Μήνυμα εβδομάδας

24-09-2021
Αγίου Σιλουανού Αθωνίτου

Εμείς εγνωρίσαμε τον Γέροντα (Σιλουανόν) κατά την περίοδον ταύτην της ζωής αυτού. Είχον παρέλθει οι μακροί χρόνοι της τιτανίου μάχης κατά των παθών. Τότε ήτο αληθώς μέγας εις το πνεύμα. Μαθητευθείς εις τα μυστήρια του Θεού και καθοδηγηθείς άνωθεν εις τον πνευματικόν αγώνα, ανήρχετο ήδη σταθερῴ ποδί εις την απάθειαν. 

Εξωτερικώς ο Γέρων ήτο πολύ απλούς. Εις το ανάστημα υψηλότερος του μέσου ανδρός αλλ᾽ ουχί μεγαλόσωμος. Το σώμα αυτού ούτε ξηρόν ούτε πολύσαρκον ήτο……..Έτυχε να φωτογραφήσουν αυτόν, αλλ᾽ άνευ επιτυχίας. Τα ισχυρά, ανδρεία χαρακτηριστικά του προσώπου αυτού απετυπούντο σκληρά, ενώ εις την πραγματικότητα είχεν όψιν πραείαν , συμπαθή, μετά γαληνίου βλέμματος. Το πρόσωπον ωχρόν εκ του ολίγου ύπνου, και της πολλής νηστείας, συχνάκις κατανενυγμένον, ουδέποτε τραχύ. 

Ούτως ήτο συνήθως, αλλ᾽ ενίοτε μετεμορφούτο, ώστε να γίνηται αγνώριστος. Το χλωμόν, καθαρόν πρόσωπον ελάμβανε τοιαύτην πεφωτισμένην έκφρασιν, εγίνετο τοσούτον καταπληκτικόν, ώστε δεν είχες την δύναμιν να προσβλέψεις εις αυτό, οι οφθαλμοί υπεστέλλοντο. Ακουσίως ήρχετο εις την μνήμην η Αγία Γραφή λέγουσα ότι ένεκα της δόξης του προσώπου του Μωϋσέως ο λαός εφοβείτο να ατενίσει εις αυτόν. 

Η ζωή του Γέροντος ήτο μετρίως αυστηρά, μετά τελείας αδιαφορίας δια την εξωτερικήν εμφάνισιν και μεγάλης αφροντισίας δια το σώμα….. 

Τοιούτον ήτο το απλούν και ταπεινόν εξωτερικόν αυτού του ανθρώπου. Αλλά να ομιλήσωμεν δια τον χαρακτήρα και την εσωτερικήν αυτού μορφήν είναι «και πρόβλημα εις διήγησιν». 

Ότε εδόθη η ευκαιρία να παρακολουθήσωμεν αυτόν, ενεφάνιζε θέαμα εξαιρέτου αρμονίας των ψυχικών και σωματικών δυνάμεων. 

Ήτο ολιγογράμματος. Μικρός εφοίτησεν εις το σχολείο του χωρίου αυτού μόνον «δύο χειμώνας», αλλά εκ της συνεχούς εν τω ναώ αναγνώσεως και ακροάσεως της Αγίας Γραφής και των μεγάλων συγγραφών των αγίων Πατέρων ανεπτύχθη πολύ και όσον αφορά εις την πνευματικήν ασκητικήν ζωήν, έδιδε εντύπωσιν εγγραμμάτου ανθρώπου. Εκ φύσεως είχεν οξύν, δημιουργικόν νουν, η δε μακρά εμπειρία του πνευματικού αγώνος, της εσωτερικής νοεράς προσευχής, των μεγάλων δοκιμασιών αλλά και των εξαιρέτων θείων επισκέψεων κατέστησαν αυτόν υπερανθρώπως σοφόν και οξυδερκή. 

Ο Γέρων Σιλουανός ήτο άνθρωπος αληθούς τρυφεράς καρδίας, συγκινητικής αγάπης, εξαιρέτου λεπτότητος και ευσπλαχνίας εις πάσαν θλίψιν και πάντα πόνον, άνευ ουδεμιάς νοσηράς και θηλυπρεπούς αισθηματικότητος. Το συνεχές βαθύ πνευματικόν πένθος ποτέ δεν μετετρέπετο εις συναισθηματικούς κλαυθμηρισμούς. Η ακοίμητος εσωτερική έντασις ουδέ σκιάν νευρικότητος είχεν. 

Αξία πολλού θαυμασμού είναι και η μεγάλη σωφροσύνη του ανδρός τούτου, παρά το ρωμαλέον σώμα. Εφύλαττεν εαυτόν ισχυρώς, προσέτι και από παντός λογισμού μη ευαρέστου εις τον Θεόν. Παρά ταύτα συμπεριεφέρετο και συνανεστρέφετο μεθ᾽ όλων των ανθρώπων εντελώς ελευθέρως και φυσικώς, μετ᾽ αγάπης και απλότητος, ανεξαρτήτως της θέσεως και του τρόπου της ζωής αυτών. Εντός αυτού ουδέ σκιά αποστροφής υπήρχεν, έτι και δι᾽ ανθρώπους οίτινες έζων ρυπαρώς, αλλ᾽ εν τω βάθει της ψυχής αυτού εθλίβετο δια τας πτώσεις αυτών, καθώς ο πατήρ ή η μήτηρ θλίβονται δια τα ολισθήματα των ηγαπημένων αυτών τέκνων. 

Εδέχετο τους πειρασμούς και έφερεν αυτούς μετά μεγάλης ανδρείας. 

Ήτο άνθρωπος παντελώς άφοβος και ελεύθερος, και συγχρόνως δεν υπήρχεν εντός αυτού ουδέ ίχνος θρασύτητος. Άφοβος ων, ενώπιον του Θεού έζη εν φόβω. Τω όντι εφοβείτο να λυπήσει Αυτόν έστω και διά κακού λογισμού. 

Ήτο ανήρ μεγάλης ανδρείας, και εν τω άμα εξαιρέτου πραότητος, σπάνιος και ασυνήθιστος ωραίος συνδυασμός………. 

Η εξωτερική αυτού διαγωγή ήτο απλή, και ταυτοχρόνως η αναμφίβολος ποιότης αυτού ήτο η εσωτερική ευγένεια, η αριστοκρατία, αν θέλητε, εν τη υψηλοτέρᾳ σημασία της λέξεως. Εν τη υπό διαφόρους συνθήκας επικοινωνίᾳ μετ᾽ αυτού ο άνθρωπος και της λεπτοτέρας εισέτι διαισθήσεως δεν ηδύνατο να παρατηρήσει εις αυτόν τραχείας κινήσεις καρδίας: αντιπάθειαν, απροσεξίαν, περιφρόνησιν, προσποίησιν και τα παρόμοια. Ήτο ανήρ όντως ευγενής, ως δύναται να είναι μόνον ο χριστιανός……». 

Από το βιβλίο του αγίου Σωφρονίου(Σαχάρωφ), Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 1995
(σύνδεσμος μηνύματος)

14/09/2021
Σταυροπροσκυνήσεως

«Τόσα τα εμπόδια τα οποία περεμπίπτουν και καθιστούν σκληράν την ζωήν του ανθρώπου και οδυνηράς τας ημέρας του! Θα ελέγομεν ότι αυτό το οποίον ζει ο άνθρωπος είναι ό,τι οράται, ήτοι το εμπόδιον, το πρόβλημα, η αγωνία, ο πόνος. Τα εμπόδια όμως αυτά σκληραγωγούν το σώμα του ανθρώπου ως αθλητικά επιτεύγματα και δι᾽αυτό δεν τα αίρει ο Θεός. Ωριμάζουν και παιδαγωγούν το πνεύμα του, το ξεκαρφώνουν από τα χοϊκά και κοσμικά και το συνηθίζουν να ανέρχεται προς τον «Θεόν τον ζώντα». Θα ηδύνατο ο άνθρωπος, τρεφόμενος από τον λόγον του Θεού και εμπνεόμενος από αυτόν, να ωριμάζει, να «ανακαινούται ημέρα τη ημέρα» και να εγγίζει δια της γνώσεως περισσότερον τον Θεόν. Αλλά είναι σκληραί αι καρδίαι μας και σκληρά πράγματα ημπορούν να μας υποχρεώνουν να αλλάζομεν τρόπον σκέψεως και ζωής. Και αυτά είναι τα εμπόδια, αι δυσκολίαι, αι θλίψεις, τα οποία, ενώ εμείς μισούμεν, εν τούτοις γίνονται πρωταρχικά βήματα προς τον Θεόν. Μας δυναμώνουν και μας διδάσκουν να ακολουθεί η ψυχή μας τον εσταυρωμένον Χριστόν. 

Έτσι η δύναμις του σταυρού μετατρέπει τα εμπόδια εις ευεργετήματα, τα αναδεικνύει θείας δωρεάς, εφόδια πνευματικά, αφορμάς δοξολογίας του Θεού. Παρά ταύτα εμείς δεν φοβούμεθα τίποτε περισσότερον όσον τας θλίψεις και τας δυσχερείας. Αυτό όμως το καθημερινόν βίωμα των δυσχερειών και των πόνων, το οποίον μπροστά στα πόδια μας συνεχώς κατρακυλά, ο πάνσοφος Θεός και οικονόμος Πατήρ το κάμνει μεταγωγικόν εις ουρανόν. Μας δίνει τη δυνατότητα όχι να υπεραρθώμεν των εμποδίων, αλλά να υπομένωμεν αυτά, δια να μη χάσωμεν την βασιλείαν. Ο σταυρός λοιπόν δια μέσου των εμποδίων μας μεταβιβάζει το φρόνημα και τον νουν από της γης εις τον ουρανόν και ούτως αποκτώμεν θεϊκήν σκέψιν. 

Πόσα βάρη δεν μας δημιουργούν καθ᾽ ημέραν, ακόμη και αυτό το επάγγελμα, το κοινωνικό περιβάλλον, αι επιδιώξεις μας, αι αποτυχίαι μας, αι ασθένειαί μας αι ψυχικαί και σωματικαί! Πόσες φορές τις νύκτες αι ψυχαί μας δεν ημπορούν να ησυχάσουν και τα μάτια μας να κλείσουν! Ο σαρκικός άνθρωπος ενώπιον των δυσκολιών αυτών κάμπτεται, κουράζεται, αγανακτεί. Ο φοβούμενος, επί παραδείγματι, την ασθένειαν και επιθυμών οπωσδήποτε να γίνει καλά, να αποφύγει τον πόνον, να απομακρύνει τον θάνατον, ή ο επιθυμών να ξεπεράσει το πρόβλημα του επαγγέλματός του, όταν όλα πηγαίνουν στραβά, ή να αλλοιωθεί το κοινωνικόν του περιβάλλον, δια να μη γίνεται εμπόδιον εις την χριστιανικήν του ζωήν, περιπίπτει εις δίνην χείρονα της οδύνης, καθιστά μαύρην την ζωήν του, τρεμοσβήνει διαρκώς το χαμόγελό του και μόνον ο θάνατος θα τον αναπαύσει. Όλα αυτά τα εμπόδια λαμβάνουν μίαν άλλην διάστασιν υπό το πρίσμα του σταυρού και ευθύς αμέσως τα γύρω μας, τα αντίθετα προς τον Θεόν, χρησιμοποιούνται ως σύμμαχα και φίλα, διότι παύω να ζητώ την αλλαγήν των και αλλάζω εγώ. 

Ιδιαιτέρως το νόημα του σταυρού δια τον εν τω κόσμω διαβιούντα άνθρωπον εντοπίζεται εις τας θλίψεις και εις το καθημερινόν μαρτύριον, όχι τόσον εις την κοινωνίαν, όσον μέσα εις αυτήν την οικογένειαν. Ο οίκος μας είναι ιερός. Αγιάζεται από τας εικόνας μας, την αγάπην μας, τον πόθον μας δια την βασιλείαν του Θεού, τον οποίον εκκολάπτομεν καθ᾽ ημέραν. Εν τούτοις, όπως αποδεικνύεται από την πείρα μας, ο οίκος μας είναι η πλέον τραχεία παλαίστρα. Η ευλογημένη αυτή οικογένεια είναι εν ταυτώ αιματοβρεγμένον κολοσσαίον, το πλέον βαρύ άθλημα, το οποίον δεν θα περίμενε κανείς, και όμως υποχρεούται να το αντιμετωπίσει». 
Από το βιβλίο του Γέροντος Αιμιλιανού(†), Σταθμοί στην Πνευματική Ζωή.
(σύνδεσμος μηνύματος)

04/09/2021
Αγαπητοί μου αδελφοί, τέκνα του αγίου Χαραλάμπους, 
Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε!

Η χρονική κίνηση μας επαναφέρει και πάλι στην αρχή ενός κύκλου, τον οποίο καλούμαστε να διαγράψουμε πορευόμενοι προς τα εμπρός. Στο απολυτίκιο της πρώτης Σεπτεμβρίου, της αρχής της Ινδίκτου όπως την ονομάζει ο συναξαριστής, σημειώνεται το εξής: «Ο πάσης δημιουργός της κτίσεως, ο καιρούς και χρόνους εν τη ιδία εξουσία θέμενος, ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού της χριστότητός σου Κύριε, φυλάττων εν ειρήνη τους βασιλείς και την πόλιν σου, πρεσβείες της Θεοτόκου και σώσον ημάς». 

Μία ικεσία αλλά και υπόσχεση στον Θεό, ότι θα πλέξουμε ένα στεφάνι που την πλοκή του θα την αναθέσουμε στην ευλογία Εκείνου. Κάθε στεφάνι είναι συνήθως μία ωραία πολύχρωμη δημιουργία που την απαρτίζει ποικιλία αρωματικών και ωραίων ανθέων, που ευφραίνει τις αισθήσεις και την καρδιά. Αυτό το στεφάνι δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο παρά η προσφορά της ζωής μας σε Εκείνον. 

Ας προσπαθήσουμε ο καθένας να στολίσουμε αυτό το στεφάνι με τον προσωπικό μας αγώνα για την αγιοπνευματική προκοπή μας. Να το γεμίσουμε με τα άνθη που φυτρώνουν ως καρποί της αγάπης μας για τον Θεό. «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». (Γαλ.ε,22-23) 

Όπως οι καρποί αυτή την εποχή μπαίνουν στη γη για να βλαστήσουν και να καρπίσουν στον καιρό τους, ας σπείρουμε και εμείς στην καρδιά μας τον σπόρο του ευαγγελίου, τους βίους των αγίων μας, την ζέση της προσευχής μας, τη θέρμη των δακρύων μας, τη σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας μας, τη λαχτάρα και την αποκαραδοκία των τέκνων του Θεού για τη σωτηρία. Ο Θεός θα ευλογήσει και όλα αυτά θα βλαστήσουν, θα ανθίσουν και θα υλοχαρίσουν γεμίζοντας και στολίζοντας αυτό το στεφάνι για να το καταθέσουμε στα χέρια Του καθώς θα κλείσει αυτός ο χρόνος και θα τον διαδεχθεί ο επόμενος. 

Εύχομαι σε όλους, μικρούς και μεγάλους, καλή χρονιά με υγεία, έμπνευση και δημιουργία. 
Με αγάπη Χριστού 
π. Αθανάσιος