Μήνυμα εβδομάδας

14/10/2018
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Η ιστορία του κόσμου είναι ένα οικοδόμημα, του οποίου εμείς είμαστε πέτρες. Εάν κάθε άνθρωπος κατάφερνε να δημιουργήσει από τον εαυτό του μία λαξευμένη και λεία πέτρα, θα ήταν αρκετό απ’ αυτόν. Εάν κατάφερνε ακόμα να βοηθήσει και τους άλλους να λαξευτούν και να λειανθούν, θα έπραττε περισσότερα. 

Μία αγαθή πράξη ο άνθρωπος μπορεί να κάνει και επάνω στον εαυτό του. Το να διαφωτίσεις τον εαυτό σου και να τον κάνεις ευγενικό – τούτη είναι μία μεγάλη και αγαθή πράξη. Και αυτή η πράξη δεν είναι μόνο ατομικό αλλά και γενικό αγαθό. Όταν σ’ ένα κτίριο μία πέτρα είναι περισσότερο λαξευμένη και λειασμένη, το κτίριο ανεβαίνει σε αξία και σε ομορφιά. Και η ιστορία του κόσμου παίρνει αξία και ομορφιά με κάθε καλή και ωραία ψυχή. Ας βοηθήσει, λοιπόν, τουλάχιστον τον εαυτό του όποιος δεν είναι σε θέση να βοηθήσει και τον άλλον. 

Όμως, το να βοηθήσει τον εαυτό του δεν σημαίνει να ασφαλίσει την περιουσία για τριακόσια χρόνια ακόμα εδώ στη γη, αλλά να βιώσει μια μακρά και βαθιά επανάσταση εναντίον του κακού μέσα του και να πάρει τελικά και αποφασιστικά την πλευρά του καλού. Είναι πιο δύσκολο να βιώσεις αυτή την εσωτερική επανάσταση από το να αποκτήσεις πλούτο για τριακόσια χρόνια. 

Ο ασκητισμός κάνει πιο εύκολη αυτή την εσωτερική επανάσταση μέσα στον άνθρωπο. Οι ασκητές απομονώνονταν μόνο για να μπορέσουν στην ησυχία να παρατηρούν τον εαυτό τους και μέσα τους να ανάβει ένα φως. Όμως, πιστέψτε με, κανένα φως δεν λάμπει μόνο στον εαυτό του. Το φως, το οποίο εμείς καταφέρνουμε να ανάψουμε μέσα μας με μακρά εξέγερση ενάντια στην αμαρτία και τις αδυναμίες, με μακρά τριβή, δεν θα λάμπει μόνο σε μας, αλλά θα το βλέπουν κι εκείνοι που βρίσκονται στο σκοτάδι γύρω μας.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Αργά βαδίζει ο Χριστός. (σύνδεσμος μηνύματος)

06/10/2018
ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ
Ἕνα ἀπὸ τὰ τρία μᾶς φέρνει ὁ νοῦς, ὅταν θέλουμε να προσευχηθοῦμε: ἤ παλιὰ πράγματα, καλὰ ἤ κακά, ὁπότε εἶναι ἐπιστροφὴ στὸν ἑαυτό μας, ἤ νέες φροντίδες, ἤ τὸ πρόσωπο τοῦ λελυπηκότος. Κάποιον ποὺ μᾶς λύπησε, ποὺ μᾶς ἀδίκησε, ποὺ μᾶς καταφρόνησε, ποὺ δὲν μᾶς ἄκουσε.

Ἀλλὰ ποιο ἀπὸ τὰ τρία, ποὺ μᾶς φέρνει ἡ μνήμη, εἶναι τὸ πιὸ δύσκολο; Σίγουρα ὁ λελυπηκώς, διότι τὰ ἄλλα εἶναι ὁ ἑαυτός μας καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μας. Ὁ λελυπηκὼς εἶναι ὁ ἐχθρός μας, εἶναι ὁ ἐρχόμενος σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν ἑαυτό μας, ἐνῶ τὰ ἄλλα μᾶς δημιουργοῦν αὐταρέσκεια. Αὐτὸς μᾶς δημιουργεῖ ἀντίθεση, ἀντίδρασι καὶ ἀντιδιαστολή, μᾶς ἀφαιρεῖ την χαρὰ καὶ τὴν εἰρήνη. Μόλις ἡ μνήμη μᾶς φέρει τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὁποῖος , ἔστω καὶ ἄν εἶναι μακρυά μας, μᾶ λύπησε, μᾶς ἀδίκησε, μᾶς ἀπασχόλησε ἤ μᾶς ξέχασε, δὲν μᾶς ἀγάπησε ἤ μᾶς περιφρόνησε, ἐξαρθρώνονται οἱ δυνάμεις μας.

Γι᾽ αὐτὸ πρέπει νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι ποὺ ἔχουμε οὐράνια σκέψη, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν οἱ λυποῦντες ἡμᾶς. Ὅταν θὰ σκεπτώμεθα ἔτσι, δὲν θὰ μᾶς λυπεῖ κανένας. Ἅπαξ καὶ ὑπάρχει κάτι ἐνδιάθετο, κάποια θέλησις μέσα μας ἤ κάποια ἐπιθυμία, κάποια ἀντίληψις ἤ γνώμη, ὁπωσδήποτε θὰ ὑπάρξουν οἱ λελυπηκότες , διότι ἐκεῖνοι θὰ ἔχουν μέσα τους ἀντίθετη θέληση, ἐπιθυμία…..

Ἄς μὴν ἔχουμε κάτι, γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχουν οἱ λυποῦντες ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ὀρθώνονται σὰν βουνὰ μπροστά μας καὶ μᾶς ἐμποδίζουν.


Ἀρχιμανδρίτου Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου, Περί προσευχῆς, ἑρμηνεία στὸν ὅσιο Νεῖλο τὸν ἀσκητή, Ἴνδικτος, σ. 109-110 (σύνδεσμος μηνύματος)


23/09/2018
Πνευματικές δοκιμασίες

Όταν ο άνθρωπος «πλανάται» υπό του εχθρού και ακολουθεί αυτόν, δεν κατανοεί τί είναι ο εχθρός, δεν γνωρίζει την έντασιν του αμέσου μετ’ αυτού αγώνος, και πάσχει, διότι οδηγείται υπ’ αυτού εκ του φωτός της αληθούς ζωής εις το σκότος, εν ώ εκείνος διαμένει. Τα πάθη ταύτα φέρουν επ’ αυτών την σφραγίδα της πνευματικής τυφλότητος. Εις ωρισμένας περιπτώσεις ο εχθρός επιφέρει ανήσυχον τινά τέρψιν διά της υπερηφάνου συνειδήσεως του δήθεν μεγαλείου αυτού. Εις άλλας, προξενών εις την ψυχήν μέγαν πόνον, παρακινεί αυτήν κατά του Θεού. Και εκείνη, μη εννοούσα την πραγματικήν αιτίαν των πόνων αυτής, μετά μίσους στρέφεται κατά του Θεού.

Η γνωρίσασα όμως την αγάπην του Θεού ευσεβής ψυχή πάσχει εκ του αμέσου αγώνος προς τον εχθρόν. Η κατ’ αυτής ορμώσα δύναμις του κακού, του διαβόλου, είναι μεγάλη, και βλέπει ο άνθρωπος καθαρώς ότι αύτη δύναται να συντρίψει αυτόν έως τέλους.

Εν τη πρώτη περιπτώσει, συνήθως παλαίει η ψυχή επί μακρόν, μη ευρίσκουσα διέξοδον προς τον Θεόν. Εν τη δευτέρα, ο Θεός εν μεγάλω φωτί εμφανίζεται εις τον άνθρωπον, όταν λήξει ο καιρός της δοκιμασίας, η διάρκεια και η δύναμις της οποίας είναι μεμετρημέναι υπό του Θεού. Εις τινάς περιπτώσεις διαρκεί δύο έως τρία λεπτά, εις άλλας μίαν ώραν ή και πλείον αυτής, είς δε ασκητής διέμεινεν εν αυτή επί τρεις ημέρας. Η διάρκεια του χρόνου δυνατόν να εξαρτηθεί αφ’ ενός μεν εκ της μικροτέρας εντάσεως του αγώνος, αφ’ ετέρου δε εκ της μεγαλυτέρας αντοχής του ανθρώπου, διότι δεν είναι ίση η δύναμις των ψυχών.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας 1995, σ.270-271 (σύνδεσμος μηνύματος)

16/09/2018
Ύψωσις του τιμίου Σταυρού

…..Μήπως όμως και ολόκληρος η Εκκλησία μας, οι ιεροί μας ναοί, τα άγια σκεύη και καλύμματα, δεν φέρουν σταυρούς; Οι Χριστιανοί εις την καρδίαν και εις το στήθος δεν φέρουν τον σταυρόν και αι χείρες των δεν διαγράφουν επί του σώματος ημέρας και νυκτός τον σταυρόν;
Είναι φυσικόν, διότι ο σταυρός είναι βίωμα και κτήμα και σημαία της Εκκλησίας. Έξω από την Εκκλησίαν οι άνθρωποι, οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν την Εκκλησίαν ως μητέρα, νοιώθουν τον σταυρόν ως μωρίαν, ως θρησκόληπτον σημάδι, ως κατάραν ή αξιοβλασφήμητον πράγμα. Μόνον ένας πιστός κατανοεί την μοναδικήν του σημασίαν και δύναται να βιώσει την δυναμικήν του ενέργειαν.
Όπως λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, ο σταυρός είναι η δόξα και η τιμή του Χριστού, επειδή μύρια αγαθά δια του σταυρού εγένετο. Ο θάνατος κατεπατήθη, η κατάρα εξωστρακίσθη,, ο άδης εσκυλεύθη, η αμαρτία ηφανίσθη, η ανάστασις έγινε δικαίωμα όλων, οι άνθρωποι επανέκτησαν την ελευθερίαν από την δουλεία των παθών, η σωτηρία εφυτεύθη, η αληθινή ζωή εξεπήγασεν από τον σταυρόν. Ο σταυρός έγινε η καθημερινή μας χαρά, πόσις και ευφροσύνη.
Δικαίως λοιπόν ο σταυρός είναι από τα πλέον σεβαστά εις τους πιστούς ιερά αντικείμενα και είναι πολύ δύσκολον να εύρεις χριστιανόν, ο οποίος δεν έχει σταυρόν και δεν τον τιμά και αγαπά με όλην του την καρδίαν…….
Ο ίδιος ο Χριστός έπαθεν «ημίν υπολιμπάνων υπογραμμόν», δια να ακολουθήσωμεν τα ίχνη του, δηλαδή να συμμετέχομεν εις τον θάνατον αυτού. Έτσι ο σταυρός έγινε το μέσον και ο τρόπος μιμήσεως αυτού, ο δρόμος ο μοναδικός, δια να φθάσωμεν εις την θείαν δόξαν και κατάπαυσιν.
Την οδόν του σταυρού εβάδισαν όλοι οι άγιοι και δι᾽ αυτής ηγιάσθησαν. Είναι μεγάλη ευλογία του Θεού, την οποίαν εκατομμύρια άνθρώπων εδέχθησαν, εβίωσαν και επέτυχον όλων των επαγγελιών του Θεού, συναγαλλόμενοι μετ᾽ αυτού εν ουρανοίς. Είναι βίωμα όλων εκείνων, οι οποίοι επλήρωσαν τον παράδεισον και οι οποίοι καθημέραν βιούντες μυστικώς μεθ᾽ ημών, μας μεταδίδουν την αγάπην και την βιωματικήν σχέσιν των με τον σταυρόν.
Ενεφυτεύθη εις την καρδίαν του ανθρώπου ο σταυρός, διότι μετ᾽ αυτού συνάπτεται κάθε ψυχή. Η Εκκλησία μεταδίδει αυτό το βίωμά της εις έκαστον εξ ημών, ακόμη και εις τον τελευταίον αμαρτωλόν. Ο σταυρός του Κυρίου υπεισέρχεται εις το είναι μας ως βρώσις και γνωρίζομεν την γεύσιν του εις την καρδίαν μας.

Από το βιβλίο, Αρχιμ. Αιμιλιανού, Κατηχήσεις και Λόγοι 5. Σταθμοί στην πνευματική ζωή. Από την πτώση στην αιωνιότητα, εκδ. Ορμύλια 2003, σ. 5-7. (σύνδεσμος μηνύματος)

09/09/2018
Γεννέθλιο της Θεοτόκου
Προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύσι ο Χριστός, θέλησε να συμμετάσχει στην πεπτωκυία κατάστασή μας κατά πάντα, πλην της αμαρτίας. Γι᾽ αυτό και ο Θεός του ευτρέπισε μία άμωμη κατοικία, μία παρθενική κιβωτό, την υπεραγία Θεοτόκο, η οποία, αν και υπέκειτο στον θάνατο και στην καταδίκη των προπατόρων μας, είχε εκλεγεί από τον Θεό πρό των αιώνων, για να γίνει η νέα Εύα, η Μητέρα του Σωτήρος Χριστού, το αίτιον της απολυτρώσεώς μας και το πρότυπο της χριστιανικής αγιότητος…… Μετά την παρέλευση των εννέα μηνών, η Άννα γέννησε και ρώτησε την μαία τί παιδί γεννήθηκε. Αυτή απάντησε «θήλυ». Είπε δε η Άννα, «Εμεγαλύνθη η ψυχή μου εν τη ημέρα ταύτη» και ξάπλωσε στοργικά το βρέφος. Όταν συμπληρώθηκαν και οι καθωρισμένες από τον Νόμο ημέρες του καθαρμού της, σηκώθηκε, πλύθηκε, θήλασε το παιδί και του έδωσε το όνομα «Μαρία». 
Το μυστήριο που προσδοκούσαν οι πατριάρχαι, οι κριταί και οι προφήται, και δια του οποίου ο Θεός πραγματοποίησε το σωτήριο σχέδιό του, το αποκεκρυμμένο από κτίσεως κόσμου.
Από τον Νέο Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Εκδόσεις Ορμύλια 2001 (σύνδεσμος μηνύματος)

02/09/2018
Αγαπητοί μου Αγιοχαραλαμπίτες, χαίρετε!

Μετά την καλοκαιρινή διακοπή για αλλαγή παραστάσεων (ωφελίμων για ξεκούραση κατά την άποψη πολλών) θεωρώ ότι ο καθένας μας επιστρέφει με χαρά στη βάση μας, όπου μας περιμένει η στοργική αγκαλιά του Αγίου μας, για να μας θάλψει και να μας δυναμώσει με την ευλογία του στον αγώνα της θεογνωσίας στη νέα εκκλησιαστική χρονιά.

Είναι γνωστό ότι ο χρόνος μας δόθηκε από τον Θεό προκειμένου να προετοιμαστούμε για την είσοδό μας στην αιώνια και γι᾽αυτό άχρονη Βασιλεία Του. Η βίωση των εσχάτων στο πλαίσιο του ευαγγελικού λόγου «μετανοείτε ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών» είναι η ευλογία που παραχωρεί ο Θεός στη ζωή μας, ως το εφαλτήριο που θα μας εκτινάξει και η γέφυρα που θα μας μεταφέρει κατευθείαν στον θρόνο Του.

Ας το σκεφτούμε, ας το αποφασίσουμε και ας προχωρήσουμε στην εφαρμογή του. Ας γίνει ο στόχος μας για τη νέα χρονιά.

Με πολλές ευχές και εν Χριστώ Αγάπη,
Καλή και ευλογημένη Εκκλησιαστική χρονιά.

Ο Οικονόμος του Μετοχίου
π. Αθανάσιος