από το οποίο ήταν φτιαγμένη η κεραμίδα. Όλοι έμειναν έκθαμβοι μπροστά στο θαύμα˙ο αρειανόφρων φιλόσοφος ασπάσθηκε την ορθόδοξη πίστη και παρότρυνε και τους άλλους οπαδούς του αιρεσιάρχη να αφήσουν την πλάνη της ανθρώπινης σοφίας για να βρουν στην Εκκλησία τα ζείδωρα νάματα του Αγίου Πνεύματος.

Χωρίς να το θέλει απέκτησε μεγάλη φήμη στη Μεγαλόνησο και όταν εκοιμήθη ο επίσκοπος της μικρής πόλης της Τριμυθούντος, κοντά στην Σαλαμίνα, ομόφωνα οι πιστοί εξέλεξαν τον Σπυρίδωνα διάδοχό του και ποιμενάρχη τους. Παρά την τιμή και το αξίωμα, ο ταπεινός βοσκός δεν άλλαξε καθόλου την βιοτή του: φορούσε πάντα τα ίδια πτωχά ενδύματα, τον ίδιο σκούφο από πλεγμένα φοινικόφυλλα˙ παντού πήγαινε με τα πόδια, βοηθούσε στις γεωργικές εργασίες και όπως και πριν, φύλαγε το κοπάδι του. (σύνδεσμος μηνύματος)

02/12/2018
Άγιος Νικόλαος
Εορτάζομε τον Άγιον, προσκυνούμεν και το τίμιον λείψανον, που εσώθη τότε με την ανακομιδήν του. Και, ναι μεν πικραθήκαμε, διότι από την Ανατολήν έφυγε εις την Δύσιν, κάψει οι Ισμαηλίται αλλά διεσώθη. Θα το είχαν κατασπαράξει, ίσως, ή θα το είχαν χωνιάσει κάπου, θα το είχαν, κατά το συναξάρι, και ό,τι άλλο θα ημπορούσε να πάθει. Αυτός, λοιπόν, μας συνήγαγε όλους και συνάγει περί εαυτόν, μάλλον γύρω από τον Χριστόν, Ανατολήν και Δύσιν.

Συζητούσαμε χθες διά την μεταφοράν της Ορθοδοξίας και του φωτός από την Ανατολήν προς την Δύσιν, που πραγματοποιείται εις τας ημέρας μας. να, όμως, που προηγήθηκε, πολύ-πολύ ενωρίτερα, ο άγιος Νικόλαος. Εν Ανατολή ποιμένας εν ζωή τα πνευματικά του τέκνα και συνεχίζων διά των προσευχών του να ποιμαίνει τους πιστούς, ο άγιος Νικόλαος εδέχθη και απεφάσισε να αναχωρήσει εντεύθεν, να μεταφέρει το ιερόν σκήνος του εις την Δύσιν, εις το Μπάρι, όπου εισέτι διαφυλλάσονται τα άγια και τίμια λείψανα, τα οποία και μυροβλύζουν.

Άθελα μας έρχεται εις τον νουν μας ο λόγος του Κυρίου˙ «Εν τη οικία του Πατρός μου μοναί πολλαί εισίν». Δεν λέγει «εις την βασιλείαν των ουρανών» αλλά «εν τη οικία του Πατρός μου». Μέσα εις το έν, η αγία Εκκλησία. Ανατολή και Δύσις συγκεντρώνονται μέσα εις αυτό το σώμα του Χριστού που το εχάρισεν ο άναρχος Πατήρ εις τον συνάναρχον Υιόν του. Το σώμα αυτό το έδωκε και εις ημάς, ώστε, τω όντι, σώμα μας να είναι σώμα του Χριστού. Ελαβεν από ημάς και ελάβομεν εκ του πληρώματός του. Είμεθα, λοιπόν, ένας οίκος άπαντες, Ανατολή και Δύσις είναι μοναί επι τη γης, και εν ουρανοίς είναι πολλαί άλλαι μοναί.

………………..Είναι παγκόσμιος άγιος και παντού οπτάνεται, μέσα εις τους στροβίλους της ξηράς και τας θυέλλας της θαλάσσης. Οι άνθρωποι τον αναγνωρίζουν ευθύς. Εις το πρόσωπον και εις την εμφάνισιν είναι γνωστότατος εις όλον τον κόσμον, εις τους ορθοδόξους, ακόμη και εις αλλοεθνείς και αλλοδόξους. Ο άγιος Νικόλαος εν πάση οδύνη, περιστάσει και ανάγκη, και εις αφεγγείς ημέρας και μέσα εις φρικώδεις νύκτας έκανε και συνεχίζει να επιτελεί το έργον του, την φανέρωσιν του αοράτως ενεργούντος δι’ αυτού Θεού.

Αρχιμ. Αιμιλιανού, Σφραγίς Γνησία, «Ο Άγιος Νικόλαος διαλαλητής μας προς τον Θεόν» (σύνδεσμος μηνύματος)

25/11/2018
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ
Μέσα στη σύνολη ανθρώπινη κοινωνία υπάρχει μία κοινότητα που μόνη αυτή μπορεί να συλλάβει την υπερβατική μας κλήση: είναι η Εκκλησία, μία επίλεκτη κοινότητα, της οποίας τα μέλη δεν έχουν επιλεγεί για να αποκτήσουν προνόμια, αλλά για να εκπληρώσουν κάποιο καθήκον……..

Ο Χριστός μας είπε πως είμαστε σαν μία ουράνια αποικία πάνω στη γη, μία προφυλακή της Βασιλείας του Θεού, συστρατιώτες Κυρίου στον αγώνα για την απελευθέρωση του κόσμου από τις δυνάμεις του κακού και του θανάτου.

Η Εκκλησία δεν είναι μία ανθρώπινη κοινότητα, που έχει στραφεί προς τον Θεό, υπακούει στον Θεό, επικεντρώνεται στον Θεό. Είναι ένα ζωντανό σώμα, και αυτό το σώμα είναι συγχρόνως ανθρώπινο και θείο. Έχει μία ορατή πλευρά, εμάς, και μία αόρατη, τον Θεό, κι εμάς εν Θεώ και τον Θεόν εν ημίν.

Η Εκκλησία είναι ένα σώμα μυστηρίου μέσα στην οποία, δια του Αγίου Πνεύματος, γινόμαστε αυτό που είναι ο Χριστός, όπως ακριβώς κι Εκείνος έγινε αυτό που είμαστε εμείς. Μέσα στην Εκκλησία οι ζωές μας, ενωμένες με τον Χριστό, τελούν υπό την σκέπη του Θεού. Η διάσταση που κάνει την Εκκλησία ουσιαστικά διαφορετική από τον κόσμο είναι η εσχατολογική. Η Εκκλησία ανήκει από τώρα στον αιώνα τον μέλλοντα. Γι᾽ αυτό ακριβώς το Πνεύμα του Θεού είναι παρόν στη ζωή της Εκκλησίας. Γι᾽ αυτό το επικαλούμεθα στις ευχές της Θείας Ευχαριστίας. Η Βασιλεία είναι ήδη παρούσα – η Βασιλεία μέσα στην οποία θα εκπληρωθούν τα πάντα. Ο Θεός είναι ήδη τα πάντα τοις πάσι, όπως είναι ήδη παρών στον άρτο και τον οίνο.

Και επειδή ακριβώς η Εκκλησία έχει γνώση των πραγμάτων, όχι μόνον στη σημερινή θλιβερή τους κατάσταση, αλλά και στην τελική τους αποκατάσταση, γι᾽ αυτό είναι σε θέση μέσα από αυτό το θλιβερό και συχνά απάνθρωπο κόσμο να αναπέμπει ευχαριστίες για όλα τα δημιουργήματα. Ευχαριστεί για την έσχατη αποκατάστασή τους, κι όχι για την παρούσα τους κατάσταση, που είναι απαράδεκτη από τον κόσμο και από τον Θεό. Η Εκκλησία δεν βλέπει μόνο τον σκοτεινό κόσμο της αμαρτίας, αλλά τον μεταμορφωμένο, έναν κόσμο στον οποίο η ανάσταση και η αιώνια ζωή είναι ήδη παρούσες.

Γι᾽ αυτό η Εκκλησία δεν ξεχωρίζει μεταξύ ζώντων και τεθνεώτων. Ο Θεός δεν είναι Θεός των τεθνεώτων , είναι Θεός των ζώντων. Για Εκείνον όλοι οι άνθρωποι είναι ζωντανοί, όπως και για την Εκκλησία. Μέσα σε αυτή την εσχατολογική προοπτική είναι δυνατό να δούμε τον θάνατο ως τη μεγάλη μας ελπίδα και με χαρά να περιμένουμε την κρίση και την έλευση του Χριστού. Μέσα στο πνεύμα της Εκκλησίας μπορούμε να λέμε: « Κύριε Ιησού, έλα γρήγορα». 

Η ιστορία και η αιωνιότητα ταυτίζονται εσχατολογικά και ευχαριστιακά. Οι προσευχές της Εκκλησίας δεν περιλαμβάνουν μόνο τα μέλη της, αλλά, μέσω αυτών, ολόκληρο τον κόσμο. Η Εκκλησία βλέπει τον κόσμο ολόκληρο ως την εν δυνάμει Εκκλησία, τη σύνολη Εκκλησία στην οποία προσβλέπει. Και μέσα στην Εκκλησία, μέσα σ᾽ αυτή την εσχατολογία τα πάντα βρίσκονται εν εξελίξει. Έχουμε μία ζωντανή κοινωνία μεταξύ των αγίων και των αμαρτωλών με όλους τους ζωντανούς και τους νεκρούς. 
Από το βιβλίο: Αντωνίου Σουρόζ, Θέλει τόλμη η Προσευχή, εκδ. Ακρίτας, σ. 91-93 (σύνδεσμος μηνύματος)

18/11/2018
ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
….Ο Χριστός συνεχίζει τις καθόδους του, την κένωσή του, με το να καθιστά μέτοχον του εαυτού του την καρδιά, την σκέψη, το μυαλό, την αμαρτία του καθενός. Αίρει τα πάντα επάνω του, για να μπορεί, κρυπτόμενος όπισθεν αυτών, να διευκολύνει τον άνθρωπο να τον κρατά δέσμιο της αγάπης του, χωρίς να αναιρεί την ελευθερία του.
Αυτόν τον μεγάλο ρόλο έπαιξε θαυμάσια και η Θεοτόκος στην ζωή του Χριστού, με την απλότητα της φύσεώς της, με την σοφία της καρδιάς της και με την ολοκληρία της βουλήσεως και της καθαρότητός της. Όταν δοκίμασε ο αρχιερεύς τον Ιωσήφ και την Θεοτόκο, εξεπλάγη για την πληρότητα της καθαρότητος, της αγιότητος και της ακεραιότητος της ζωής της. Δεν υπήρχε τίποτε που να τεμαχίζει την ύπαρξή της, διότι η αμαρτία, δηλαδή η απόστασις του ανθρώπου από τον Θεόν, τεμαχίζει τον άνθρωπο. Εκείνη, όπως και ο Ιωσήφ, βρέθηκαν ακέραιοι. Αυτό ήταν προίμιο της ολοκληρίας του Χριστού, όπου βρίσκομε και εμείς τον εαυτό μας και νοιώθομε το πλήρωμα της αγιότητος και της τελειότητος του Θεού.
Η Παναγία δεν έκανε τίποτε άλλο στην γη, παρά μόνον υπηρέτησε την κένωση και το κρύψιμο του Θεού, για να μπορούμε εμείς να τον έχωμε, χωρίς να αντιδρούμε. Ας δούμε ένα παράδειγμα. Είναι δυνατόν κάποτε να θέλεις συμβουλή ή να χρειάζεσαι ευλογία ή και μερικά χρήματα. Επειδή όμως αντιδράς σε μένα, εγώ τα δίνω στον φίλο σου ή σε κάποιον άλλον, για να σου τα δώσει. Εσύ τότε τα παίρνεις, του φιλάς τα χέρια και κλαίγοντας του λες: Με έσωσες σήμερα. Τα δέχεσαι, χωρίς να ξέρεις ότι πίσω από αυτόν κρύβομαι εγώ. Κάτι ανάλογο κάνει και ο Θεός.
……………………………………………………
Μετά τον Κύριον η Θεοτόκος ήταν το τελειότερο πλάσμα που μπορούσε να σιωπά, αν και έκρυβε μέσα της έναν Θεόν. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θεός χρησιμοποίησε γυναίκα στο σχέδιο της οικονομίας του, παρ’ ότι αυτή δύσκολα σιωπά. Το πέτυχε με την Παναγία, γι αυτό και τα κείμενά μας περιέχουν χωρία, που δείχνουν πόσο εκλεκτή ήταν από όλες τις γυναίκες ανά τους αιώνες. Έπρεπε να περάσουν αιώνες, για να βρεθεί το πρόσωπο της Παναγίας και να κρύψει εντός της τον Χριστόν. Η κρυμμένη ζωή της δείχνει ότι όλα τα γεγονότα της ζωής της είναι μυστικά και δεν πρέπει να εξιχνιασθούν, γιατί δεν αντέχει ο άνθρωπος την αποκάλυψή τους.
Τα απόκρυφα χρησιμοποιούν ωραιότατες απλές σκηνές, που κρύβουν το μεγαλείο της φύσεώς της αλλά και της αληθείας. Στην απορία, λόγου χάριν, και τον εντυπωσιασμό της Σαλώμης κρύβεται όλο το δόγμα της παρθενίας και της αειπαρθενίας της Θεοτόκου, ενώ εμείς θα έπρεπε να γράψωμε πολλούς τόμους για το θέμα αυτό. Υπάρχει επίσης η παράδοσις, η οποία επεκράτησε στην Εκκλησία μας, ότι, όταν οι ιερείς βρέθηκαν σε δύσκολη θέση για το αν θα μπορούσε η Παναγία να συνεχίσει να μένει στον ναό, άφησαν την ευθύνη της αποφάσεως στον Ζαχαρία. Εσύ, του είπαν, που την έβαλες στον ναό, εσύ τώρα κανόνισε: ρώτησε τον Θεόν και κάνε ό,τι σου πει. Εμείς μπορούμε μόνον να σιωπήσωμε για το γεγονός το οποίο συνέβη.
Επίσης σε παρόμοια δυσχέρεια βρέθηκε ο Ζαχαρίας, όταν η Παρθένος γέννησε τον Χριστόν. Μη μπορώντας οι ιερείς να καταλάβουν το γεγονός, χρειάστηκε εκείνος να απολογηθεί ότι η Παναγία όχι μόνον ήταν, αλλά και είναι παρθένος. Το μυστήριο της αειπαρθενίας κρύβει στην πραγματικότητα το μυστήριο του Θεού, όλα τα γεγονότα της ζωής του. Όταν οι Ιουδαίοι άκουσαν να λέγεται ότι η Παναγία παρέμεινε παρθένος και μετά την γέννηση του Χριστού, εξεμάνησαν. Συνέλαβαν τον Ζαχαρία, τον κτύπησαν και εν συνεχεία τον λιθοβόλησαν. Έτσι ο αρχιερεύς του Θεού εκοιμήθη ως μάρτυς της αειπαρθενίας της Θεοτόκου. Η κλειστή θύρα της Θεοτόκου κρύβει τα απόρρητα μυστήρια, τον ίδιο τον Θεόν. Όλα τα γεγονότα της ζωής της Θεοτόκου εντύπωναν τον Χριστόν. Η είσοδος, επί παραδείγματι, στα Άγια των Αγίων εσήμαινε την κατάργηση της νομικής αρχιερωσύνης και την είσοδο δια του Χριστού της νέας ιερωσύνης, της νέας βασιλείας και της πραγματικής σωτηρίας, η οποία κρυβόταν πίσω από τις ιουδαϊκές θυσίες.

Αρχιμ. Αιμιλιανού , Λόγοι Εόρτιοι Μυσταγωγικοί, Εισόδια της Θεοτόκου Γέννησις του Χριστού – Μοναχική Πολιτεία, Κατήχησις στο Ι. Κοινόβιο Ορμυλίας, 21.12.1980 (σύνδεσμος μηνύματος)
 

11/11/2018
Αγαπητοί χριστιανοί! Ο Θεός δεν είναι φτωχός, δεν έχει ανάγκη από τίποτα, γιατί από τίποτα δεν στερείται. Μη, λοιπόν, προσφέρεις ξένες δεήσεις και προσευχές για την ικανοποίηση της θείας ευσπλαχνίας, που συ πρόσβαλες, για να εξιλεώσεις το Θεό, που παροργίστηκε, γιατί δεν ωφελείσαι σε τίποτα. Αμάρτησες; Αισθάνεσαι το βάρος της αμαρτίας; Σε ελέγχει η συνείδησή σου; Φρόντισε να ανακουφισθείς, φρόντισε να βάλεις τέρμα στον έλεγχο της συνείδησης.

Ο πνευματικός είναι ο μόνος γιατρός. Ζήτησε με φροντίδα μάλλον τα φάρμακα, παρά τις ευχές και τις δεήσεις˙ αλλά κι αν αυτές τις ζητήσεις, μη παραλήψεις όμως τα φάρμακα. Όπως, όταν αρρωσταίνουμε, καθώς διδάσκει ο Απόστολος Ιάκωβος, ζητάμε μεν τις προσευχές, αλλά με το λάδι του Ευχελαίου χριζόμαστε, έτσι κι εδώ, ζήτησε το φάρμακο, κι αν είσαι πλούσιος, δώσε στους αγίους (=ευσεβείς χριστιανούς) να εύχονται για σένα και συ προσευχήσου μαζί τους. Η δέηση αυτών, που προσεύχονται για σένα, να είναι έκφραση του βαθυτάτου σου πόθου, για την εξιλέωση του θείου. Διαφορετικά δεν σε ωφελεί η πληρωμή και οι δεήσεις των άλλων, αν συ αμελείς. Γιατί, συ σε τίποτα δεν έγινες ως προς τον εαυτό σου ηθικότερος.

Αγαπητοί, πρόκειται για την ηθική αναγέννηση. Πρόκειται για χριστιανικό βίο. Πρόκειται για ενάρετο και σεμνό τρόπο ζωής. Πρόκειται να φέρουμε κοντά μας, να γίνει δικός μας ο Θεός. Πρόκειται για την τελειότητα και την αγιότητα. Γιατί, αν γίνουμε τέτοιοι, γινόμαστε μέτοχοι αιώνιας ζωής.

Αν, λοιπόν, δεν αγωνισθούμε, τίποτα δεν κατορθώσαμε και είναι μάταιες και οι δεήσεις των πνευματικών, μάταιες και οι δεήσεις των προσευχομένων και ευεργετουμένων με μισθό, μάταια και τα σαρανταλείτουργα, που γίνονται γι’ αυτόν που δεν μετανόησε και δεν ικανοποίησε το θείο. Σωζόμαστε με τη συντριβή της καρδιάς.

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Για την επιμέλεια της ψυχής. (σύνδεσμος μηνύματος)

04/11/2018

…..Οι άγγελοι είναι νόες, πνεύματα, κάτι ανάλογο με τον άυλον Θεόν. Βεβαίως, δεν είναι όμοιοι με τον Θεόν, διαφέρουν πολύ, διότι δεν είναι τόσο άυλοι, όσο ο Θεός. Αυτοί έχουν κάποια υλικότητα, κάποια παχυλότητα, αλλά δεν είναι υλικοί, όπως ο άνθρωπος. Διαφέρουν λοιπόν και από τον Θεόν και από τον άνθρωπο˙ ίστανται μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ο δε άνθρωπος μεταξύ αγγέλων και της υπολοίπου κτιστής και θνητής φύσεως.

Εφ’ όσον οι άγγελοι είναι στρατός του ουρανίου Βασιλέως, έχουν κάποια οργάνωση και διοίκηση˙ δεν είναι ένα κοπάδι, διότι ο Θεός είναι Θεός τάξεως και ευπρεπείας, και η ρύθμιση κατά τάξιν, κατ’ ευπρέπειαν, κατ’ αξιώματα, ισχύει σε όλα τα θέματα της Βασιλείας των Ουρανών, αντίτυπο της οποίας είναι η Εκκλησία.

Οι Πατέρες, έχοντας Πνεύμα Θεού, με τα θεόπνευστα, αληθινά και ανώτερα κάθε ανθρωπίνου κριτηρίου και κινήτρου συγγράμματά τους, μας μίλησαν και περί των Αγγέλων. Άλλοι εξ αυτών διαιρούν τα τάγματα κατά δυάδες, άλλοι κατά τριάδες, και λέγουν ότι το κάθε τάγμα έχει τον αρχιστράτηγό του. Δεν γίνεται όμως σαφής διάκρισις των ταγμάτων στη Γραφή. Η Αγία Γραφή και οι πρώτοι συγγράψαντες περί των Αγγέλων, όπως ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο άγιος Νικήτας ο Στηθάτος, και όλοι γενικώς οι Πατέρες δέχονται ότι είναι ταξιαρχίες, δηλαδή εννέα τάγματα αγγέλων.

Ο απόστολος Παύλος λέγει ότι η πάλη ημών γίνεται «προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου». Από αυτό συμπεραίνουμε ότι πρόκειται περί δύο αγγελικών ταγμάτων, από τα οποία φαίνεται ότι εξέπεσε πολύς αριθμός αγγέλων και έγιναν δαίμονες. Άλλοι λένε ότι ένα ολόκληρο τάγμα, το δέκατο, του οποίου αρχιστράτηγος ήταν ο Εωσφόρος, έπεσε όλο. Οι άγγελοι του τάγματος αυτού παρασύρθηκαν από τον αρχιστράτηγό τους, και αυτό είναι φυσικό̇˙ το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Άλλοι όμως, βάσει του χωρίου του αποστόλου Παύλου και άλλων χωρίων, λένε ότι έπεσαν κάποιοι από όλα τα τάγματα, διότι όλα τα τάγματα αποτελούν ένα στράτευμα και το κακό μεταδόθηκε παντού.

Τα τάγματα είναι εννέα: χερουβίμ, σεραφίμ, θρόνοι, κυριότητες, δυνάμεις, εξουσίες, αρχές, αρχάγγελοι και άγγελοι. Από τους αρχαγγέλους εμείς γνωρίζομε δύο, τον Γαβριήλ και τον Μιχαήλ. Ο Μιχαήλ προέστη της αγγελικής συνάξεως, είπε το «πρόσχωμεν», και ευθύς αμέσως σταμάτησε η ανταρσία στον ουρανό, γι’ αυτό και κατέχει περίοπτη θέση στις καρδιές μας και στην σημερινή εκκλησιαστική μας σύναξη. Αρχάγγελος πιθανόν να ήταν και ο Εωσφόρος -κατ’ άλλους, ήταν ο εξέχων νους ενός δεκάτου τάγματος ή του πρώτου κατά τάξιν τάγματος-, γι’ αυτό και ο Μιχαήλ έλαβε αμέσως τα μέτρα του.

Από τους αγγέλους γνωρίζομε επίσης τον Αζαρία, τον Ραφαήλ, τον ειδικό για τα ταξίδια, και τον Μισαήλ̇˙ δεν γνωρίζομε όμως όλους τους αγγέλους. Στην απόκρυφη γραμματεία καταγράφονται ονόματα πολλών αγγέλων. Η Εκκλησία μας συνηθίζει να μη μεριμνά ψάχνοντας να βρει όσα δεν μας αναφέρει η Αγία Γραφή. Για τους αρχαγγέλους έχουμε κάποια γνώση, αλλά δεν ξέρουμε πως ακριβώς διαρθρούται η υπόλοιπη ουράνια ιεραρχία.

Βάσει της εικονικής διαρθρώσεως της ουρανίας ιεραρχίας υπό του αγίου Διονυσίου, που μάλλον έχει αντιστοιχία με την αλήθεια του ουρανού, διαρθρώθηκε η ιεραρχία επί της γης. Έτσι έχουμε τους αρχιερείς, τους ιερείς, τους διακόνους, τους μοναχούς, τους λαϊκούς και τους υπολοίπους βαθμούς. Οι βαθμοί δηλαδή της ιερωσύνης έχουν αντιστοιχία με τις ταξιαρχίες των αγγέλων……

Ας ζούμε με την πίστη της παρουσίας και της εγγύτητος του Θεού. Ας ορώμεν την πραγματικότητα των ουρανίων και ας καταλήγωμε στις ουράνιες δυνάμεις, για να έχωμε την αληθινή θέση ενώπιον του Θεού και να είμαστε και εμείς άγγελοι κατενώπιόν του.

Αρχιμ. Αιμιλιανού, ΛΟΓΟΙ ΕΟΡΤΙΟΙ ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΚΟΙ, «Οι Αρχάγγελοι στην καθημερινή μας ζωή», *Κατήχησις στην Ι. Μονή Σίμωνος Πέτρας, 8.11.1986. (σύνδεσμος μηνύματος)


28/10/2018
ΑΓΙΟΣ ΝΕΣΤΩΡ
…..Όπως απαιτούσε το έθιμο, ο Γαλέριος διοργάνωσε στο αμφιθέατρο της Θεσσαλονίκης αθλοπαιδιές και αγώνες μονομάχων. Είχε φέρει μαζί του τον Λυαίο, έναν γίγαντα της φυλής των Βανδάλων προικισμένο με ηράκλεια δύναμη. Ήταν τόσο ρωμαλέος και επιδέξιος μονομάχος ώστε κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί μπροστά του. Ο Νέστωρ, ένας νεαρός χριστιανός, βλέποντας την κενή και μάταιη δόξα που προσποριζόταν ο αυτοκράτορας από τις νίκες του πρωταθλητού μονομάχου, αποφάσισε να του δείξει ότι ο Χριστός είναι ο μόνος παντοδύναμος. Έτρεξε στο λουτρό όπου ήταν φυλακισμένος ο Δημήτριος και του ζήτησε να τον συνδράμει με την προσευχή του ώστε να καταβάλει τον γίγαντα. Ο μάρτυς έκανε το σημείο του σταυρού στο μέτωπο και στην καρδιά του νεαρού αγωνιστή και τον έστειλε στο στάδιο σαν άλλο Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ (Α´Βασ. 17). 

Ο Νέστωρ έφτασε στο αμφιθέατρο την στιγμή που οι κήρυκες διαλαλούσαν και φώναζαν εάν κάποιος ήθελε να αντιμετωπίσει τον Λυαίο. Προχώρησε τότε και στάθηκε μπροστά στην αυτοκρατορική κερκίδα, έριξε καταγής τον χιτώνα του και φώναξε: «Θεέ του Δημητρίου βοήθει μοι!». Ήδη στην πρώτη συμπλοκή, τη στιγμή που ο γίγαντας ορμούσε καταπάνω στο λεπτοκαμωμένο νέο, ο Νέστωρ του ξέφυγε μ᾽ έναν ελιγμό και τον τραυμάτισε θανάσιμα στην καρδιά με το εγχειρίδιό του. Όλοι έμειναν άναυδοι βλέποντας αυτό το θαύμα και αναρωτιόντουσαν πώς ήταν δυνατόν ο ακαταμάχητος βάρβαρος να πέσει τόσο εύκολα νεκρός από το χτύπημα ενός παιδιού. 

Πράγματι, ο νεαρός Χριστιανός, δεν εμπιστεύτηκε ούτε τη σωματική του δύναμη ούτε τα όπλα του, αλλά εναπόθεσε όλη του την ελπίδα στον Κύριο, τον εν πολέμω κραταιόν, ο οποίος παραδίδει στα χέρια των πιστών Του τους εχθρούς τους. Αντί να υποταγεί σε αυτό το σημείο της δυνάμεως του Θεού, ο αυτοκράτορας κατελήφθη από μεγάλη οργή και διέταξε να συλλάβουν επί τόπου τον Νέστορα, να τον οδηγήσουν εκτός της πόλεως και να τον αποκεφαλίσουν. Έχοντας δε ακούσει τον νέο να επικαλείται τον Θεό του Δημητρίου, υποψιάστηκε ότι ο Δημήτριος χρησιμοποίησε κάποιο μαγικό τέχνασμα και διέταξε τους στρατιώτες του να τον λογχίσουν μέσα στο κελλί χωρίς άλλη δικαστική διαδικασία. 

Κάποιοι χριστιανοί που ήταν παρόντες όταν θανατώθηκε ο άγιος, περίμεναν να φύγουν οι στρατιώτες και μετά ενταφίασαν ευλαβικά το σκήνωμά του.
(σύνδεσμος μηνύματος)

21/10/2018
ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Κάθε φορά, που εορτάζουμε τη μνήμη ενός αγίου μάρτυρα της πίστεώς μας, είναι φυσικό η σκέψη μας, οδηγημένη από την ορθόδοξη ευσέβειά μας, να πηγαίνει στα χρόνια εκείνα, που η Εκκλησία αντιμετώπιζε τους διωγμούς της ειδωλολατρίας. Τρεις αιώνες ολόκληρους, ποτάμι έτρεξε το αίμα των χριστιανών, ποτίζοντας το δέντρο της νέας πίστεως, που από τα Ιεροσόλυμα ξεχύθηκε και κηρύχτηκε στην οικουμένη, για να νικήσει τελικά τον κόσμο. Αυτή ήταν η εντολή του  Ιησού Χριστού προς τους μαθητές του μετά την Ανάσταση˙ να πορευτούν και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σ’ όλη την κτίση, σ’ όλους δηλαδή τους λαούς… Το κήρυγμα των Αποστόλων, όπως το συνόψισε ο απόστολος Παύλος, όταν ήρθε στην Αθήνα, ήταν ο Ιησούς και η Ανάσταση. Όχι δηλαδή μια θεωρητική διδασκαλία, σαν τις φιλοσοφικές θεωρίες των αρχαίων, ούτε μια ιδεολογία κι ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα, σαν κι αυτά πού ξέρομε στον καιρό μας, αλλά ένα πρόσωπο κι ένα γεγονός.

Είναι ανάγκη πάντα, και μάλιστα στους δύσκολους καιρούς σήμερα για την πίστη μας, να έχουμε ριζωμένη μέσα μας την αίσθηση του διωγμού και του μαρτυρίου, γιατί είναι αλήθεια, που δεν μπορούμε να την αγνοούμε και να μην τη βλέπουμε ότι η πίστη μας δοκιμάζεται και η Εκκλησία διώκεται. Οι ιστορικοί λένε πως δέκα είναι οι αρχαίοι διωγμοί κατά της χριστιανικής πίστεως και της Εκκλησίας, μα πρέπει να σκεφτούμε μήπως άρχισε στον καιρό μας ένας ενδέκατος διωγμός, πιο σκληρός και πιο άγριος από τους αρχαίους διωγμούς. Γιατί τώρα η αθεῒα οργανωμένη και όλα τα μέσα του διωγμού είναι πιο τέλεια και πιο αποτελεσματικά.

Η Εκκλησία εορτάζει τις μνήμες των αγίων, ακριβώς για να φέρει κοντά μας τα ιερά τους πρόσωπα και να μας προτρέψει να μιμηθούμε το παράδειγμά τους˙ για να κρατάει ζωντανή την πίστη μας με τη μνήμη εκείνων, που όχι μόνο μαρτύρησαν για την πίστη, αλλά και «εμαρτυρήθησαν διά της πίστεως». Γιατί αυτή τη διπλή σημασία έχει ο θάνατος των αγίων μαρτύρων˙ βεβαιώνει την αλήθεια της πίστεως για την οποία πεθαίνουν, και το ίδιο βεβαιώνει την πίστη εκείνων που πεθαίνουν.

…Η σημερινή εορτή, συνδέεται με το πρόσωπο ενός γενναίου αθλητή της πίστεως και με όλα τα γεγονότα που συνοδεύουν την άθληση και το μαρτύριο του αγίου Δημητρίου˙ κι ακόμα με όλα τα γεγονότα της ιστορίας, στα οποία ο άγιος έδειξε την ιδιαίτερη προστασία του στην πόλη που γεννήθηκε και μαρτύρησε.

Αυτή η πόλη, η Θεσσαλονίκη, πολλές φορές κινδύνεψε και πάντα την προστάτεψε ο Άγιός της από βαρβαρικές επιδρομές κι εξακολουθεί να την προστατεύει και να την φυλάει, σαν δική του πόλη, η οποία δέχτηκε το αίμα του, στην οποία υπάρχει ο τάφος κι ο περίφημος σε όλη την ορθοδοξία ναός του. Ο άγιος μεγαλομάρτυρας Δημήτριος, ο νέος και ανδρείος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, αναδείχτηκε πιο ωραίος και πιο ανδρείος ως αθλητής και μάρτυρας της πίστεως, που ελογχεύθη σαν τον Ιησού Χριστό, που απέθανε κι αυτός, καθώς ο Χριστός, νέος, στεφανωμένος με το αίμα του μαρτυρίου του, που από τον τάφο του ανάβλυσε μύρο, καθώς από τον τάφο του Χριστού ανέτειλε το φως και η ζωή του κόσμου.

Να τώρα τα λόγια ενός τροπαρίου, που ψάλλαμε σήμερα στον όρθρο της εορτής του. «Με αδίστακτη πίστη και με ανδρεία, ο αθλοφόρος του Χριστού νίκησε το θράσος των τυράννων, και σαν γενναίος αθλητής, πάλεψε και έριξε κάτω τον πονηρό εχθρό της σωτηρίας μας. Έτσι, για τους βασανισμούς που υπέφερε, έλαβε αμοιβή την χάρη των θαυμάτων από το Θεό, που είναι ο μόνος αγωνοθέτης των αγίων. Σ’ αυτόν τώρα ο άγιος πρεσβεύει, για να βρούμε έλεος και σωτηρία». Να και το δεύτερο τροπάριο˙ είναι μια δέηση και παράκληση του πιστού λαού προς τον άγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο το μυροβλύτη. «Άγιε Δημήτριε, μάρτυρα του Κυρίου, εσένα που τόσο σε αγαπούμε με πίστη, σε παρακαλούμε να μας γλυτώσεις από τους πολλούς και διάφορους κινδύνους, που μας απειλούν και να γιατρέψεις τα ψυχικά και σωματικά μας τραύματα. Σύντριψε, άγιε, και ματαίωσε τις περήφανες απειλές των εχθρών μας και φέρε ειρήνη στη ζωή μας, παντοτινά για να σε τιμούμε» και να δοξάζουμε το Θεό, στον οποίο ανήκει κάθε τιμή και δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, τόμος Α΄, ομιλίες στις ακίνητες εορτές της Εκκλησίας, Επισκόπου Διονυσίου Ψαριανού(+) Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης (σύνδεσμος μηνύματος)

14/10/2018
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Η ιστορία του κόσμου είναι ένα οικοδόμημα, του οποίου εμείς είμαστε πέτρες. Εάν κάθε άνθρωπος κατάφερνε να δημιουργήσει από τον εαυτό του μία λαξευμένη και λεία πέτρα, θα ήταν αρκετό απ’ αυτόν. Εάν κατάφερνε ακόμα να βοηθήσει και τους άλλους να λαξευτούν και να λειανθούν, θα έπραττε περισσότερα. 

Μία αγαθή πράξη ο άνθρωπος μπορεί να κάνει και επάνω στον εαυτό του. Το να διαφωτίσεις τον εαυτό σου και να τον κάνεις ευγενικό – τούτη είναι μία μεγάλη και αγαθή πράξη. Και αυτή η πράξη δεν είναι μόνο ατομικό αλλά και γενικό αγαθό. Όταν σ’ ένα κτίριο μία πέτρα είναι περισσότερο λαξευμένη και λειασμένη, το κτίριο ανεβαίνει σε αξία και σε ομορφιά. Και η ιστορία του κόσμου παίρνει αξία και ομορφιά με κάθε καλή και ωραία ψυχή. Ας βοηθήσει, λοιπόν, τουλάχιστον τον εαυτό του όποιος δεν είναι σε θέση να βοηθήσει και τον άλλον. 

Όμως, το να βοηθήσει τον εαυτό του δεν σημαίνει να ασφαλίσει την περιουσία για τριακόσια χρόνια ακόμα εδώ στη γη, αλλά να βιώσει μια μακρά και βαθιά επανάσταση εναντίον του κακού μέσα του και να πάρει τελικά και αποφασιστικά την πλευρά του καλού. Είναι πιο δύσκολο να βιώσεις αυτή την εσωτερική επανάσταση από το να αποκτήσεις πλούτο για τριακόσια χρόνια. 

Ο ασκητισμός κάνει πιο εύκολη αυτή την εσωτερική επανάσταση μέσα στον άνθρωπο. Οι ασκητές απομονώνονταν μόνο για να μπορέσουν στην ησυχία να παρατηρούν τον εαυτό τους και μέσα τους να ανάβει ένα φως. Όμως, πιστέψτε με, κανένα φως δεν λάμπει μόνο στον εαυτό του. Το φως, το οποίο εμείς καταφέρνουμε να ανάψουμε μέσα μας με μακρά εξέγερση ενάντια στην αμαρτία και τις αδυναμίες, με μακρά τριβή, δεν θα λάμπει μόνο σε μας, αλλά θα το βλέπουν κι εκείνοι που βρίσκονται στο σκοτάδι γύρω μας.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Αργά βαδίζει ο Χριστός. (σύνδεσμος μηνύματος)

06/10/2018
ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ
Ἕνα ἀπὸ τὰ τρία μᾶς φέρνει ὁ νοῦς, ὅταν θέλουμε να προσευχηθοῦμε: ἤ παλιὰ πράγματα, καλὰ ἤ κακά, ὁπότε εἶναι ἐπιστροφὴ στὸν ἑαυτό μας, ἤ νέες φροντίδες, ἤ τὸ πρόσωπο τοῦ λελυπηκότος. Κάποιον ποὺ μᾶς λύπησε, ποὺ μᾶς ἀδίκησε, ποὺ μᾶς καταφρόνησε, ποὺ δὲν μᾶς ἄκουσε.

Ἀλλὰ ποιο ἀπὸ τὰ τρία, ποὺ μᾶς φέρνει ἡ μνήμη, εἶναι τὸ πιὸ δύσκολο; Σίγουρα ὁ λελυπηκώς, διότι τὰ ἄλλα εἶναι ὁ ἑαυτός μας καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μας. Ὁ λελυπηκὼς εἶναι ὁ ἐχθρός μας, εἶναι ὁ ἐρχόμενος σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν ἑαυτό μας, ἐνῶ τὰ ἄλλα μᾶς δημιουργοῦν αὐταρέσκεια. Αὐτὸς μᾶς δημιουργεῖ ἀντίθεση, ἀντίδρασι καὶ ἀντιδιαστολή, μᾶς ἀφαιρεῖ την χαρὰ καὶ τὴν εἰρήνη. Μόλις ἡ μνήμη μᾶς φέρει τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὁποῖος , ἔστω καὶ ἄν εἶναι μακρυά μας, μᾶ λύπησε, μᾶς ἀδίκησε, μᾶς ἀπασχόλησε ἤ μᾶς ξέχασε, δὲν μᾶς ἀγάπησε ἤ μᾶς περιφρόνησε, ἐξαρθρώνονται οἱ δυνάμεις μας.

Γι᾽ αὐτὸ πρέπει νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι ποὺ ἔχουμε οὐράνια σκέψη, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν οἱ λυποῦντες ἡμᾶς. Ὅταν θὰ σκεπτώμεθα ἔτσι, δὲν θὰ μᾶς λυπεῖ κανένας. Ἅπαξ καὶ ὑπάρχει κάτι ἐνδιάθετο, κάποια θέλησις μέσα μας ἤ κάποια ἐπιθυμία, κάποια ἀντίληψις ἤ γνώμη, ὁπωσδήποτε θὰ ὑπάρξουν οἱ λελυπηκότες , διότι ἐκεῖνοι θὰ ἔχουν μέσα τους ἀντίθετη θέληση, ἐπιθυμία…..

Ἄς μὴν ἔχουμε κάτι, γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχουν οἱ λυποῦντες ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ὀρθώνονται σὰν βουνὰ μπροστά μας καὶ μᾶς ἐμποδίζουν.

Ἀρχιμανδρίτου Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου, Περί προσευχῆς, ἑρμηνεία στὸν ὅσιο Νεῖλο τὸν ἀσκητή, Ἴνδικτος, σ. 109-110 (σύνδεσμος μηνύματος)


23/09/2018
Πνευματικές δοκιμασίες
Όταν ο άνθρωπος «πλανάται» υπό του εχθρού και ακολουθεί αυτόν, δεν κατανοεί τί είναι ο εχθρός, δεν γνωρίζει την έντασιν του αμέσου μετ’ αυτού αγώνος, και πάσχει, διότι οδηγείται υπ’ αυτού εκ του φωτός της αληθούς ζωής εις το σκότος, εν ώ εκείνος διαμένει. Τα πάθη ταύτα φέρουν επ’ αυτών την σφραγίδα της πνευματικής τυφλότητος. Εις ωρισμένας περιπτώσεις ο εχθρός επιφέρει ανήσυχον τινά τέρψιν διά της υπερηφάνου συνειδήσεως του δήθεν μεγαλείου αυτού. Εις άλλας, προξενών εις την ψυχήν μέγαν πόνον, παρακινεί αυτήν κατά του Θεού. Και εκείνη, μη εννοούσα την πραγματικήν αιτίαν των πόνων αυτής, μετά μίσους στρέφεται κατά του Θεού.

Η γνωρίσασα όμως την αγάπην του Θεού ευσεβής ψυχή πάσχει εκ του αμέσου αγώνος προς τον εχθρόν. Η κατ’ αυτής ορμώσα δύναμις του κακού, του διαβόλου, είναι μεγάλη, και βλέπει ο άνθρωπος καθαρώς ότι αύτη δύναται να συντρίψει αυτόν έως τέλους.

Εν τη πρώτη περιπτώσει, συνήθως παλαίει η ψυχή επί μακρόν, μη ευρίσκουσα διέξοδον προς τον Θεόν. Εν τη δευτέρα, ο Θεός εν μεγάλω φωτί εμφανίζεται εις τον άνθρωπον, όταν λήξει ο καιρός της δοκιμασίας, η διάρκεια και η δύναμις της οποίας είναι μεμετρημέναι υπό του Θεού. Εις τινάς περιπτώσεις διαρκεί δύο έως τρία λεπτά, εις άλλας μίαν ώραν ή και πλείον αυτής, είς δε ασκητής διέμεινεν εν αυτή επί τρεις ημέρας. Η διάρκεια του χρόνου δυνατόν να εξαρτηθεί αφ’ ενός μεν εκ της μικροτέρας εντάσεως του αγώνος, αφ’ ετέρου δε εκ της μεγαλυτέρας αντοχής του ανθρώπου, διότι δεν είναι ίση η δύναμις των ψυχών.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας 1995, σ.270-271 (σύνδεσμος μηνύματος)

16/09/2018
Ύψωσις του τιμίου Σταυρού
…..Μήπως όμως και ολόκληρος η Εκκλησία μας, οι ιεροί μας ναοί, τα άγια σκεύη και καλύμματα, δεν φέρουν σταυρούς; Οι Χριστιανοί εις την καρδίαν και εις το στήθος δεν φέρουν τον σταυρόν και αι χείρες των δεν διαγράφουν επί του σώματος ημέρας και νυκτός τον σταυρόν;
Είναι φυσικόν, διότι ο σταυρός είναι βίωμα και κτήμα και σημαία της Εκκλησίας. Έξω από την Εκκλησίαν οι άνθρωποι, οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν την Εκκλησίαν ως μητέρα, νοιώθουν τον σταυρόν ως μωρίαν, ως θρησκόληπτον σημάδι, ως κατάραν ή αξιοβλασφήμητον πράγμα. Μόνον ένας πιστός κατανοεί την μοναδικήν του σημασίαν και δύναται να βιώσει την δυναμικήν του ενέργειαν.
Όπως λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, ο σταυρός είναι η δόξα και η τιμή του Χριστού, επειδή μύρια αγαθά δια του σταυρού εγένετο. Ο θάνατος κατεπατήθη, η κατάρα εξωστρακίσθη,, ο άδης εσκυλεύθη, η αμαρτία ηφανίσθη, η ανάστασις έγινε δικαίωμα όλων, οι άνθρωποι επανέκτησαν την ελευθερίαν από την δουλεία των παθών, η σωτηρία εφυτεύθη, η αληθινή ζωή εξεπήγασεν από τον σταυρόν. Ο σταυρός έγινε η καθημερινή μας χαρά, πόσις και ευφροσύνη.
Δικαίως λοιπόν ο σταυρός είναι από τα πλέον σεβαστά εις τους πιστούς ιερά αντικείμενα και είναι πολύ δύσκολον να εύρεις χριστιανόν, ο οποίος δεν έχει σταυρόν και δεν τον τιμά και αγαπά με όλην του την καρδίαν…….
Ο ίδιος ο Χριστός έπαθεν «ημίν υπολιμπάνων υπογραμμόν», δια να ακολουθήσωμεν τα ίχνη του, δηλαδή να συμμετέχομεν εις τον θάνατον αυτού. Έτσι ο σταυρός έγινε το μέσον και ο τρόπος μιμήσεως αυτού, ο δρόμος ο μοναδικός, δια να φθάσωμεν εις την θείαν δόξαν και κατάπαυσιν.
Την οδόν του σταυρού εβάδισαν όλοι οι άγιοι και δι᾽ αυτής ηγιάσθησαν. Είναι μεγάλη ευλογία του Θεού, την οποίαν εκατομμύρια άνθρώπων εδέχθησαν, εβίωσαν και επέτυχον όλων των επαγγελιών του Θεού, συναγαλλόμενοι μετ᾽ αυτού εν ουρανοίς. Είναι βίωμα όλων εκείνων, οι οποίοι επλήρωσαν τον παράδεισον και οι οποίοι καθημέραν βιούντες μυστικώς μεθ᾽ ημών, μας μεταδίδουν την αγάπην και την βιωματικήν σχέσιν των με τον σταυρόν.
Ενεφυτεύθη εις την καρδίαν του ανθρώπου ο σταυρός, διότι μετ᾽ αυτού συνάπτεται κάθε ψυχή. Η Εκκλησία μεταδίδει αυτό το βίωμά της εις έκαστον εξ ημών, ακόμη και εις τον τελευταίον αμαρτωλόν. Ο σταυρός του Κυρίου υπεισέρχεται εις το είναι μας ως βρώσις και γνωρίζομεν την γεύσιν του εις την καρδίαν μας.

Από το βιβλίο, Αρχιμ. Αιμιλιανού, Κατηχήσεις και Λόγοι 5. Σταθμοί στην πνευματική ζωή. Από την πτώση στην αιωνιότητα, εκδ. Ορμύλια 2003, σ. 5-7. (σύνδεσμος μηνύματος)

09/09/2018
Γεννέθλιο της Θεοτόκου
Προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύσι ο Χριστός, θέλησε να συμμετάσχει στην πεπτωκυία κατάστασή μας κατά πάντα, πλην της αμαρτίας. Γι᾽ αυτό και ο Θεός του ευτρέπισε μία άμωμη κατοικία, μία παρθενική κιβωτό, την υπεραγία Θεοτόκο, η οποία, αν και υπέκειτο στον θάνατο και στην καταδίκη των προπατόρων μας, είχε εκλεγεί από τον Θεό πρό των αιώνων, για να γίνει η νέα Εύα, η Μητέρα του Σωτήρος Χριστού, το αίτιον της απολυτρώσεώς μας και το πρότυπο της χριστιανικής αγιότητος…… Μετά την παρέλευση των εννέα μηνών, η Άννα γέννησε και ρώτησε την μαία τί παιδί γεννήθηκε. Αυτή απάντησε «θήλυ». Είπε δε η Άννα, «Εμεγαλύνθη η ψυχή μου εν τη ημέρα ταύτη» και ξάπλωσε στοργικά το βρέφος. Όταν συμπληρώθηκαν και οι καθωρισμένες από τον Νόμο ημέρες του καθαρμού της, σηκώθηκε, πλύθηκε, θήλασε το παιδί και του έδωσε το όνομα «Μαρία». 
Το μυστήριο που προσδοκούσαν οι πατριάρχαι, οι κριταί και οι προφήται, και δια του οποίου ο Θεός πραγματοποίησε το σωτήριο σχέδιό του, το αποκεκρυμμένο από κτίσεως κόσμου.
Από τον Νέο Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Εκδόσεις Ορμύλια 2001 (σύνδεσμος μηνύματος)

02/09/2018

Αγαπητοί μου Αγιοχαραλαμπίτες, χαίρετε!

Μετά την καλοκαιρινή διακοπή για αλλαγή παραστάσεων (ωφελίμων για ξεκούραση κατά την άποψη πολλών) θεωρώ ότι ο καθένας μας επιστρέφει με χαρά στη βάση μας, όπου μας περιμένει η στοργική αγκαλιά του Αγίου μας, για να μας θάλψει και να μας δυναμώσει με την ευλογία του στον αγώνα της θεογνωσίας στη νέα εκκλησιαστική χρονιά.

Είναι γνωστό ότι ο χρόνος μας δόθηκε από τον Θεό προκειμένου να προετοιμαστούμε για την είσοδό μας στην αιώνια και γι᾽αυτό άχρονη Βασιλεία Του. Η βίωση των εσχάτων στο πλαίσιο του ευαγγελικού λόγου «μετανοείτε ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών» είναι η ευλογία που παραχωρεί ο Θεός στη ζωή μας, ως το εφαλτήριο που θα μας εκτινάξει και η γέφυρα που θα μας μεταφέρει κατευθείαν στον θρόνο Του.

Ας το σκεφτούμε, ας το αποφασίσουμε και ας προχωρήσουμε στην εφαρμογή του. Ας γίνει ο στόχος μας για τη νέα χρονιά.

Με πολλές ευχές και εν Χριστώ Αγάπη,
Καλή και ευλογημένη Εκκλησιαστική χρονιά.

Ο Οικονόμος του Μετοχίου
π. Αθανάσιος