Μήνυμα εβδομάδας

18 Σεπτεμβρίου 2022
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 
 
Θα ενθυμείσθε, ότι όταν ο Κύριος επορεύετο προς το σταυρικό πάθος, είπε τους λόγους: «νυν εδοξάσθη ο Υιός του ανθρώπου». Κατά το ανθρώπινο ο σταυρικός θάνατος ήταν ονειδισμός, ήταν η εσχάτη ταπείνωσις και εσχάτη καταφρόνησις του ανθρώπου. Αλλά κατά την θεία προοπτική ήταν η μεγαλυτέρα δόξα του ενανθρωπήσαντος Υιού του Θεού, η οποία δόξα προετοίμασε την άλλη δόξα της λαμπροφόρου Αναστάσεώς του. Επειδή λοιπόν πάσχει στο σταυρό ο Κύριος, αλλά και δοξάζεται πάσχων, γι’ αυτό και η Εκκλησία ακόμα και την Μεγάλη Παρασκευή, ακόμα και την σημερινή μέρα (της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού) μπορεί να εορτάζει τον Σταυρό του Κυρίου αναστάσιμα, χαρμόσυνα, με τη χαρμολύπη αυτή και το σταυροαναστάσιμο ήθος και φρόνημα που χαρακτηρίζει την ορθόδοξη πίστι και ευσέβειά μας, η οποία πηγάζει μέσα από το ευαγγέλιο του Χριστού μας. 
 
Αλλά και ο δεύτερος λόγος, για τον οποίο έχουμε χαρά σήμερα, είναι ότι δια της μετοχής μας στον εορτασμό αυτό αξιούμεθα και εμείς, παρά την αμαρτωλότητα και αδυμαμία και νέκρωση των πνευματικών μας αισθητηρίων, να μεθέξωμε κάπως σ’ αυτό το μυστήριο του σταυρικού θανάτου και της λαμπροφόρου Αναστάσεως του Κυρίου μας. Διότι αυτή είναι η Χάρις του Θεού και της αγίας μας Εκκλησίας, ότι μέσα στην Εκκλησία μας την ορθόδοξη και αποστολική οι εορτές δεν είναι κάτι έξω από εμάς, δεν είναι μία ανάμνησις ιστορική ή ψυχολογική, αλλά είναι προ πάντων μέθεξις και μετοχή στα τελούμενα και εορταζόμενα γεγονότα και πρόσωπα. 
 
Νομίζω ότι αισθανόμεθα πάντοτε , αλλά αισθανθήκαμε απόψε (στην αγρυπνία) ιδιαιτέρως, ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι η βάσις της χριστιανικής μας υπάρξεως. Δεν είναι δυνατόν να είναι κανείς χριστιανός, εάν δεν ζει στην ύπαρξή του, εν εαυτώ, τον Σταυρό του Κυρίου, ο οποίος πάντοτε, βιούται στην Ορθοδοξία με την προοπτική της Αναστάσεως. ……..
 
Όπως μέσα στην αμαρτωλή ζωή που ζούμε, είμαστε ζυμωμένοι με τον εγωισμό, με τα πάθη, την φιλαυτία, που είναι το αντίθετο του σταυρού του Χριστού, έτσι σιγά σιγά αποβάλλοντες τον παλαιό αυτόν άνθρωπο, το ίδιον θέλημα, τον εγωισμό, τα πάθη που μας κυριεύουν, την ακηδία , την ψυχρότητα, την αδυναμία να έχουμε συνεχή ταπείνωση και συνεχή ένωση με τον Θεό, την δυσκολία μας να κρατάμε συνεχώς την Χάρι του Θεού στην καρδιά μας και να διατηρούμε την προσευχή και την μνήμη του Θεού και την μνήμη του θανάτου, να ενδυθούμε το του Θεού θέλημα, την αγάπη, την ταπείνωση, την προσφορά, την εκκοπή του θελήματος, την θυσία, την υπομονή, τον Χριστό και τον Σταυρό του Χριστού. Και έτσι να γίνουμε όλοι σχήμα σταυρικό, σχήμα του αχράντου πάθους του Κυρίου μας, σπόρος ο οποίος πέφτει στην γη και σαπίζει, για να αναστηθεί «εν καινότητι ζωής». 
 
Από το βιβλίο του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη +, Ομιλίες σε ακίνητες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές.

(σύνδεσμος μηνύματος)

 

11 Σεπτεμβρίου 2022

'Υψωσις του Τιμίου Σταυρού 2022

Είναι αλήθεια ότι ο Σταυρός του Κυρίου σημαδεύει τα πάντα στην Εκκλησία του Χριστού και στην ζωή των Χριστιανών. Δεν υπάρχει κάτι που να γίνεται στην αγία μας Εκκλησία είτε στην ζωή την ευσεβή, το οποίο να μην σφραγίζεται με τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού. Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τελεσιουργείται με την σφραγίδα του Τιμίου Σταυρού. Σταυρικές είναι όλες οι ευλογίες των ιερέων της Εκκλησίας. Το πρώτο μυστήριο της σωτηρίας, το Άγιον Βάπτισμα, διά του Τιμίου Σταυρού και αυτό φέρεται εις πέρας. Και στην ζωή μας την καθημερινή, από την ώρα που θα ξυπνήσουμε ως την ώρα που θα κατακλισθούμε, και από την ώρα που θα γεννηθούμε ως την ώρα που θα παραδώσουμε την ψυχή μας στον Θεό και άλλοι θα παραδώσουν το φθαρτό σώμα μας στο μνήμα πάλι ο Σταυρός τα σφραγίζει όλα. 

Τούτο βέβαια δεν είναι τυχαίο, ούτε γίνεται απλώς για να έχουμε κάποια θεία δύναμη ή κάποια θεία προστασία, ή κάποια θεία ευλογία. Βεβαίως γίνεται και γι’ αυτό, αλλά εάν δούμε βαθύτερα τα πράγματα, θα δούμε ότι ο Σταυρός είναι αναφαίρετος σύντροφος της ζωής του Χριστιανού και της ζωής της Εκκλησίας. Διότι ο Σταυρός είναι η ουσία της Ορθοδόξου πίστεως και της χριστιανικής ζωής. Είτε λέμε ζωή εν Χριστώ είτε λέμε ζωή εν τω Σταυρώ του Χριστού, το ίδιο λέμε. Δεν νοείται το έργο του Χριστού χωρίς το Σταυρό Του. Δεν νοείται η ζωή του Χριστιανού χωρίς τη συμμετοχή του στο Σταυρό του Χριστού. Γι’ αυτό ό,τι κάνει ο Χριστιανός και το κάνει με το πνεύμα του Σταυρού του Χριστού, είναι χριστιανικό. Ό,τι κάνει και δεν το κάνει με το πνεύμα του Σταυρού του Χριστού, είναι σαρκικό, είναι εγωιστικό, είναι της φιλαυτίας, είναι αντίθεο, είναι έξω από τη Χάρη του Θεού. Άρα δύο τρόποι ζωής υπάρχουν, ο τρόπος ο μη σταυρικός και ο τρόπος ο σταυρικός. Και ο μη σταυρικός είναι ο τρόπος του εγωισμού, είναι ο τρόπος ο κοσμικός, είναι ο τρόπος του ανθρωποκεντρισμού, είναι ο τρόπος κατά τον οποίο ο άνθρωπος ζει με τον εαυτό του και όχι με τον Θεό και τον αδερφό του. Ενώ ο τρόπος του Σταυρού του Χριστού είναι ο τρόπος κατά τον οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να νικά το σαρκικό φρόνημα, να νικά τον παλαιό άνθρωπο, να νικά τον εγωισμό του και να ζει προσφερόμενος στον Θεό και προσφερόμενος στον αδερφό του. 

Εάν ο Σταυρός του Χριστού έχει τόσο μεγάλη δύναμη και ο σταυρικός θάνατος του Χριστού έχει τόση δύναμη, την έχει διότι επάνω στο Σταυρό Του ο Χριστός επανέφερε τον άνθρωπο στην πραγματική του τροχιά και φύση. Διόρθωσε διά της τελείας υπακοής Του, της μέχρι Σταυρού και θανάτου, την ανυπακοή του Αδάμ, την επανάσταση του Αδάμ, με την οποία ο άνθρωπος χωρίστηκε από τον Θεό. Όλη η τραγωδία του ανθρώπου ήταν η αμαρτία, ο εγωισμός του Αδάμ, που τον χώρισε από τον Θεό. Όλη η διόρθωση αυτής της μεγάλης τραγωδίας του Αδάμ έγινε με την άφατο κένωση του Υιού του Θεού, το αποκορύφωμα της οποίας ήταν ο Σταυρός Του. Και επειδή επάνω στο Σταυρό του Χριστού διορθώθηκε όλο το λάθος του Αδάμ και της Εύας και των ανθρώπων των προ Χριστού, γι’ αυτό και ο Σταυρός του Χριστού είναι νίκη μεγάλη του Χριστού κατά του διαβόλου και της αμαρτίας και του θανάτου. Γι’ αυτό και ο διάβολος φοβάται τόσο πολύ τον Σταυρό του Χριστού, διότι επάνω στον Σταυρό Του ο Χριστός του ανέτρεψε όλο του το έργο, όλα τα μηχανήματα που είχε κάνει, όλες τις πονηρίες που είχε κάνει, με τις οποίες κρατούσε αιχμάλωτο το γένος των ανθρώπων. Αλλά ο Κύριος εκεί επάνω στον Σταυρό τον νίκησε και τον κατατρόπωσε με την άκρα ταπείνωσή Του και με την τελεία υπακοή Του στο άγιο θέλημα του Θεού Πατρός Του. 

Έτσι λοιπόν και εμείς οι χριστιανοί δεν έχουμε άλλον τρόπο να ζήσουμε παρά μόνο τον του Σταυρού του Χριστού τρόπο. Συμμεριζόμενοι δηλαδή κάθε λεπτό την ταπείνωση του Χριστού, την θυσία του Χριστού, την νίκη κατά των παθών μας και του εγωισμού μας και του ιδίου μας νοσηρού και αμαρτωλού θελήματος. Κάθε φορά που κάνουμε μία αμαρτία, ένα εγωισμό, μία υπερηφάνεια, μία ανυπακοή, ένα ίδιον θέλημα, δεχόμαστε έναν κακό λογισμό, κάθε φορά που βλέπουμε τον άλλον άνθρωπο εγωιστικά, σαρκικά, θέλουμε να τον εκμεταλλευτούμε, σε κάθε τέτοια στιγμή προδίδουμε τον Σταυρό του Χριστού και ζούμε κατά τον τρόπο του παλαιού Αδάμ, που είναι μη σταυρικός και είναι εγωκεντρικός. 

Αλλά δόξα τω Θεώ που υπάρχει η μετάνοια, κάθε φορά που ο διάβολος μας παρασύρει…..Δόξα τω Θεώ που υπάρχει η μεγάλη αγάπη του Θεού, αυτή που φανερώθηκε επάνω στο Σταυρό, και εμείς μπορούμε με την μετάνοιά μας να ζητήσουμε την συγχώρεση του Κυρίου και αμέσως να ξαναβρούμε τον σωστό τρόπο, να ξαναζήσουμε σταυρικά την ζωή μας.

(σύνδεσμος μηνύματος)

01/09/2022

Αρχή της Ινδίκτου 2022 

 Αγαπητοί μου αδελφοί, «χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε». 

«Η χριστιανική θεολογία περί χρόνου συνίσταται σε μία ανυπέβλητη αντινομία μεταξύ της Σωτηρίας, η οποία έχει ήδη επιτευχθεί από τον Κύριο και που είναι ήδη παρούσα «εν μυστηρίω», και της προσμονής της μέλλουσας φανερώσεώς της, όταν ολοκληρωθεί ο «αριθμός» της ανθρωπότητος και έρθει το «πλήρωμα του χρόνου». Ο λειτουργικός χρόνος εμφανίζεται ως εφαρμογή της αντινομίας αυτής μεταξύ του «ιδού νυν» και του «ούπω». Είναι η χρονική έκφραση της θεανδρικής ενεργείας, η οποία πραγματοποιείται σε όλες τις πράξεις της Εκκλησίας». 

«Ο άνθρωπος που ζει εν χρόνω και υφίσταται τις τροπές του χρόνου δέχεται εντολές και καλείται σε εφαρμογές που ανήκουν στο επίπεδο της ατέρμονης και ασάλευτης αιωνιότητας. Αυτό το έζησε πρώτος ο Χριστός ως άνθρωπος και το πραγματοποίησε με την τέλεια υπακοή στον Πατέρα. Το «πλην ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως συ», που εκφράζει την πλήρη αυταπάρνηση και υπακοή του, κορυφώθηκε στον Σταυρό. Έτσι και ο χριστιανός καλείται να καλλιεργήσει στην ζωή του την υπακοή και την υπομονή, που νικούν τους περιορισμούς του χρόνου με τη δύναμη του σταυρού». 

Κάποιοι πνευματικοί αδελφοί μας εξέφρασαν με τα λόγια αυτά, τη σκέψη τους για τον χρόνο και τη σημασία του στη ζωή του χριστιανού. Θεωρώ μεγάλη ευεργεσία το γεγονός ότι ο Θεός μας χαρίζει άλλη μία ευκαιρία για αγώνα πνευματικό προς καρποφορία, αξιοποιώντας τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που λάβαμε κατά το μυστήριο του Χρίσματος καθώς βγαίναμε από την κολυμβήθρα αναγεννημένοι με την εν Χριστώ υιοθεσία. Ο απόστολος Παύλος επισημαίνει τους καρπούς αυτούς γράφοντας στους Γαλάτες: «Ο δε καρπός του Πνεύματος εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». 

Εύχομαι η νέα εκκλησιαστική χρονιά να μας βρει όλους στις επάλξεις του αγώνα, με ενθουσιασμό, με πίστη, με αποφασιστικότητα και ελπίδα για μία πορεία προς την «καινήν κτίσιν» που μας χαρίζει η αγάπη του Θεού. 

Καλή δύναμη σε όλους με τις μεσιτείες των Αγίων μας 
Ο Οικονόμος του Μετοχίου 
π. Αθανάσιος

(σύνδεσμος μηνύματος)