Μήνυμα εβδομάδας

27-9-2020
Α´Κυριακή Λουκά

Σήμερα το ιερό Ευαγγέλιο μας ιστορεί την κλήση από τον Χριστό, των πρώτων μαθητών Του. Κάθε άνθρωπος λαμβάνει, σε κάποια στιγμή της ζωής του, την προσωπική του κλήση για μία αφύπνηση στην ευθυπορεία προς την αγιότητα, την συνάντηση με τον Χριστό και την βίωση της προσωπικής του αποκάλυψης. 

Ακολουθεί ένα μικρό κείμενο από το βιβλίο του π. Πλακίδα Deseille, Η πορεία μου προς την Ορθοδοξία, ως μία αφορμή σκέψης, για την προσωπική μας αναζήτηση προς την ανακάλυψη ή την επίγνωση της δικής μας πορείας μέσα στον ταραγμένο και συγκεχυμένο σύγχρονο κόσμο μας. 

[Όμως ήμουν πεπεισμένος βαθιά, πως οι Πατέρες ήταν οι μεγάλοι μάρτυρες της παραδόσεως της Εκκλησίας, την οποία βρίσκαμε σ᾽ αυτούς στο πλήρωμά της. Σ᾽ αυτούς όλες οι πλευρές της διδασκαλίας και της χριστιανικής ζωής φωτίζονταν πάντοτε ξεκινώντας από τα κεντρικά μυστήρια της Αγίας Τριάδας και της θεώσεως του ανθρώπου με τη λυτρωτική ενανθρώπιση του Χριστού. Σ᾽ αυτούς η γνώση προερχόταν πάντοτε από το πλήρωμα της πνευματικής ζωής και της πνευματικής εμπειρίας. Σύμφωνα με μια διατύπωση, της οποίας λησμόνησα τον συγγραφέα και που αναφέρω από μνήμης, οι Πατέρες «δεν διδάσκουν ξεκινώντας από αποδεικτικούς συλλογισμούς και υποθέσεις. Μας μιλούν για μια χώρα, στην οποία έχουν μεταβεί». 

Αυτό, άλλωστε, που με ενδιέφερε στους Πατέρες, δεν ήταν τα πιο ατομικά ή τα πιο πρωτότυπα στοιχεία της σκέψεώς τους. Αντίθετα ήταν τα κοινά σημεία, όλα εκείνα που αναδεικνύουν την παράδοση της Εκκλησίας, η οποία έγινε δεκτή και προσλήφθηκε προσωπικά από τον καθένα τους. Το κριτήριο του αγίου Βικεντίου Λερίνου με γοήτευε: «πρέπει να επαγρυπνούμε με την πιο μεγάλη φροντίδα, να κρατούμε για αληθινό εκείνο που πιστεύτηκε παντού, πάντοτε και από όλους». Μόνο στο σύνολο της Εκκλησίας, που ομονοεί εν αγάπη δια μέσου του χώρου και του χρόνου, το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτει το πλήρωμα της αληθείας. Η λειτουργία επίσης με γέμιζε, επειδή δεν ήταν η προσευχή ενός ατόμου ή μιάς ιδιαίτερης ομάδας. Αυτή δεν έφερε τη σφραγίδα ούτε ενός καθορισμένου τόπου, ούτε μιάς συγκεκριμένης εποχής. Γεννημένη στην εποχή των Πατέρων, εξελίχτηκε περνώντας από το φιλτράρισμα των γενεών πιστών και προσευχομένων, και αυτό που διατηρήθηκε ήταν αυθεντικά εκκλησιαστικό. 

……Βρισκόμασταν μπροστά σε μία σεβάσμια παράδοση, η οποία, ωστόσο, είχε ξεφύγει από το αρχικό της κλίμα, και την οποία πολλοί ακολουθούσαν από υπακοή χωρίς να την αισθάνονται βαθύτερα. Μου φαινόταν αναγκαίο να οικοδομήσουμε ξανά την ενότητα της ζωής μας ξαναγυρίζοντας στη διδασκαλία και το πνεύμα των Πατέρων. Και διαισθανόμουν ότι η ορθόδοξη Εκκλησία είχε διαφυλάξει καλύτερα αυτή τη μεγάλη παράδοση των πρώτων χριστιανικών χρόνων.]

(
σύνδεσμος μηνύματος)

13-09-2020
Η ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 2020

Ο Ιησούς αποκάλεσε κάποτε τον εαυτό του «οδό και αλήθεια και ζωή». Και τώρα, σύμφωνα με τον πρώτο από αυτούς τους προσδιορισμούς, μας δείχνει την οδό. «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι». 

Λέγοντάς το αυτό ο ευαγγελιστής, παρατηρεί ότι όταν ο Ιησούς Χριστός πρόφερε αυτές τις λέξεις, «κάλεσε τον λαό κοντά του ως επίσης και τους μαθητάς». Αυτό δείχνει ότι το κάλεσμά του απευθυνόταν όχι αποκλειστικά στους εκλεκτούς, αλλά σε όλους χωρίς εξαίρεση. 

Όμως αν επιθυμείτε να ακολουθήσετε τον Χριστό, είναι τότε ώρα να σας πω, πως πρέπει να Τον ακολουθήσετε: « Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι». 

Πρώτον, λοιπόν, εκείνος που επιθυμεί να ακολουθήσει τον Χριστό, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, δηλαδή, ας απαρνηθεί την φιλαυτία του, ας μην αφοσιωθεί στην δική του τιμή, στο συμφέρον και την ευχαρίστησή του. Αλλά όπως ένας ταξιδιώτης, να τα προσπεράσει όλα αυτά και γρήγορα να τα αφήσει πίσω του……..Όπως ο πολεμιστής, όταν ξεκινά μία εκστρατεία απαρνείται όλες τις χαρές του οικογενειακού βίου, και όπως απαρνείται την ίδια τη ζωή όταν μπαίνει στη μάχη. Διότι χωρίς αυτή την απάρνηση δεν θα μπορούσε ούτε να είναι γενναίος ούτε νικητής. Αν είναι δυνατό να κάνει κάτι τέτοιο για χάρη ενός φθαρτού στέμματος και μιάς πρόσκαιρης δόξας, τί δεν μπορεί λοιπόν και τί δεν θα κατόρθωνε προκειμένου να αποκτήσει ένα στέμμα άφθαρτο και μία δόξα αιώνια. 

Δεύτερον, για να ακολουθήσει κάποιος τον Χριστό πρέπει να άρει τον σταυρό του. Ο σταυρός του Χριστού συνίσταται από τα παθήματά του, τις αποδοκιμασίες και το θάνατο. Έχοντας υπομείνει μόνος τα πάντα για χάρη μας, έχει κάθε δικαίωμα να ζητά από τον καθένα μας να τα υπομείνει όλα αυτά για Εκείνον. Όμως για να μη συντριβούμε από το βάρος του φορτίου Του, μπορεί να επιλέξει για να μας επισκεφτεί. Εάν ο Χριστός, ο Οποίος ήταν αναμάρτητος και παντοδύναμος, «έπρεπε να πάθει» ώστε να μπορέσει «να εισέλθει στην δόξα του», τότε πώς μπορούμε εμείς, κηλιδωμένοι και αδύναμοι από την αμαρτία, να φτάσουμε σε αυτή τη δόξα, χωρίς να καθαριστούμε από τις δοκιμασίες και να ενδυναμωθούμε από τα παθήματα; 

Τέτοια είναι, ώ Χριστιανοί, η διδασκαλία του Σταυρού, διδασκαλία τόσο αναγκαία και θεμελιώδης στον χριστιανισμό, που η Εκκλησία, μη όντας ευχαριστημένη με το να διακηρύσσει συχνά με λόγια, ακόμη πιο συχνά μας την παρουσιάζει με σύμβολα και σημεία. Με το ίδιο το βάπτισμά μας βάζει επάνω μας την εικόνα του Σταυρού. Σε κάθε προσευχή μας επιβάλλει να κάνουμε το σημείο του σταυρού. Και από καιρού εις καιρόν, όπως και την σημερινή ημέρα, τον παρουσιάζει επίσημα προς λατρεία και ιερό χαιρετισμό. 

Ας είμαστε προσεκτικοί, ας αποδεχτούμε αυτή την εντολή, όχι από ανθρώπινα χείλη, αλλά σαν από τα χείλη του ίδιου του σταυρωθέντος Σωτήρα μας: «ας απαρνηθούμε τον εαυτό μας, και αίροντες τον σταυρόν μας, ας τον ακολουθήσουμε». Αμήν 

Από το βιβλίο: Η Θεολογία της καρδιάς, αγίου Φιλαρέτου Μόσχας (σύνδεσμος μηνύματος)

06-09-2020
Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2020

Προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση ο Χριστός, θέλησε να συμμετάσχει στην πεπτωκυία κατάστασή μας κατά πάντα, πλην της αμαρτίας. Γι᾽ αυτό και ο Θεός του ευτρέπισε μία άμωμη κατοικία, μία παρθενική κιβωτό, την υπεραγία Θεοτόκο, η οποία, αν και υπέκειτο στον θάνατο και στην καταδίκη των προπατόρων μας, είχε εκλεγεί από τον Θεό προ των αιώνων, για να γίνει η νέα Εύα, η μητέρα του Σωτήρος Χριστού, το αίτιον της απολυτρώσεώς μας και το πρότυπο της χριστιανικής αγιότητος. 

Για να καταδειχθεί η στειρότητα της ανθρωπίνης φύσεως πριν από την έλευση του Χριστού, ο Θεός κατ᾽ οικονομίαν επέτρεψε να μείνουν άτεκνοι ο Ιωακείμ και η Άννα ως τα γεράματά τους……..Ο Θεός πλούσιος ων «εν ελέει και οικτιρμοίς», εισήκουσε τις προσευχές τους και απέστειλε στην Άννα τον αρχάγγελο Γαβριήλ, τον άγγελο της ευδοκίας του Θεού, για να της αναγγείλει ότι στα γηρατειά της θα γεννήσει παιδί, για το οποίο θα μιλά ολη η οικουμένη. Γεμάτη έκπληξη και χαρά η Άννα ανεφώνησε «ζει Κύριος ο Θεός μου. Εάν γεννήσω είτε άρρεν είτε θήλυ, προσάξω αυτό δώρον Κυρίω τω Θεώ μου, και έσται λειτουργούν αυτώ πάσας τας ημέρας της ζωής αυτού»……. 

Μετά την παρέλευση των εννέα μηνών, η Άννα γέννησε και ρώτησε την μαία τί παιδί γεννήθηκε. Αυτή απάντησε «θήλυ». Η Άννα είπε:«Εμεγαλύνθη η ψυχή μου εν τη ημέρα ταύτη» και ξάπλωσε στοργικά το βρέφος. Όταν συμπληρώθηκαν και οι καθορισμένες από τον Νόμο ημέρες του καθαρμού της, σηκώθηκε, πλύθηκε, θήλασε το παιδί και του έδωσε το όνομα Μαρία. Το μυστήριο όνομα που προσδοκούσαν οι πατριάρχαι, οι κριταί και οι προφήται, και δια του οποίου ο Θεός πραγματοποίησε το σωτήριο σχέδιό του, το αποκεκρυμμένο από κτίσεως κόσμου. 

Ημέρα τη ημέρα η μικρή κόρη μεγάλωνε και κραταιωνόταν. Όταν έγινε έξι μηνών, η Άννα την απέθεσε στην γη, για να δει αν μπορεί να σταθεί όρθια. Η μικρή περπάτησε επτά βήματα και επιστρέφοντας έπεσε στην αγκαλιά της μητέρας της, η οποία την σήκωσε λέγοντας «ζει Κύριος ο Θεός μου, ου μη περιπατήσεις εν τη γη ταύτη, έως αν απάξω σε εν τω ναώ του Κυρίου». Της ξεχώρησε ένα τόπο στον κοιτώνα, όπου τίποτε το κοινό ή ακάθαρτο του κόσμου δεν επέτρεπε να εισέλθει, και κάλεσε αμίαντες θυγατέρες των Εβραίων να παίζουν μαζί της.

(
σύνδεσμος μηνύματος)

01-09-2020
Αρχή της Ινδίκτου 1η Σεπτεμβρίου

Για ένα δρομέα που θέλει να επιτύχει τη νίκη είναι πολύ σημαντικό να κάνει σωστή εκκίνηση στην έναρξη του δρόμου. Γνωρίζουμε επίσης ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Να λοιπόν μία νέα ευκαιρία για τον καθένα μας να ξεκινήσουμε, «εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισίν». 

Η χάρις του Θεού ας μας συνοδεύει στην οδοιπορία αυτή και ας αφήσουμε την καρδιά μας να συντονίζεται με τον πόθο των αγίων, ώστε να γίνει η νέα εκκλησιαστική μας χρονιά ένα σκαλί πιο πάνω προς την κορυφή της σκάλας που θα μας φέρει πιο κοντά στον ουρανό.

Καλή δύναμη στον καθένα 
π. Αθανάσιος
(σύνδεσμος μηνύματος)